Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 8-10 september 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd)

Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is. Het noorden van de regio al-Qalamoun met steden zoals Qâra en Deir Attiyeh is intussen in handen van de Syrische overheid, maar gevechten zijn nog gaande in Nabek. Nadien moet het regeringsleger eveneens Yabroud en de omgeving nog bevrijden van terroristen.

Malik Imran.

.

BaSitw7IMAAI-ah

Het Syrische nationale leger (SNL) gaat verder met de militaire campagne in de regio van al-Qalamoun.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september 2011:

Beste mensen,

Ik heb toch tijd om nog een verslaggetje te schrijven. En je weet, als het je hindert laat het me weten en ik zal je niet meer teisteren met mijn schrijfsels. Maar steeds meer krijg ik anderzijds emails opgegeven die vragen hen bij de lijst te voegen.

Donderdag 8 september 2011

De vespers van het feest van Maria´s Geboorte op de vooravond waren gisteren al plechtig gezongen, mét kaarsjesprocessie. Deze morgen kwam aboena Georges van Qâra om de plechtige eucharistieviering in byzantijnse ritus voor te gaan, waarbij ik assisteerde.  Vlak voor we wilden beginnen verscheen onverwachts mgr. Elias, de bisschop van Baalbek uit Libanon en tevens nu de administrator van dit bisdom (Homs, Hama en Yabroed) dat nog steeds op zijn nieuwe bisschop wacht.

Mgr Elias is een eenvoudig en goed man, een oude bekende van mère Agnes-Mariam. (lees ook: Karmelietes: “Tendentieuze informatie over Syrië) Pas na de uitgebreide kennismaking met het klooster begon dan de dienst. Hij moest zelf in de namiddag ergens voorgaan en zou nu alleen aanwezig zijn. Niettemin gaf hij na de plechtige dienst en na de zegen nog een bemoedigend woord en bleef hij ook aan tafel.

Zoals al gezegd gaan de diensten nu door in de oude (12de eeuwse) kerk. De misdienaars zijn Gabriel, Sara en Sjamesj, alle drie in originele kleurrijke, oosterse misdienaarskleren. Echt mooi om zien, vooral bij de processies.

Sinds mijn vorig verblijf in het klooster van Mar Yakub eind 2010 en begin 2011 is er onmiskenbaar heel wat veranderd in Syrië. In het vliegtuig konden we met een 30-tal mensen beschikken over een paar honderd plaatsen, zodat je her en der passagiers languit op drie zetels zag liggen. In het klooster zelf is de grote ijzeren ingangspoort voortaan ook overdag gesloten. Faisal woont daar met zijn vrouw. Ook de grote bronzen poort van het klooster zelf is voortaan gesloten.

Hoe de toestand hier is? Het klooster leeft verder met minder (of zonder) bezoekers van buitenaf. De vloed van het buitenland is helemaal stil gevallen en van het binnenland zijn het nu vooral moslimgroepjes die stilaan terug keren.

Ook in ons naburig dorpje, Qâra is er tijdens de betogingen een dode gevallen. Ziehier hoe de werkelijke geschiedenis hier verteld wordt. Vergeet niet dat er heel veel en goede contacten zijn met Qâra en dat ook de priester van Qâra hier de byzantijnse liturgie verzorgt (Ik ben tot nader orde nog steeds een priester van de Rooms-katholieke, dus Latijnse kerk). Een kleine groep gewapende jongeren wilde protesteren tegen de regering en ook tegen het leger vechten. Een van hen wilde de wapens niet neerleggen. Aboena Georges kende die jongen.

Er zijn te veel “toevalligheden” die deze opstanden moeten verklaren om niet te zien dat ze mede van buitenaf georganiseerd zijn: plots is er een perfect werkend netwerk dat langs internet dezelfde boodschap verspreidt, plots is er massale wapensmokkel binnen gekomen… en dat alles op hetzelfde moment.

Er is duidelijk iets gaande, maar de overgrote meerderheid hier wil in vrede verder leven. Syrië is het enige land dat geen schulden heeft en geen knechtje is van Amerika of Frankrijk. Is het daarom dat ze dit land willen ontwrichten? Natuurlijk moeten er hervormingen komen, meer vrijheid, een betere en meer rechtvaardige economie, een meer aangepast onderwijs om een betere wetenschappelijke ontwikkeling te bereiken. Maar dit moet komen langs dialoog en niet door een gewelddadige burgeroorlog zoals in Irak.

Langs internet zien jongeren ook dat een betere wetenschap, grotere vrijheid, betere economische ontwikkeling…mogelijk zijn. Nochtans heeft de islam de laatste vijf eeuwen op al deze terreinen nagenoeg niets bijgebracht en komt dit wel voort uit de joods-christelijke beschaving. Zij zullen ook eens beseffen dat ze het niet van de islam moeten verwachten, nu niet en nooit. Daarom kan men zich zelfs de vraag stellen of deze omwentelingen in de Arabische wereld uiteindelijk niet uitmonden in een algehele ineenstorting van de islamitisch systemen. Dit belet niet dat er inmiddels nog veel bloed kan vloeien.

Er zijn  overal kernen van fanatieke moslims die enkel streven naar een gewelddadige overheersing van de islam over heel de wereld en de christenen willen verdrijven uit gans het Midden-Oosten of hen zelfs willen doden. Ook het Oostblok was nog in het midden van de jaren 80 oppermachtig en toch stortte het in. Dit is de enige vreedzame revolutie die Europa in zijn geschiedenis ooit heeft gekend. En deze is, tot spijt van wie het benijdt, inderdaad grotendeels te danken aan één man die langs alle kanten zijn invloed liet gelden en niet heeft opgehouden te benadrukken dat er maar één enkel waardig princiep is om omwentelingen te brengen, nl. geweldloos volgens de geest van Jezus en zijn evangelie. Dat hield Johannes  Paulus II ondubbelzinnig voor aan Lech Walesa en de arbeiders van Gdansk. En het resultaat is nu gekend maar nog lang niet begrepen en zeker niet aanvaard. Politici blijven kakelen over de overwinning van de democratie, alsof het  hun prestatie was.

In elk geval is het inmiddels de moeite om vol te houden. Syrië is de bakermat van het christelijk leven,  lang voordat de islam ontstond. Door de moslims zijn over heel Syrië christenen gedood en de huidige christenen zijn de nakomelingen van martelaren. En Mar Yakub is een schitterend centrum van christelijk en monastiek leven, waar ook vele moslims goed mee zijn. Faisal, de conciërge is een alawiet. Het bedoeïnengezin op de boerderij is soenitisch. er is zopas in hun gezin weer een baby geboren. Zr. Carmel liep er na de middag mee rond en vroeg of ik deze schattige baby in diepe slaap, wilde zegenen.

Om zes uur ´s avonds zie ik zusters en kinderen met isimobakken vol appels uit de tuin komen, 33 bakken met heerlijke gele appels, genoeg voor een hele periode. Als ik terug in de hal kom zie ik een 20-tal vrouwen met sluier en enkele mannen rond moeder Agnes-Mariam zitten. Het zijn moeders uit Qâra wier kinderen al jaren in de gevangenis zitten om wangedrag,  dat evenwel met  de huidige opstanden niets te maken heeft. Moeder Agnes-Mariam vraagt de namen van hun kinderen op te schrijven zodat zij eens kan trachten na te vragen hoe het met hen staat.  Ik zie moeders die haar om de hals vliegen. Het toont nog eens de goede band van dit klooster met de moslimbevolking.. Er zijn ook moslimfamilies die zich in nood gewoon naar hier begeven om bescherming en zegen te vragen.

´s Avonds houdt moeder Agnes-Mariam een boeiend onderricht aan de hand van Daniël 7 gezien vanuit onze tijd. Er is daarna een eenvoudige maaltijd, met een goed gevulde falaffel en warme tee. Natuurlijk komt zr. Carmel daarna nog rond met koekjes en zr. Marjam heeft enkele potjes rijstpap, waarvan ik er zeker eentje moet eten, wat ik ook doe.

Deze eenvoudige maaltijd is in het atrium buiten. Ook gans het gezin van de ingenieur Zaki, ouders en hun twee lieve kinderen zijn aanwezig. Ze zijn heel goed thuis in  de gemeenschap en verblijven deze week weer hier. Bij hen is nog een vriend, die eveneens behoort tot die charismatische groep van Damascus en die ook veel hier logeert. Hij is gitarist en haalt zijn gitaar boven. Daarop wordt gezongen en gedanst dat het een aard heeft, klein en groot doet mee.

Het is een soort gebedsavond in open lucht met tussendoor getuigenissen. Wanneer het volk van Israël in nood was, zo lezen we herhaaldelijk in de bijbel, kreeg het als opdracht God te loven. En dat willen we heel de avond doen. Het doet deugd. Ook de Franse architect die hier enkele maanden komt werken geniet er van.

Vrijdag 9 september 2011

Deze middag wordt vroeger gegeten omdat er na de middag een grote familie komt voor een doop. Marc heeft zijn werk al gevonden en is samen met Alex in de nieuwbouw balken aan het insmeren, waar zij zowel in de voormiddag als in de namiddag mee bezig zijn. Terwijl we nog aan tafel zijn komt een groep van 35 mensen met nog een vijftiental kinderen plots binnenvallen. Ze beginnen op het grote binnenplein onder de colonnade tafels klaar te zetten voor een maaltijd.

De priester van Qâra komt binnen en dringt er op aan dat ik zou assisteren. Dan verschijnt nog een priester, Naim Gharbi, die rector schijnt te zijn van het seminarie nabij Beiroet in Libanon. Hij komt een kind van zijn familie dopen. De baby is al enkele maanden oud. Hij stelt mij twee mensen voor,  die zijn ouders blijken te zijn. Behalve deze ouders zijn ze allemaal erg ‘modern’ en feestelijk gekleed, zoals bij ons gebruikelijk is. Er zitten uiteraard nog al wat Arabische schoonheden bij met pikzwarte haar.

De doop gebeurt rond de doopvont voor de kerk. Het is een vrij uitgebreide ritus. Het kind wordt naakt in de doopvont geplaatst en driemaal met water overgoten. Op het doopsel volgt het vormsel, waarna kaarsen worden uitgedeeld en allen de kerk ingaan. Daar wordt een processie gehouden, het evangelie gelezen en een heel klein stukje van de heilige communie wordt aan de baby, Nicole,  uitgereikt. In de oosterse kerk horen doopsel, vormsel en eucharistie bij elkaar als één enkele inwijdingsritus. Met de nodige gelukwensen wordt de plechtigheid beëindigd. Terwijl ik me al teruggetrokken had kwam de moeder van de baby mij achterna en drong er op aan dat ik met de familie zou mee feesten. Ook moeder Agnes-Mariam wordt van haar bureau gehaald om mee aan tafel te gaan. Ik zit naast de dooppriester en kan nog wat vernemen van het seminarie in Libanon.

Deze priester zelf is een Syriër, afkomstig van Homs. Er zijn nu in Libanon een 33-tal seminaristen, afkomstig van Libanon, Syrië, Egypte. We wisselen onze emails uit en spreken natuurlijk over de huidige situatie. Hij hoopt uiteraard ook dat Syrië sterk genoeg zal zijn om zijn stabiliteit terug te winnen. Hij dringt er op aan om eens op bezoek te komen.

Vorig jaar was ik al in dit seminarie, waar tegelijk de patriarch zetelt, maar dat was toch eerder in het voorbijgaan. Ik vraag hem wel de groeten te doen aan professor Gabriel Hachem, een Libanees die de Belgische nationaliteit verkreeg toen hij in Louvain-La-Neuve studeerde en in Wallonië parochiedienst deed. Hij zegt dat het een goede vriend van hem is. Ondertussen hebben de kinderen zich volop kunnen uitleven op het grote binnenplein rond de fontein en voor de Romeinse toren.

Dit was uiteraard een aangename namiddag. Toch ontspon zich achteraf nog een interessante gedachtewisseling. Mère Agnes-Mariam vond dat dit soort doopsels meer kwaad dan goed doen en de priesters konden haar wel bijtreden. De opgedirkte vrouwen en mannen waren gedurende heel de liturgie bezig met het feest. Er was ook geen echte grondige voorbereiding van dit doopsel geweest.

Persoonlijk denk ik dat de tijd ook voorbij is om dergelijke doopfeesten te houden wanneer dit niet werkelijk een intrede is van gans de familie in het mysterie van Christus en de Kerk. Maar hoe het ondertussen praktisch moet weet ik ook niet.

’s Avonds gingen we verder met het boek Daniël hoofdstuk 8 en 9. Uitzonderlijk boeiend om deze hoofdstukken te lezen in het licht van die tijd en in het licht van onze tijd! Terwijl de grote gebeurtenissen zich  ontplooien en de aardse machten elkaar opvolgen weeft God zijn geschiedenis in alle bescheidenheid. En het is Zijn geschiedenis alleen die blijvend is. De menswording blijft daarvan het levend voorbeeld. Terwijl keizer Augustus, de machtigste man van de toenmalige wereld, aan allen zijn wil oplegt is er ergens een onbeduidende geboorte in de meest schamele omstandigheden, in een uithoek van zijn immens Rijk. En toch was dit het enige belangrijke gebeuren van gans de mensengeschiedenis. Terwijl dat machtige Romeinse Rijk al lang museumwaarde geworden is, blijft het kleine ‘teken’ van Jezus’ geboorte allen maar in belang toenemen. Op gelijke wijze zoeken we in de profetieën van het boek Daniël naar deze kleine tekens voor onze tijd.

’s Avonds zitten allen samen in de zetels in de refter. De enen zijn met kruiden bezig, de anderen met een laptop of een boek. Moeder Agnes-Mariam zet de televisie op en heeft op een kwartier tijd alle mogelijke kanalen overlopen met de laatste berichten over Libië, de getrukeerde foto’s van de opstanden in Syrië, het beursnieuws en de gedevalueerde geldwaarde…Marc zegt dat hij een dvd heeft van Taizé en die wordt getoond. Het Frans wordt in het Arabisch vertaald. De familie van Zaki en die vriend schijnen nog nooit van Taizé gehoord te hebben en daarom wordt deze korte dvd nog eens getoond. Het is inderdaad indrukwekkend met beelden, getuigenissen en gezangen van duizenden erg jonge mensen. Alex neemt daarna het boek over het leven van de heilige Myriam Bawardy, die in Bethlehem een Karmel liet bouwen, precies volgens het model dat zij in een visioen gekregen had.

We herinneren ons deze Karmel bezocht te hebben waarbij we de mantel van Myriam Bawardy omhangen kregen. De Franse tekst van het boek wordt in het Arabisch vertaald en ook de kinderen zijn één en al oor. Terwijl het werk aan de kruiden langzaam vordert en de blaadjes van de steeltjes verwijderd worden begint de ene na de andere moe te worden en verdwijnt. Zo wordt het hier weer avond en nacht.

Zaterdag 10 september 2011

Vermits de verkoop van kruiden e.d.m. hier bijna stil gevallen is en de kruiden toch volop geoogst worden is er iemand die ze naar Libanon brengt en daar probeert aan de man te brengen. Deze namiddag werd ieder die vrij was uitgenodigd aan de amandeloogst te beginnen. We waren met ruim 15, vrouwen en kinderen meegerekend.

Er zijn 300 amandelbomen en we hebben gewerkt van half drie in de namiddag tot half zeven. Er waren enkele mannen bij van de charismatische groep van pastor Nader. Wellicht hebben we een 30-tal bomen gedaan. De oogst bedroeg vele grote zakken. Ondertussen kennen we het verschil tussen rijpe amandelen, waarvan het omhulsel al openbarst en de nog groene.

Nu is het al avond en  pastor Nader is zelf met een deel van zijn gebedsgroep uit Damascus hier. We gaan zeker nog een boeiende avond beleven. Inmiddels stuur ik alvast dit berichtje.

Priester Daniël Maes.

.

Beelden uit Syrië in september 2011:

DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: