Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 14-16 september 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd) Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is.

Malik Imran.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september 2011:

Woensdag 14 september 2011

Op een week tijd heb ik al terug leren leven zonder vaste tijd of liever heb ik weer begrepen dat wij in Europa horloges hebben en zij hebben hier de tijd. Het nadeel is dat je je soms van dag vergist en zo was het voor mij. Ik dacht dat het gisteren al woensdag 14 september was, het feest van de kruisverheffing maar dat was slechts de vooravond van het feest.

Deze morgen begon het leven hier zo ongeveer vanaf half negen. Iedereen leek wel aan het poetsen. Ook op de grote binnenkoer waren vele vrouwen aan het keren terwijl al de kinderen in de kuip van de fontein zaten, waar nog geen water in stond. Om kwart over elf begon de eucharistie. Abouna Georges ging voor en ik assisteerde. Deze keer waren alle jongens misdienaar, de kleinsten in kleurrijke byzantijnse kleding, de groteren in donker bruine kapmantel. Het was deze keer echt de viering van de kruisverheffing. Achteraf was er een grote processie op de binnenkoer. Bij het terugkeren in de kerk stond er een tafeltje met de icoon van het kruis, lavendeltakken en twee soorten kruisjes: houten kruisjes met een koordje en het mooie St. Benedictuskruisje met zilveren kettingen.

Op het einde kregen de kinderen een houten kruisje met een stevige preek om Jezus te volgen en van Hem te getuigen. Negentien volwassenen, mannen en vrouwen kregen het benedictuskruis als teken van verbondenheid met dit klooster. De eigenlijke dienst eindigde om half twee. Hierna begon echter onmiddellijk voor de groep van Pastor Nader en de nieuw toegewijden een belangrijke gebedssamenkomst. Het was een bidden om bevrijding, genezing en een hernieuwde uitstorting van de heilige Geest opdat hun groep in Damascus, bijzonder in deze woelige omstandigheden, een nog levendiger getuigenis zou worden van Jezus en de Kerk. Dit bidden was zeer intens en langdurig. Het duurde tot half vier. De maaltijd (middagmaal!) werd genuttigd in de galerij op de grote binnenkoer. Intussen was de grote kuip met fontein gevuld met ruim een halve meter water. Dit was bedoeld voor hen die hun doopbeloften willen hernieuwen.

In het Oosten worden doopsel, vormsel en eucharistie samen gegeven en is er dus een behoefte aan een moment waarop men als volwassene het geloof, waarin men gedoopt is, welbewust aanvaardt. In de Latijnse kerk wordt op 12-jarige leeftijd de hernieuwing van de doopbeloften gedaan en het vormsel maar dit is al jaren een van de grootste fiasco’s in de pastoraal van de rooms-katholieke kerk. Wat het begin van een vurig christelijk leven zou moeten zijn, is verworden tot een potsierlijke vertoning die het definitief afscheid van het christelijk geloof inluidt. Als hier van hogerhand niets aan gedaan wordt zal dit ook het einde van het christelijk leven in Europa alleen maar bevorderen. In sommige streken wil men daarom de vormselviering uitstellen tot 17 jaar. Inderdaad kunnen 17-jarigen een meer bewuste en volwassen keuze maken, maar hiermee wordt in  feite het probleem alleen maar verschoven. Wanneer wij niet in staat zijn 12-jarigen tot een vurig persoonlijk geloof in Jezus te brengen, hoe zullen we dit dan wel klaar krijgen bij 17-jarigen? Sacramenten hebben geen zin indien ze niet voorafgegaan worden door een grondige initiatie. De inhoudloze routine van doopsel en vormsel is nu echter zo algemeen geworden dat het me beter lijkt dat men er eens bijvoorbeeld een heel jaar of langer gewoon mee ophoudt. Men zou dan de tijd kunnen nemen om christenen te vormen en christenen te worden.

In elk geval wordt deze namiddag hier rond deze waterkuip een ritus voorzien waarbij volwassenen ten aanschouwen van iedereen hun doopbeloften kunnen hernieuwen. Ze doen het met een persoonlijke, openlijke verklaring, een afzweren van het kwade en een belijden van het christelijk geloof in al zijn consequenties. Voor wie wilde gebeurde dit met onderdompeling, waarvoor pastor Nader en ik zorgden.

Het werden indrukwekkende en ontroerende getuigenissen. En daarna was de grote kuip vrij voor de kinderen die er met zijn allen in sprongen. Dank zij een stralende zon was het trouwens vrij warm water. Iedereen had de grootste pret.

En zo ging deze intense viering over in een ontspanning. Al vlug begonnen de vrouwen weer voor het eten te zorgen, soms op erg eenvoudige wijze. Drie vrouwen zijn elk met een kleine zeef (“passe-vite”) tomaten aan het doordraaien zodat de pel van de rest verwijderd wordt. Kortom, voor grote groepen missen ze hier toch wel groot materieel, waar niemand zich druk om maakt (tenzij soms Zr. Claire-Marie).  Omdat het middagmaal zo laat geweest is werd pas om half elf het avondmaal genomen, en wel onder de galerij op de grote binnenkoer. De maaltijd is weer overvloedig en gezond. Een dikke soep met allemaal groenten van eigen kweek. Dan een schotel gebroken rijst met kleine stukjes kip. Tussenin nog allerlei groenten.

Achteraf allerlei fruit: appeltjes, heel kleine gele peertjes, druiven, vijgen… Er worden vele groenten gegeten en veel fruit en heel weinig vlees. Alles wordt gekweekt zonder chemicaliën. Om half twaalf komt een van de mannen met twee flessen wijn en nodigt ons uit voor een glaasje in de hoek van de binnenkoer. Niet alleen de meisjes zijn vriendelijk en gedienstig maar ook de jongens zijn erg voorkomend. Omdat er al een fris briesje waait doet een van de jongens zijn jasje uit en dringt er op aan dat ik het zou aantrekken. Pastor Nader vertelt hoe hij van protestant Maroniet-katholiek geworden is. Om middernacht begint het groepje stilaan te verdwijnen. De nacht valt over een bijzonder gezegende dag.

Donderdag 15 september

Na meer dan een week had ik al vuile was genoeg voor een wasmachien. Alex wil niet dat ik me daar moe mee maak maar Mark zag mijn was bij de wasmachien staan en zei dat hij dat altijd thuis doet. Floep alles in de trommel, waspoeder in ’t bakje  en het ding begint te draaien. Dat was gisteravond. Vooraleer te gaan slapen heb ik alles nog uit de trommel gehaald en boven op het dak aan de draad gehangen. Deze morgen na het ontbijt ging ik kijken en in de stralende zon was alles kurkdroog. Er is een strijkplank en een strijkijzer maar ik geloof niet dat die al ooit gebruikt zijn. Er zijn natuurlijk vrouwen genoeg die dit willen doen maar het princiep is nu eenmaal dat in de toren alleen mannen logeren en er geen vrouwen komen. Goed princiep. Trouwens, wat wij mannen onder elkaar doen, doen we ook nog zo slecht niet.

Vandaag vertrekt de groep naar huis. Sommigen zijn al in de voormiddag weg, de meesten vertrekken geleidelijk in de namiddag. En enkele jongeren vinden wel een gelegenheid om nog enkele dagen langer te blijven dan hun ouders. Het is een gezellig, familiaal afscheid.

Alex wilde nog even een interview van mij omdat hij de website aan het verbeteren is: www.maryakub.org. Hij wil iedereen interviewen, ook mij. Zijn vraag was: Wat treft u in Mar Yakub? Wat ik eigenlijk wilde zeggen zijn twee dingen. Vooreerst dat ik goed begrijp waarom jongeren die hier eens toevallig geweest zijn, graag terugkomen. Ze worden namelijk aangesproken op hun eigen roeping en geholpen om in het diepst van zichzelf binnen te treden en dan te ontdekken dat er al Iemand was vooraleer ze er zelf waren, Iemand die van hen houdt.

Ze worden geholpen om hun eigen gaven, hun eigen weg te ontdekken en te gebruiken. Ze voelen goed dat het om henzelf gaat. Daarom kunnen velen zich hier gemakkelijk inzetten met hun eigen kwaliteiten en op hun eigen ritme. Het gaat hier niet zozeer om regels die moeten gevolgd worden. Het tweede wat me hier treft is dat de nadruk ligt op de noodzaak van een persoonlijke, levende relatie met de Drieëne God, met Jezus in plaats van een nadruk op de uiterlijkheden van christelijk leven. Het gaat niet om een uiterlijke trouw aan geloofspunten of geloofsregels, gebedstijden, uren van stilte enzomeer. Het gaat om het doel zelf, nl. het streven naar een levende, persoonlijke relatie met de Vader, met Jezus, met de heilige Geest, een liefde voor Maria en voor het Lichaam van Christus. Het gaat niet om de uiterlijke schijn maar om inwendig gebed zelf, het streven naar innerlijke stilte, ook al lijkt heel de dag één chaos te zijn. En het is inderdaad af en toe een chaos, maar dan een heel aangename en familiale chaos.

Mère Agnes-Mariam, zr. Carmel en ik vertrekken naar Libanon, maar voor het zover is wordt het al zeven uur ’s avonds. De terreinwagen is overvol geladen met producten: flessen met allerlei sappen, confituur en dranken, pakjes kruiden enz. Alles is mede door de charismatische groep de voorbije dagen gemaakt.

Als we aan de grensovergang komen is het al donker en de controles verlopen veel vlotter dan ik tot hiertoe gewoon ben. Bij de eerste post zat een man die zich bekend maakte als een aboena, een priester van de grieks-orthodoxe kerk, toen hij vernam dat ik een aboena was. Bij de tweede post groette een soldaat me heel vriendelijk als “abouna” en wij vroegen ons af hoe hij kon weten dat ik priester was. Aan de grenspost van Libanon bekeek de man mijn paspoort en riep er een collega bij, die zei dat hij dezelfde familienaam had: Casimir Maes. We hebben elkaar dan maar als familie begroet, hoewel ik toch wel duidelijk een telg van de bleke tak ben en hij een heel donker type.

Bij het binnenrijden van Beiroet stopten we bij een dame, Helene waar we de producten die we bij hadden afleverden. Het is een zeer christelijke vrouw die uit eigen initiatief producten van het klooster Mar Yakub in Libanon onder vrienden en kennissen verkoopt omdat in het klooster zelf de verkoop nagenoeg stil gevallen is wegens de grote troebelen in het land. Helene is een eenvoudige vrouw maar met een grote gedrevenheid. Ze bood ons allerlei vruchten aan en frisse drank. Er werd hartelijk gelachen. Ze vroeg haar huis, haar werk en haar
leven te zegenen, wat we graag deden.

Vandaar reden we door Beiroet naar de andere kant, 15 km verder, naar Adonis, waar het klooster Mar Yakub een huis heeft. Het was alsof ik thuis kwam. In de keuken en in de ijskast was nog wel wat te vinden. En zo werd het weer middernacht.

Vrijdag 16 september 2011

De zusters wilden me deze morgen naar Ajaltoun brengen voor de charismatische conventie met Carlos Payan, maar zij wisten niet meer dat die samenkomst pas morgen begint, hoewel ik het hen had gezegd.

Wat een gelukkige vergissing! Dus zijn we eerst maar op stap gegaan om enkele zaken te regelen en dan naar Harissa te rijden om daar David te ontmoeten. David heeft het ongeluk dat hij dezelfde naam heeft als een agent van CIA en uit Colorado, Amerika komt. Vandaar werd zijn verblijfsvergunning in Syrië deze keer niet meer verlengd en moest hij noodgedwongen uitwijken naar Libanon, waar hij nu al een maand verblijft in het moederklooster van moeder Agnes-Mariam, de Karmel van de Theotokos en van de eenheid. Hij is er heel gelukkig maar iedereen is natuurlijk op zoek naar een middel om hem terug in Syrië te krijgen. In elk geval was het weerzien bijzonder hartelijk. We hebben in Harissa samen een pizza gegeten met het uitzicht op de prachtige baai van Junieh.

Dan brachten moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel David en mij naar het grote hotel en recreatie-complex, Port Emilio, waar een lieve dame werkt die ooit samen met moeder Agnes-Mariam ons bezocht heeft in België. We herkenden elkaar direct. Zij stelde ons haar jongste zoon voor met zijn twee kleine kinderen en samen gingen we als één familie naar het olympisch zwembad vlak aan de Middellandse zee. David  had zijn zwembroek bij en voor mij werd onderweg, in solden een zwembroek gekocht. Het eigenaardige in die winkel was dat je meer moest betalen voor minder stof. Een dameszwempak in zijn geheel kostte dubbel zoveel als een volledig kleed en een bikini met bijna niets, noch boven noch onder, kostte bijna driemaal zo veel. Dus heb ik een flinke zwembroek gekozen met zakken van voor en van achter, bijna gratis! Daarmee trokken we naar het grote zwembad.

We hebben ons in het water flink geamuseerd met een stralende zon en een temperatuur van ongeveer dertig graden. De lieve dame zorgde dat iemand ons tussendoor koffie en fris water met fruit bracht. Wat wil je meer? David is ooit kampioen zwemmer geweest en ik heb maar wat toertjes gemaakt om boven te blijven. Ik had geen fotoapparaat bij zodat ik alvast geen aanleiding tot jaloezie kan geven met prachtige foto’s van dit recreatieterrein en de schitterende omgeving.

David en ik wilden nog wat met elkaar delen en daarom ging David niet terug naar de Karmel maar kwam mee met ons naar het huis in Adonis.

Toen hij me vroeg wat ik al gedaan had voor ons “propedeutisch jaar” moest ik tot mijn schaamte zeggen: nagenoeg niets. Ik zal eerst de container afwachten, dan alles trachten te installeren en hopen dat David toch kan terugkeren. De droom van contact met jonge Syriërs te nemen, zoals tot vorig jaar, zullen we voorlopig moeten opbergen wegens de grote onrust en onzekerheid in het land.

Weer leerden we vandaag echt leven zoals in het boek Genesis in het begin als opdracht gegeven wordt. Toen ik geboren ben is stilaan de oorlog uitgebroken (maar dat was echt mijn schuld toen niet!) en heb ik uit schrik voor de bommenwerpers heel wat tijd onder de tafel doorgebracht. Ik denk dat ik van die levensangst flink aan het genezen ben.  Het wordt natuurlijk ook wel hoog tijd, maar … beter laat dan nooit.

Priester Daniel Maes.

Qâra, Syrië.

DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: