Nieuws

De jacht op Chinese heksen


Landkaart_China

Als het uit China komt, moet het wel spionage zijn volgens de heksenjacht van onze massamedia. De verkleutering van deze persorganen kent geen grenzen.

WILLY VAN DAMME’S WEBLOG – 22 september 2013 – Het is hier al eerder gemeld en bij het publiek stilaan maar zeker ingang aan het vinden, heksenvervolgingen, lynchpartijen en klopjachten, daar zijn onze media zeer bedreven in. Minder is het wanneer men – Zoals men het volgens de plichtenleer officieel hoort te doen – met nuances, kritische zin en objectiviteit en met woord en wederwoord hoort te berichten.

De kranten hebben elke dag iemand op de schandpaal nodig. Een persoon die men dan enkele dagen lang onder de modder weet te bedelven. Na die paar dagen is men die man (liefst), vrouw of organisatie dan beu en komt de volgende aan de beurt. En zo gaat dat verder. En ondertussen maar zeuren over de mensenrechten in… Syrië, Rusland, China en het belang van een vrije pers.

Spionagebedrijf

Het slachtoffer deze week was een zekere Michel Moll, voorzitter ad-interim van Belgacom, in afwachting van de komst van de gebuisde politicus Stefaan De Clerck (CD&V). En het was een korte maar hevige klopjacht met alleen maar slagen onder de gordel zoals het onze kranten past.

Michel Moll - De Morgen -18-09-2013

Zonder zelfs maar enige serieuze aanwijzing een bedrijf dat ook in België massaal investeerde criminaliseren? Geen probleem voor De Morgen. Google & Co die daarentegen wel met zekerheid spioneren voor de NSA zal men er wel nooit zo aanpakken.

Het begon woensdag in De Morgen welke die dag op haar voorpagina het verhaal bracht van:  “Belgacombaas werkt voor spion.” Wat op pagina negen dan: “Belgacomvoorzitter werkt voor Chinees ‘spionagebedrijf’” werd. Spionagebedrijf?

De Standaard, die andere kwaliteitskrant, deed er de dag nadien nog een flink pak modder bij en kopte op pagina 18 over twee pagina’s: “Een Chinese mol in de bestuurskamer”. Hier werkte Michel Moll niet al meer voor een ‘spionagebedrijf’ maar was hij volgens deze kwaliteitskrant zelfs al een spion.

En zaterdag kwam dan Het Nieuwsblad af met een nieuwe onthulling: ‘Miljoen euro voor geheime informatie’ stelde de krant paginagroot. Michel Mol had dus zomaar eventjes 1 miljoen euro gekregen om geheime informatie over Belgacom en mogelijks andere zaken te geven aan dat ‘spionagebedrijf’. Wow, sensatie!! Hang de man op!

Michel en Reynders

Maar wat was er aan de hand. De man is binnen een serie overheidsbedrijven een pion van de liberale MR en sinds de komst van Louis Michel tot voorzitter van die MR waait in die partij een nieuwe wind.

De vorige voorzitter en nu vicepremier Didier Reynders moet plooien en ziet zijn mannetjes verdwijnen. Moll komt immers zoals Reynders uit het Luikse en behoort tot de stal van Jean Gol, geestelijke vader van Reynders.

Zijn vervanging binnen de beheerraad van Belgacom door Laurent Levaux stond al ietwat in de sterren geschreven maar was vermoedelijk nog niet geheel zeker. Hij stond immers op goede voet met Didier Bellens, de CEO van Belgacom en stelde zich opnieuw ook kandidaat.

Michel Moll - De Standaard - 19-09-2013

Ook De Standaard schrikt hier voor niets terug. Michel Moll is bij hen al een onderkruiper die als een mol Belgacom intern moet ondermijnen. En de bewijzen? Tja…

En wat had Moll dan misdaan? Hij gaf sinds 2010 advies – volgens hem over buitenlandse projecten van de groep – aan Huawei, de Chinese leverancier van vooral telecomsoftware en een van de weinige echte rivalen voor de serie Amerikaanse reuzen. Als er een bedrijf de hegemonie van de VS zou kunnen doorbreken dan is het Huawei. Zeker op het vlak van de mobiele telecommunicatie.

En voor de VS is het essentieel dat ze hier een absoluut meesterschap heeft. En toen Huawei zich ook op de Amerikaanse markt wou gooien was het in de VS plots groot alarm. Dat is wel een privaat Chinees bedrijf maar staat onder leiding van iemand die ooit nog in het Chinees leger diende. Gruwel dan lezer!

Nooit bewijzen

En dus klonk het in bepaalde Amerikaanse kringen dat Huawei in wezen voor de Chinese overheid werkte en die via haar technologie overal in telecommunicatienetwerken virussen plaatste. Een idee dat men niet verrassend in de VS opperde want, zoals nadien ten overvloed bleek, doet de VS al zeker een decennium niets anders. En wereldwijd, ook in China trouwens.

Maar zelfs maar een begin van bewijzen tegen Huawei leverde men in de VS nooit. Het bleef bij verdachtmakingen. Nooit werd er ergens maar een stukje spyware gevonden in de massaal door Huawei wereldwijd geleverde technologie. Maar het verhaal bleef plakken en Huawei werd deskundig uit de Amerikaanse markt gehouden.

En wat deed De Morgen die woensdag? Huawei werd geen telecombedrijf maar een ‘spionagebedrijf’. Zo schrijft de krant die dag: “Zowel het Amerikaanse parlement, de CIA en onze Staatsveiligheid verdenken Huawei… van spionagepraktijken.

Michel Moll - Het Nieuwsblad 21-09-2013

En voor Het Nieuwsblad is het zeker, dit gaat hem hier over spionage. Waar wacht het gerecht nog op? En de bewijzen? Tja….

Het is het klassieke krantenverhaal zoals we dat goed kennen: “Het zou kunnen dat eventueel vermoedelijk wel eens sprake zou kunnen zijn van wat sommigen denken dat er kans is dat volgens bronnen …” Veel geblaat dus en zelfs nog geen beetje wol. Het is het soort praktijken waar een blad als De Morgen specialist in is.

Lees er de verhalen over Hilde Claes, Johan Vande Lanotte, Steven Vanackere, het ACW en Moshe Friedman maar eens over na. Men insinueert, dikt het aan met wat vermoedens, zou’s en kunnen en hup daar heb je een primeur, een sensationeel verhaal.

Ethisch dan maar

En wat heeft Michelle Moll dan misdaan. Vermoedelijk niets zo te zien. Wie los van de vette titels de stukken grondig leest ziet dan bij Het Nieuwsblad zaterdag het citaat van medebestuurder Paul Van de Perre: “Wettelijk staat hij misschien wel recht in zijn schoenen, maar ethisch lijkt (mijn onderlijning, nvdr.) het mij een ander verhaal.” En elders is het niet anders.

Lijkt ethisch dus? Maar wiens ethiek en wat voor een? Deze term is de ultieme beschuldiging als men niets tegen iemand kan inbrengen. Het was de term waarmee men het ACW en voorheen koningin Fabiola poogde dood te meppen. Ja, ja het is wettelijk maar wij hebben hier vette titels met smeuïge verhalen en dus is het slachtoffer van dienst fout, punt. Gooi maar modder jongens.

En ethiek in het zakenleven of de journalistiek. Moeten we lachen of schreien? De maatschappelijk hier echt belangrijke vraag is echter wie achter dit verhaal zat. Wie naar De Morgen stapte? Want dat ze dit zelf op eigen initiatief ontdekten? Wie gelooft dat nu? Niemand toch.

En hier zijn er twee mogelijke kandidaten. Er is natuurlijk Louis Michel die met Laurent Levaux Michel Moll wou wippen en dit ook zo realiseerde. Moll wou namelijk niet opstappen. Waarom immers zou hij die financieel interessante job opgeven?

Amerikaans tegenoffensief?

En dan is er uiteraard de NSA en haar partners die ongetwijfeld ook weet hadden van de bijverdienste van Moll. Daarvoor hebben ze nu eenmaal PRISM. Zij hebben hier een groot belang daar het verhaal van Moll immers de aandacht afleidde van de Amerikaans en Britse criminele activiteiten rond onder meer Belgacom, onthullingen die toen al sinds maandag de kranten overspoelden.

Michel Moll - De Tijd - 20-09-2013

Ook De Tijd had het al snel door dat dit een Chinese cyberaanval was. Bewijzen? Tja…. Er was, beweerde men, een IP adres in Maleisië of Indonesië. Welke was niet duidelijk, maar die landen liggen toch niet ver van China niet!

En dus was Moll een bliksemafleider die bovendien nog de aandacht vestigde op de Chinese rivaal en vijand. De merkwaardige nadruk van De Morgen op het ‘spionagebedrijf’ kan in die richting wijzen. Wou men zo de bron plezieren?

Opmerkelijk is ook de verklaring van Moll in De Morgen zaterdag: “Ik heb hem (Bellens, nvdr.) gevraagd te onderzoeken of er mogelijk ingebroken is in mijn computer. Het is toch niet normaal dat privécontracten plots op straat liggen. De timing van het lek is alleszins niet toevallig.” Een insinuatie richting de VS lijkt het.

Men had dus zo te zien ingebroken in zijn computer. Zou de omgeving van Louis Michel zover gaan? Erg twijfelachtig. Aangezien vrijdag dan bovendien nog uitlekte hoeveel hij bruto aan die adviezen verdiende – wat volgens dat hij stelde grotendeels klopte –  kan men bijna zeker zijn dat men die gegevens via een computerinbraak wist te bemachtigen.

Daarbij is het verder opmerkelijk dat De Tijd die vrijdag 20 september ook melding maakte van een computerinbraak bij de premier. Zo schrijft Wim Van de Velden: “Waarbij er vermoedens zijn dat China de malware geplaatst heeft om te spioneren. Ook bij de hacking van Buitenlandse Zaken is het vermoeden groot dat China erachter zit, eerder dan de Amerikaanse NSA.”

Waarop men zich baseert om China te viseren is totaal onduidelijk. Hetzelfde als bij het die dag ook in die krant verschenen verhaal over de hacking bij Belgacom waar men eveneens plots, en ten onrechte, China uit de hoed toverde. Het lijkt hier dan ook verdacht veel op een rondje desinformatie vanuit de NSA en haar vrienden.

China werkt defensief

China heeft immers, in tegensteling tot de VS, niet de ambitie om de leider van de wereld te zijn of te worden die om die reden alles wil weten van welke regering of burger dan ook. Integendeel, het werkt nu vooral defensief en poogt zich te verdedigen tegen de almaar intensievere aanvallen tegen haar van de VS.

Zo steunt de VS terreurbewegingen en nationalistische groepen in Xinjiang, Sichuan en Tibet, poogt het China’s buren op te zetten tegen haar en drijft het via het internet en steun aan allerlei dissidenten het verzet tegen de Chinese regering op. Het recente versterken in China van de controle over het internet vormt hiervan een onderdeel.

Daarom dat de Amerikaanse beschuldigingen aan het adres van China weinig geloofwaardig lijken. Het is alsof men zou schrijven dat Italië of Spanje achter die malware zit. Die hebben evenmin als China mondiale ambities. Die heeft alleen de VS.

Didier Reynders

Vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) ziet zijn pionnen ook bij Belgacom verdwijnen ten koste van een mannetje van de nieuwe partijvoorzitter Louis Michel. Nieuwe meesters, nieuwe wetten.

Het valt daarbij op dat De Tijd vrijdag op 20 september in haar verhaal over Belgacom dus eveneens plots naar China wees als de bron van die inbraak. Zonder echter eveneens erg concreet te zijn. Waarbij ze beweringen over het karakter van die virussen deed die het met zekerheid niet hard kon maken.

Zo schreven Lars Bové en François Bailly in ‘Belgacom-hacker bespioneerde ook de Britten’: “Ook omdat de kenmerken van de malware al eerder zijn vastgesteld bij Chinese hackingpraktijken.” En dus was het voor hen zo: “De vermoedelijke eindbestemming is China”. Erg simpel is dat. Te simpel natuurlijk. En ze kenden zo de kenmerken van die malware. Wie gelooft dat?

Bedriegers aanpakken

Pech natuurlijk want diezelfde vrijdag kwam aan de hand van officiële documenten van Edward Snowden vast te staan dat het Britse GCHQ, onderaannemer van de NSA, had ingebroken bij Belgacom. Weg Chinees verhaal.

Dat de NSA of er mee samenwerkende veiligheidsdiensten achter deze ‘exclusieve’ informatie van De Tijd zat hoeft feitelijk amper betwijfeld te worden. Dat deze journalisten zich lieten vangen en beweringen over Chinese malware deden die ze nooit konden hard maken typeert het belabberde niveau onze pers.

Een journalist de naam waardig controleert eerst grondig de bron die met materiaal naar hem toekomt. Waarna men die informatie toetst aan andere informatie. Want zelfs de meest bonafide boodschapper/lekker kan er totaal naast zitten. En dus moet men, zeker in dit soort zaken, uiterst voorzichtig zijn. Wat men niet was.

Men lult dus maar op. Kranten en journalisten die het slachtoffer zijn van dergelijke praktijken zouden de ballen moeten hebben om die bedriegers aan te pakken. Niet Michel Moll hoort op de schandpaal, maar die malafide figuren die bewust leugens verspreiden om of hun crimineel hachje te redden of om anderen moreel en financieel kapot te maken.

Dat is relevant, dat is nieuws.

Willy Van Damme.

Bron: Willy Van Damme’s Weblog.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: