Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 17-18 september 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd) Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is.

Malik Imran.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september 2011:

Beste allemaal,
Het is vandaag te laat (of te vroeg!) om mijn teksten nog te verbeteren. Ik stuur maar door wat ik heb.

P. Daniël.

* * *

Zaterdag 17 september

Gisteravond hebben David en ik nog een wandeling gemaakt. Voor de veiligheid namen we de sleutel van het huis mee. Het was prachtig zomerweer. We hebben samen de vijf droeve geheimen van de rozenkrans gebeden met tussenin uitvoerige beschouwingen over de betekenis van Jezus lijden en kruis. David is als een kind met grote geestelijke diepgang. Hij heeft me het weesgegroet geleerd in het Arabisch, het onzevader kende ik al een beetje omdat we die  jaren lang gezongen hebben vrijdags. We hebben gebeden voor alle intenties die ons gevraagd werden en alle intenties die zich nu aan ons voordoen. Hier in Adonis staan veel Mariabeeldjes voor huizen, alsook allerlei heiligenbeelden midden op kruispunten of langs de straten. Dit is helemaal een christelijk dorp, wat je overdag ook goed merkt in de winkels, al is Hezbollah nu de grote macht in Libanon.

Deze morgen is er al vroeg een grote drukte in huis. Twee broers en twee zussen van zr. Carmel met gans hun gezinnen zijn op de binnenkoer aan  het ontbijt begonnen. De meesten heb ik vroeger hier al ontmoet. Sinds de verschrikkelijke Libanese oorlog tegen de christenen uitbrak is ook hun gezin over heel de wereld verspreid. Een broer zit in Dubai, een broer in Frankrijk en zr. Carmel in Syrië. De anderen zijn teruggekeerd naar Libanon en telkens zr. Carmel hier is wordt er een familiefeest georganiseerd. Een van haar broers is officier bij de Libanese zeemacht  en heeft me vroeger uitvoerig de gecompliceerde situatie van Libanon trachten uit te leggen. Nu is hij vrij tevreden met de huidige regering en de eigenlijke leider Aoun. Hij zegt dat het een ware christen is en een ware Libanees.

Wanneer de families vertrokken zijn blijven er nog vier jongentjes over en twee vrouwen. Terwijl de kinderen in hun zwembroek met de waterslang spelen op de binnenkoer, beginnen de twee vrouwen onder leiding van zr. Carmel, in  hemd en korte  broek, heel het appartement grondig te poetsen. Ook de kamer van mij en David wordt niet vergeten. Wat een luxe.

Na het middagmaal hebben David, moeder Agnes-Mariam en ik nog een diepgaande gedachtewisseling over de eeuwige moeilijkheid het christelijk leven en ook het religieuze gemeenschapsleven in wetten en kaders te verpakken in plaats van de heilige Geest vrij zijn werk te laten doen. Steeds opnieuw is er de bekoring om alles in strikte regeltjes vast te leggen en te trachten iedereen in hetzelfde kader te krijgen. Wat een bevrijding zou het zijn om eens echt te proberen de heilige Geest te volgen!

Om 17.00 u zouden we even moeder Theresa, de overste van het moederklooster van moeder Agnes-Mariam gaan groeten en dan naar de charismatische samenkomst van Ajaltoun (het Libanese district Kesrouan) rijden. Het draaide echter heel anders uit. Moeder Theresa had die ontmoeting als een conferentie gezien. Heel de communauteit werd er bij geroepen: 24  waarvan drie novicen. (En deze Karmel heeft enkele jaren geleden weer elders een Karmel gesticht, waar nu ook een twintigtal religieuzen zijn). Zij was de novicemeesteres toen moeder Agnes-Mariam intrad en na eenentwintig jaar heeft zij, die inmiddels overste geworden was en het dus nog is, met zr. Agnes-Mariam een  overeenkomst gemaakt om haar de kans te geven een klooster te stichten geheel volgens haar inspiratie. Dat is Mar Yakub geworden.

Wat was dat een opbouwende samenkomst, die twee uur duurde! En wat werd er gelachen! En alle zusters deden mee en gaven op tijd en stond hun commentaar. Nochtans ging het over de dramatische ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Tijdens de Libanese oorlog wist men dat er iets gaande was maar men begreep niet dat het een samenzwering was van duistere machten van buiten af, achter al de spelers op het veld. Hetzelfde is nu bezig in Syrië. Het is een wereldwijze samenzwering om “een nieuwe wereldorde” uit de chaos te bekomen. En de machten zijn niet meer de landen maar een groep machtige individuen boven de landen uit, die chaos kunnen bewerken omdat ze alle machten en alle bronnen controleren. Al lijkt het fantastisch, het wordt steeds duidelijker zichtbaar. En het doel is uiteindelijk het joods-christelijk erfgoed te vernietigen. Nu gaat het er om de christenen uit het Midden-Oosten te doen verdwijnen. Irak is hiervan een goed voorbeeld. Meer dan twee derde van de christenen is al verdwenen, gedood of verhuisd met de stille instemming van de zogezegde machtige Amerikaanse bescherming.

En dit gaat rustig en onverminderd verder. Blijkbaar wil men deze “nieuwe orde” kost wat kost doordrukken omdat het christelijk geloof vernietigd moet worden. En wie dit tegenspreekt wordt bestreden. De maronitische patriarch heeft enkele dagen geleden een zeer moedige en duidelijke  toespraak gehouden en dan merk je hoe hij ook in zogenaamd “aangepaste” kerkelijke middens wordt tegengesproken omdat hij “het nog niet begrepen heeft”, omdat hij niet meedoet met het valse spel…

Er is een tendens om kritisch te reageren tegenover christenen in het oosten, die onverkort hun christelijke identiteit blijven bewaren. Zij vervangen niet hun kruisbeelden voor koranverzen. Zij spreken niet over Jezus zoals in de koran staat, door zijn godheid te ontkennen. Zij passen zich niet aan om moslims zogenaamd niet te kwetsen.

Deze authentiek christelijke houding heeft niets te maken met politiek, alsof het zou gaan om steun aan een regering. Mar Yakub wil gewoon zichzelf blijven en trouw aan het doel waarom ze hier zijn. Ze willen moslims blijven helpen en opvangen maar zonder hun geloof in Jezus, de Zoon van God te verbergen of te verloochenen. Het is jammer dat bepaalde, in zich goede initiatieven zoals “Het Werk van het Oosten” nu plots daarom negatief staan tegenover Mar Yakub. Zij zouden juist zonder onderscheid de christenen in het oosten moeten helpen, zeker hen die trouw willen blijven.

Ondertussen was het al veel te laat om nog naar de bedoelde samenkomst te rijden en zijn we maar terug naar ons huisje in Adonis gereden. We zullen maar denken zoals het was bij Paulus in zijn tijd: De Geest belette hen er naar toe te gaan.

Zondag 18 september 2011

Omwille van de kinderen in huis zijn we ook deze morgen rustig hier gebleven en hebben we plechtig de zondagsviering gehouden in huis. Misschien zal het sommigen verrassen maar ik heb nu het bewijs dat ik geen ezel ben. Een ezel stoot namelijk zijn voet geen tweemaal aan dezelfde steen. Vorig jaar was ik eens op een zondag hier en had geen missaal bij. Nu had ik weer niets bij. David heeft echter op internet netjes de Franse tekst van de mis van de 25ste zondag van het jaar opgezocht en afgeprint. Dus, dankzij David, Bill Gates en de heilige Geest had ik alles wat ik nodig had om met byzantijnse kleding een gewone feestelijke zondagseucharistie te vieren. De kleine groep aanwezigen vulde gewoon alles aan met Arabische gezangen. En ik kon preken zolang ik wilde. Heerlijk.

Terwijl wij hier even in de schommel zitten, telefoneert zr. Claire Marie dat de minister van toerisme en de minister van landbouw vandaag het klooster van Mar Yakub komen bezoeken! Jammer dat wer niet bij zijn. Het zij zo. Zr. Claire Marie zal in elk geval even het geval van David ter sprake brengen in de hoop toch een verblijfsvergunning voor hem te verkrijgen.

In de namiddag vertrekken we dan naar Ataljoun om het einde van de charismatische conferentie mee te maken en Carlos Payan nog te groeten. Daar aangekomen lezen we dat de slotviering ’s middags was.

Iedereen was vertrokken. Blijkbaar moest dit zo weer zijn. We zijn immers dan vertrokken naar de evangelische (pinksterkerk) “Church of Christ in Beiroet”, waar we met open armen werden ontvangen.  Ik mag niet klagen over een tekort aan eerbied en respect onder vele vrienden, maar de manier waarop zij eerbied betoonden voor de “priester in ons midden” was toch wel heel wat groter dan in vele traditionele kerkelijke middens te beleven valt. Tussendoor kwam de ene na de andere vragen om over hem of haar te bidden, ik werd gevraagd om samen met de pastor R. Riding  een zegen uit te spreken aan de micro. Terug op onze stoel kwam men een bekertje fris water brengen, zoals men ook voor anderen deed. Daarna werd gevraagd vooraan te komen zodat de mensen een zegen konden vragen. Ook moeder Agnes-Mariam werd uitgenodigd om mensen te zegenen en velen kwamen naar haar. En 80 % was jong en heel jong.

Met twee mensen was ik bekend. Vooreerst met Jan, de Nederlandse pianist die speelde toen  we met moeder Agnes-Mariam in Eindhoven waren. Verder was er R. Rider van de intercessie groep van TJCII (Toward Jerusalem Council II). We hebben elkaar in Wenen en in Jeruzalem ontmoet. Na een stevige lofprijzing gaf hij een onderricht. In heel het Midden Oosten en elders is hij groepen aan het oprichten die 24/24 uur bidden. Hij sprak voer groepen in Turkije, Egypte, Israël.

Ondertussen toonde hij een filmpje van een gebedssamenkomst van 600 jongeren in Nazareth, Israeli’s en Palestijnen samen, die met en voor elkaar baden in Jezus’ Naam. En dit allemaal de voorbije dagen. Hij gaf een echt hoopvol onderricht, waarvoor ik een apart hoofdstuk zou nodig hebben. Hij sprak over de identiteit van Libanon vanuit Jesaia 19, 23-25 (Syrië, Egypte, Israel, die samen de Heer prijzen), Jesaia 60, 13 (de glorie van de Libanon die naar Jeruzalem komt). In Syrië is hij mee aan het helpen overal vuurhaarden van permanent gebed te vormen. En na de avond kwamen er zovele mensen af om contact te nemen en hun verhaal te vertellen. Wat een vurig geloof! In het evangelie zegt Jezus herhaaldelijk van heidenen: Zulk een geloof heb ik in heel Israël niet gevonden. Zou hij soms nu niet zeggen: zulk een geloof heb ik in mijn katholieke kerk niet gevonden?!

Het was weer ruim elf uur vooraleer we thuis waren. Zr. Carmel maakte nog iets warms klaar en we deelden nog wat over deze rijke avond.

Priester Daniël Maes.

Qâra, Syrië.

.

Foto’s hieronder: Priester Daniël Maes. / Ajaltoun, district Kesrouan, in Libanon.

bisschopmansaAaron A. Chisha (bisschop van Mansa) en priester Daniël Maes.

.

DeWereldMorgen.be -

DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -
DeWereldMorgen.be -

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: