Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 11-14 september 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd) Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is.

Malik Imran.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september 2011:

Zondag 11 september 2011

Enkele moslimarbeiders zijn al vroeg op de nieuwbouw aan het werken en ook op de tweede verdieping van de grote binnenkoer zijn twee mannen met boor en slijpschijf behoorlijk wat stof en lawaai aan het produceren. Voor ons, christenen is het zondag, de dag van Jezus’ verrijzenis. De vrienden van de charismatische groep van pastor Nader die hier overnacht hebben worden deze morgen nog aangevuld met nieuwe gasten. Allemaal bekenden van het huis en dat kun je goed merken. In de refter en de keuken zijn er een vijftiental jonge vrouwen bezig voor het middagmaal en waar jonge moeders zijn, zijn er natuurlijk ook kinderen. Onder de colonnade worden tafels en stoelen gezet en alles in gereedheid gebracht voor de maaltijd. Om 11.00 u is de eucharistie aangekondigd maar deze begint in feite om 12.00 u en duurt tot 14.00 u. Het is een mooie en intense viering. Dit zijn ook diep gelovige mensen, die flink meezingen. Na de dienst wordt nog een hele tijd verder gezongen en volgen  er getuigenissen. Deze zondag in de byzantijnse liturgie is al een voorbereiding op het feest van de Kruisverheffing op 14 september. De nadruk ligt op het feit dat de navolging van Jezus ook strijd en lijden meebrengt.

We zitten met meer dan vijftig mensen aan tafel en ondertussen kunnen de kinderen zich uitleven op de grote binnenkoer. Terwijl wij aan het eten zijn komt er toch nog een groepje moslimvrouwen aan en de vrouw van Zaki, de ingenieur zal hen opvangen. Ze krijgen de uitleg van het klooster en tegelijk een inleiding in het christelijk geloof.

Deze vrouwen, zo blijkt, zijn helemaal klaar om Jezus als hun Verlosser te aanvaarden en worden  alleen nog door hun omgeving tegen gehouden om christenen te worden. Eigenlijk is dit zeer hoopvol en tegelijk ook erg broos. Sommige christelijke instanties, ook in het Westen, menen dat moslims alleen maar moeten bevestigd worden in hun eigen moslimgeloof. Moeder Agnes-Mariam wil iedereen vrij laten en respecteren maar, zo zegt ze, we zijn hier uiteindelijk alleen omwille van het evangelie van Jezus. Trouwens, de moslims die hier komen vragen juist naar het christelijk geloof.

De charismatische groep komt in feite naar hier voor geestelijke herbronning met heel het gezin én  om te helpen. Ze beseffen het belang van dit klooster, daarom trekken ze in de namiddag wanneer iedereen goed gegeten  en wat gerust heeft, naar de amandelbomen, waar ze nog een drietal uren amandelen blijven plukken. De kinderen, ook de kleintjes dabberen achteraan. Voor het avondeten zit de refter overvol en toch verloopt alles even rustig en vlot. De afwas gebeurt normaal ’s middags door de vrouwen en ’s avonds door de mannen, maar deze avond worden de mannen de keuken uit gejaagd. Al versta ik nog heel weinig Arabisch, hun uitleg klinkt zo  van: wat wij vrouwen doen, doen we beter! En of ze gelijk hebben.

Pastor Nader geeft nog enkele suggesties. Wie graag gaat slapen, trekt naar bed en wie  wil helpen aan de amandelen, die nog van hun bolster moeten bevrijd worden, kan dat onder de collonade doen. En voor morgen vroeg  kunnen degenen die willen al om 6.00 uur  meekomen om amandelen te plukken. De temperatuur is dan heerlijk. Zij die  verder werken aan de amandelen zijn zo aan het zingen dat je op afstand zou denken dat het een charismatische gebedsavond is!

Deze groep zal hier meerdere dagen blijven. Er is een familie bij die van 800 km ver komt, van tegen de Turkse grens… om te werken! En je ziet hoe dankbaar en blij ze zijn om deze heerlijke dagen, die tegelijk ontspanning, retraite, werkkamp, speelpleinwerking, relatie- en gezinstherapie  zijn. De sfeer is bijzonder aangenaam en vriendelijk en iedereen is er bij betrokken. Er gebeuren inderdaad wonderen ook in het gewone leven.

Dinsdag 13 september 2011

Op zulke dagen voel ik sterk het gemis aan van gewoon contact met de mensen. Al zijn ze allemaal even voorkomend, de meeste kennen nauwelijks Engels of Frans, tenzij de jongeren. Daarom heb gevraagd of er geen snelcusus bestaat in Damascus. Terwijl moeder Agnes-Mariam op haar computer gaat zoeken wordt ons gezegd dat Lujain, de dochter van Nader, die nu bij de groep is, in Tartous Arabische les geeft. En zo wordt voorgesteld dat zij mij deze dagen intens Arabisch gaat leren.

Zo zijn we vandaag dan begonnen, twee uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag. Het Syrisch blijkt toch wel af te wijken van het gewone klassieke Arabisch. Ik heb boeken en cd’s genoeg maar uit mezelf zou ik er niet achter komen. Op korte tijd kan ik nu heel wat leren al zal het nog lang duren voor ik een gewone conversatie kan voeren. Maar we doen ons best en telkens komt een van die vrouwen met enige versnapering als aangename onderbreking voor de werkers en werksters rond en daarbij worden wij  nooit vergeten. Ondertussen
werkt de groep intens verder. Ik denk dat heel de amandeloogst als achter de rug is en bovendien zijn de amandels al van hun omhulsel bevrijd. Onder de galerij zie ik een menigte grote hopen amandelen liggen. Als je er enkelen open doet smaken ze heerlijk.

Woensdag 14 september 2011

Iedere dag komen er nog families bij die hier of daar een karwei aanpakken. In de refter heeft een vrouw zich geïnstalleerd met een naaimachine terwijl de meeste in groep aan ’t werken zijn en de kinderen zich overal uitleven. Zelf probeer ik me zo veel mogelijk met het Arabisch bezig te houden.

Vandaag vieren we het feest van de Kruisverheffing. Vermits de priester van Qâra, abouna Georges niet komt, heb ik de eucharistie opgedragen in het Frans volgens de Latijnse ritus met de byzantijnse gewaden aan een byzantijns altaar, dus met de rug naar het volk.  Van de groep zijn de meeste aanwezig. Tussendoor wordt zoveel mogelijk in het Arabisch geantwoord Arabische gezonden. Na de mis begint weer de enthousiaste samenzang en reidans. Dat het al lang over de middag is en tijd om te gaan eten schijnt niemand bezig te houden.

‘s Avonds is er een bijzondere vesperdienst ter ere van de kruisverheffing. Het mooie oude kerkje zit afgeladen vol. Moeder Agnes-Mariam geeft een uitleg over het avondgebed als liturgisch gebed van de Kerk. Ook de kinderen luisteren aandachtig, even toch.

De vespers zelf verlopen  met veel afwisseling.  Er wordt gezongen en tussenin worden er schriftlezingen door verschillenden voorgedragen. Er is ook een kaarsjesprocessie, waarbij ik als priester voorop ga met de icoon van het kruis. Het is een beetje wringen tussen de stoelen en de banken door, maar het gaat. Iedereen volgt en ondertussen maar zingen.

Daarna begint een aparte ritus van het zegenen van het graan, het brood, de wijn en de olie. Alles staat  vooraan op een tafeltje met kaarsjes en een kruis. Na de zegen breken moeder Agens-Mariam en ik de broden en ieder komt een stukje nemen en doopt het in de wijn terwijl de mensen met de olie gezegend worden op hun voorhoofd. Na de dienst komt het muziekteam van de groep weer naar voren en begint een gebedsavond, die ruim een uur duurt. Met de nodige rijdansen. Er wordt ook over mensen gebeden.

En plots komt Zaki, de ingenieur en de leider van de bouwwerken met een immense taart binnen. Deze is ter gelegenheid van de verjaardag van zr. Carmel en tegelijk de dag waarop het klooster hier begon. Er worden kaarsen op de taart ontstoken. Het is namens deze charismatische groep. Zr. Carmel verteld dat tegelijk op deze dag haar moeder in Libanon gestorven is. Er wordt gelachen, geweend en omhelsd.

Dan  trekt iedereen naar de refter waar alles deze keer al klaar staat. Hoe die zestig mensen dan allemaal in dat reftertje eten is de moeite om te zien. Tegen de muur staan tafeltjes voor de kinderen.  Achteraan in de zetels zitten  enkele families. Her en der staan moeders recht met een bord in de hand terwijl enkele meisjes en jongens voor een vlotte verdeling van het eten zorgen.

Alles wordt uit grote potten opgeschept en aangereikt…  Er is van alles door elkaar, warm en koud, en in overvloed. Op het einde verschijnt de taart van Zr. Carmel wat nog eens aanleiding geeft tot zingen en klappen.  Tenslotte komt pastor Nader nog af met een grote briefomslag die hij aan zr. Carmel geeft. Hij zegt dat het van gans de groep is. Zr. Carmel is namelijk de econoom en moet voor het geld zorgen. Daarna wordt op een mum van tijd de afwas gedaan en de tafels proper gemaakt en daarbij zijn weer geen mannen nodig. Je weet wel, wat vrouwen doen, doen ze beter (hier toch).  En er wordt niets vergeten. Ook de vloer wordt geveegd. Niemand staat onder stress. Terwijl die opruim bezig is zit de groep in de hal te zingen.

Je denkt, wat een gevulde dag, ze zullen allemaal wel goed slapen! Vergeet het maar. Als alles weer netjes is, vanaf de kerk tot in de refter, trekt iedereen naar buiten. De ijzeren poort in de grote binnenkoer staat open en in die woestijn, binnen de muren is tegen een heuvel een hoop brandhout verzameld terwijl op de heuvel een groot kruis staat. In een halve kring zijn een aantal stoelen geplaatst.

Dit wordt een zeer bijzondere kruisverering naar aanleiding van het feest van vandaag. In 335 werd de kerk van de verrijzenis te Jeruzalem ingehuldigd maar toen de heilige Helena het Kruis van Jezus gevonden had zou zij op de heuvels vreugdevuren hebben laten aansteken. Dit wordt nu herdacht. Het vuur is het symbool van het licht dat uitgaat van het kruis dat hoog boven het vuur blijft prijken. Er wordt intens gebeden, gedankt en gezongen; Sommigen knielen op de stenen. Het is een aanbidding van Jezus die voor ons op het kruis gestorven is. Het is een indrukwekkende kruishulde. Ik had me deze morgen al zorgen gemaakt dat ik maar een klein preekje kon doen omdat de meeste het toch niet verstaan en de vertaling eigenlijk ook vervelend is, maar wat hier gezegd en gebeden wordt compenseert dit veelvoudig.

Zr. Mariam, die verantwoordelijk is voor de keuken komt met een kruiwagen kapotte dozen, isimobakken en afval aanvoeren en op het vuur gooien. Enkele jongens onderhouden het vuur. Er wordt zo enthousiast gezongen dat ik niet eens gemerkt heb dat het al middernacht is. En het blijft doorgaan, bij volle maan. Tegen kwart voor één (dan is het in België kwart voor twaalf) eindigt de dienst; De stoelen worden meegenomen, hier en daar wordt wat water op het vuur gegoten, de mensen groeten elkaar en trekken weg.

Priester Daniel Maes.

Qâra, Syrië.

 
DeWereldMorgen.be -

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: