Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 21-25 september 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd) Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is.

Malik Imran.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september 2011:

Woensdag 21 september 2011

Deze morgen heeft moeder Agnes-Mariam buitenshuis een afspraak en zr. Carmel moet nog enkele boodschappen doen. David en ik blijven thuis. Hij begint met me ondertussen het evangelie van Mattheus te leren lezen in het Arabisch. We lukken er ’s middags ook aardig in om wat bij elkaar te krijgen dat een middagmaal zou kunnen zijn. Voor de ingrediënten heeft zr. Carmel goed gezorgd. In de namiddag moeten we noodgedwongen afscheid nemen van David en hem terug naar de Karmel in Harissa brengen want morgen rijden we terug naar Syrië.

Alex (een Vlaming van 26 jaar) en David (een Amerikaan van 31 jaar) zijn al zowat twee jaar samen in Mar Yakub. Het zijn twee totaal verschillende karakters maar hebben ondertussen een ongelooflijke eenheid van geloof, hoop, liefde, gebed, eenvoud, inzet, blijheid en humor. Toen ik voor het eerst vorig jaar hun  levensgetuigenis hoorde, spraken ze over hun samen werken en David eindigde zijn verhaal op laconieke wijze aldus: het grootste wonder dat God tot heden in ons leven gedaan heeft, is wel dat wij elkaar nog niet vermoord hebben! Beiden hebben al lang besloten in deze gemeenschap monnik en priester te worden. Dat aan David plots een verlenging van zijn verblijfvergunning geweigerd werd is een pijn voor hen beiden en voor ons allen. Daarom verblijft hij voorlopig in de karmel van Harissa, het moederklooster van moeder Agnes-Mariam, waar ze erg blij zijn met hem. Hij volgt heel het gebedsleven mee en verricht er allerlei schilderwerken. Ook hij is gelukkig in zijn ballingsoord, maar toch mist hij Alex en Mar Yakub, zoals omgekeerd ook hij erg gemist wordt. Tot heden is er nog geen oplossing in zicht, al werd reeds veel ondernomen. Misschien zijn dit moeilijkheden en pijnen die bij een groots project horen en ik hoop hieraan iets te mogen meehelpen. In elk geval hebben David en ik deze dagen hier in Adonis, Libanon een heel aangenaam samenzijn gehad.

Goed nieuws van een geheel andere soort is dat zr. Carmel ondertussen de juiste machine (pressoir) gevonden heeft die zr. Claire-Marie al jaren zoekt, waarmee ze  grote hoeveelheden  fruit en groenten kan verwerken. Wel moet de machine nog besteld en geleverd worden, maar ze kan dan volgende maand meegenomen worden.

Donderdag 22 september 2011

Deze morgen verlaten we het mooie Libanon en ons appartement in Adonis aan de Middellandse zee, 15 km van Beiroet om terug naar Syrië te rijden. Het is een prachtig landje om te doorkruisen. Wanneer we bijna aan de grens zijn is het al middag. We stappen af bij de familie Hannouche. Emile Hannouche is een bekend antiquair die oude en waardevolle iconen opzoekt en koopt om het christelijk erfgoed zo veel mogelijk te bewaren. Vorig jaar hebben we hem ook al eens bezocht. Inmiddels heeft hij weer een hele reeks zeer kostbare christelijke iconen en kunstwerken aangeschaft. Moeder Agnes-Mariam onderzoekt de iconen en doeken van allerlei vorm en afmetingen en bevestigt dat er enkele zeer kostbare bij zijn.

Bij ons vertrek koopt zr. Carmel enkele gevulde pistolets die we al rijdend verorberen. Zo komen we aan de verschillende grensposten van de Libanese en Syrische grens. Vorig jaar ben ik driemaal met veel miserie heen  en weer door al die posten gegaan en het is deze keer met het minste oponthoud. Het verloopt nu overal vlotter dan voorheen. Ik heb het hier nog niet zo rustig gezien als nu. Wel zie ik in een Syrische post een spotprent tegen de muur hangen: een dikke Amerikaan, gedecoreerd met een davidster probeert Syrië op te blazen!

In Damascus hebben we verschillende afspraken op erg uiteenlopende plaatsen. Er is een groepje vurige evangelische christenen die in en met Mar Yakub een tweedaagse willen houden om de eenheid onder de christenen te versterken. Omdat we hen veel later aantroffen dan we afgesproken hadden zaten ze al te eten in een mooi restaurant. Ze nodigden ons bij hen uit. Er werd intens van gedachten gewisseld, er werden afspraken gemaakt en we hebben samen gebeden.  Het deed hen en ons deugd. Wij konden niet langer blijven en reden naar de volgende afspraak, waarover ik later  nog wel iets zal zeggen. Vandaar ging het naar het patriarchaat van de “Grieks-melchietische katholieke kerk, van Antiochië, van heel het Oosten, van Alexandrië en Jeruzalem”. Zo luidt de tekst op de briefwisseling. De eigenlijke patriarch zetelt in Libanon. Hier is het de  “vicaire patriarchal”, mgr. Josep  Absi. We kenden elkaar al omdat we vorig jaar samen met moeder Agnes-Mariam de eerste privé-universiteit van Syrië bezocht hebben in Kalamoon. Het is een erg vriendelijk man. Hij was ook graag bereid om voor een foto te poseren maar omdat hij in zwart hemd en zwarte broek met bretellen zat, deed hij eerst zijn toog aan die aan de kapstok hing. In zijn bureau hing een grote foto van de patriarch Gregorios III Laham in Libanon. Een foto van hem in vol ornaat (die ik veel mooier vond) stond bescheiden verdoken op de vensterplank, niet direct zichtbaar.

Het was al half zes vooraleer we Damascus verlieten. We hebben alles samen toch wel enkele uren in Damascus rondgetoerd vooraleer we iedere plek die we zochten, gevonden hadden. Ik heb goed rondgekeken maar niets verdachts opgemerkt. Overal de gewone foto’s van de president, hier en daar een standbeeld van hem op een plein waar kinderen aan het spelen zijn, af en toe een auto met een foto van de president op de achterruit, zoals ik vorig jaar ook zag en winkels met een foto van de president. Hier en daar een soldaat en veel politieagenten die het verkeer trachten te regelen. Er zijn geen wegmarkeringen zodat soms auto’s in vijf rijen naast en door elkaar proberen te kruipen terwijl in tegenovergestelde richting doodgemoedereerd een fietser tegen het verkeer in rijdt, met één hand aan het stuur en de andere aan zijn gsm, druk telefonerend! Er zijn wel verkeersregels maar men maakt er zich niet druk over. Eigenaardig was wel dat we ergens waren waar de televisie op stond en plots verscheen een tekst: “Stop massacre Syrië!”. Er is een media-oorlog bezig die de wereld wil wijsmaken dat Syrie in brand staat terwijl het zwaar bewapende en vanuit het buitenland gesteunde islamisten zijn die op alle mogelijke wijze moorden begaan. Zij willen de zogenaamde “nieuwe orde” brengen. Uit goede bron verneem ik hier dat deze terroristen al 600 soldaten en veiligheidsmensen hebben gedood en soms op gruwelijke wijze verminkt. In elk geval heb ik vandaag noch in Damascus noch op de lange weg naar Qâra iets ongewoons gemerkt van opstanden tegen het regime. Integendeel.

Bij onze thuiskomst horen we de gemeenschap de vespers zingen. Daarna is het weer een blij weerzien van allen en een aangenaam tafelen. Omdat het donderdagavond is (morgen geen les voor de kinderen) wordt een komische  film gedraaid. Wanneer pastor Nader met zijn gezin binnen valt  wordt alles even stil gelegd. Hij vertelt dat de Fransen, toen zij het protectoraat hadden over Syrië en Libanon een protocol getekend hebben dat zij de christenen zouden beschermen en telkens er een nieuwe patriarch gekozen wordt, wordt hij door de Franse president uitgenodigd. Ditmaal heeft de maronitische patriarch met de andere christenen vooraf contact genomen om een eensgezind standpunt te verdedigen. In feite beschermen de Fransen de christenen niet. Nu werd, zo zegt pastor Nader, recent hier in de buurt gas gevonden en Syrië heeft al gezegd dat ze dat niet aan Frankrijk zullen geven maar wel aan Rusland.

Zo werd het weer een zeer aangename, goed gevulde dag en avond. Wij bidden opdat de stabiliteit in Syrië mag terugkeren en dat de christenen in éénheid hun getuigenis zullen geven in dit land dat de bakermat is van het christendom.

*****

Zondag 25 september 2011

Goede Vrienden,

Zoals reeds eerder vermeld, beschikken we over een fantastische communicatie, dank zij de heilige Geest, Bill Gates en onze computer. Aan wie het ligt weet ik niet, maar berichten aan mijn eigenlijke emailadres kan ik hier niet ontvangen. En er zitten nu vele berichten in deze eerste emailbox die ik pas in België zal kunnen openen. Alleen de berichten op een ander mailadres krijg ik hier aan. Het onweer van gisternamiddag heeft het internetverkeer helemaal plat gelegd.

Van harte

P. Daniël.

.

Vrijdag 23 september 2011

Het is aangenaam weer samen te zijn. De meeste zitten ’s morgens een drie kwartier of meer in stilte in de kerk voor persoonlijk gebed. Dan wordt een tas thee gedronken en de gasten eten meestal wat fallafel met confituur. De mensen van de gemeenschap eten ’s morgens zelden, denk ik. Ieder doet het op zijn of haar manier en zoals hij of zij het wil. Het is ondertussen wel minder warm geworden en natuurlijk veel minder dan de bloedhete temperaturen die we de vorige dagen in Libanon aan de middellandse zee nog hadden. Een ander verschil is dat je hier wakker wordt van het schreeuwerig geroep vanuit de vele (8 of 10) minaretten van de moskeeën in Qâra. Ze roepen tegen elkaar op. Vanuit mijn kamer kijk ik op de ene minaret naast de andere (maar natuurlijk nog niet ’s morgens om vijf uur!).

Deze nacht is het blijkbaar druk geweest buiten. Nader zegt dat een honderdtal soldaten de wacht gehouden hebben, een eind buiten het klooster aan het anti-Libanongebergte om te beletten dat er vanuit Libanon over de bergen wapens zouden gesmokkeld worden, die dan deze avond na het vrijdaggebed gebruikt kunnen worden bij betogingen (door “onschuldige” burgers natuurlijk, zoals de media dan graag berichten). We hebben deze nacht inderdaad geweerschoten gehoord en honden horen blaffen. Voor de rest zal er wel niets onheilspellends meer te horen of zien zijn. We horen trouwens ’s nachts wel eens meer schieten, dat was vroeger al zo.

Ook wordt nog even verteld over het bezoek vorige zondag van de twee ministers, van toerisme en van landbouw. De minister van toerisme is een mevrouw, hier uit Qâra en had nog nooit het klooster bezocht. Ze was erg opgetogen toen ze de uitleg van het klooster te horen kreeg en rondgeleid werd in de oude en nieuwe gebouwen.

Vandaag zijn er nog meerdere gezinnen van de groep van Nader. Er zijn ook kleine kinderen bij die ik tot heden nog niet heb gezien. ’s Avonds rijden de meeste weer naar huis. Overdag wordt er weer hard aan de kruiden gewerkt. Alles gebeurt hier in grote hoeveelheden. Nu zijn het kleine blaadjes die van hun steeltjes moeten verwijderd worden en de bloempjes moeten nog eens apart verzameld worden. Hiermee wordt dan een gemengde thee gemaakt.

De Romeinse toren is de verblijf- en slaapplaats van de mannen en de jongens. In principe komen er geen vrouwen. Voor de gezinnen is er op verschillende plaatsen een appartement. Vandaag komen we met de vijf (voorlopig) vaste bewoners van de toren samen: een Syriër, een Fransman en wij drie Vlamingen (Alex, Marc en ik). Totdat de container én David hier zijn, willen we een en ander met elkaar trachten af te spreken. Wie doet de was en hoe? Wie poetst waar? We hebben afgesproken om alvast samen te eten, in de gezamenlijke ruimte in de toren, om 8.00 u ’s morgens. Rond 8.20 u wordt geluid voor het gezamenlijk stil gebed. Dat doen we samen met de zusters in de kerk. Het zijn maar enkele voorlopige regelingen die ons wat  kunnen helpen meer gemeenschap te vormen. Het is in elk geval een aangename gedachtewisseling.

Zaterdag 24 september 2011

Voor het eerst hebben we deze morgen met de vijf mannen samen in de toren op de tweede verdieping het ontbijt genomen, waar de Franse architect nu zijn werkkamer heeft. We hebben vier plastieken stoelen en een houten krukje, vijf plastieken bekers, één klein lepeltje en een grote, een warmwaterkoker en thee, falafels en abrikozenjam. Wat nog ontbreekt, halen we later wel in de keuken bij de zusters. Dankzij Alex en Najib wordt er Arabisch gesproken met Franse vertaling. Een historische gebeurtenis.

Nog even vermelden dat hier geen moderne trimtoestellen om fit te blijven nodig zijn. Als ik even op mijn kamer iets wil gaan halen heb ik tweemaal 53 trappen gedaan, dus 106. Als ik dan naar de zaal ga, aan de vroegere  kapel, doe ik nog eens evenveel trappen. Dat maakt iedere dag toch wel vele honderden trappen. Maar wees gerust, voor wie minder goed te been is, zijn er beneden kamers.

Deze avond wordt na de vespers de studie verder gezet rond het boek Daniël vanaf hoofdstuk 9, met o.a. de aangekondigde gruwelen waarover ook Jezus spreekt in zijn eschatologische rede (Mt. 24). We trachten allen samen de berekeningen van de profeet Daniël te volgen. Ondertussen komen nog enkele moslimvrouwen hulp en raad vragen. Tegelijk wordt deze avond een jonge man hier gebracht voor opvang, Fadi heet hij en is orthodox. Hij is door zijn ouders misbruikt en verlaten en werd tot heden door oma opgevangen. Je ziet dat hij veel geleden heeft en psychisch erg kwetsbaar is. We hebben eensgezind besloten om hem hier een kans te geven, al zal het niet zo eenvoudig zijn. Hij zal bij ons in de toren verblijven en Najib ontfermt zich al direct over hem.

Er is vandaag ook een vruchtbaar contact geweest tussen moeder Agnes-Mariam en het groepje soldaten dat post vat aan het anti-Libanongebergte, zowat een kilometer voor ons klooster. Daar hebben ze ons verzekerd dat ze ons wel degelijk zullen beschermen, moesten we aangevallen worden. Ze leggen ook uit hoe. Mar Yakub is  een complex midden in de woestijn, op 3 km van Qâra. Moeder Agnes-Mariam zal contactpersoon zijn voor deze streek wanneer er gevaar dreigt. Wanneer de gemene samenzwering van het Westen die Syrië wil ontwrichten, zijn hoogtepunt zou bereiken in een beslissing om te bombarderen (“om de bevolking te beschermen”, zoals het huichelachtig heet, ge moet het toch maar kunnen!), zullen ze pas ondervinden hoe sterk de eenheid is onder het Syrische volk en in het Syrische leger. Ondanks de grote verschillen is er in Syrië nooit een fundamenteel onderscheid gemaakt tussen  de afzonderlijke groepen. Ook hier binnen de muren leven Alawieten, soennieten,  christenen, katholieken en orthodoxen eensgezind samen. En de imams van Qâra hebben laten weten dat ze morgen op bezoek willen komen.

Zondag 25 september 2011

’s Zondags is het echt een vrije dag. Er is alleen een plechtige zondagseucharistie en een feestelijk middagmaal voorzien. Natuurlijk wordt voor de maaltijd gezorgd en ieder die wil helpt. Je ziet dat de zusters het wat rustiger aan doen en dat  het gewone werk aan de kruiden, dat zowat altijd en overal gebeurt, er nu niet is.

Vlak voor de mis wordt een klein meisje gebracht dat ook een tijd hier opgevangen zal worden. Ze heet Mariam  en komt uit een ontwricht gezin waarvan de moeder al meerdere keren in de gevangenis heeft gezeten. De kleine Sjams ontfermt zich over haar. Ondertussen blijkt dat het met Fadi moeizaam zal gaan. Die jongen heeft blijkbaar nog niet eens geleerd aan tafel te eten. Vandaag is Alex jarig en zr. Carmel heeft als verassing een taart gebakken. Wanneer die met brandende kaarsen wordt aangebracht en Alex van alle kanten gelukwensen krijgt is dit blijkbaar te veel voor Fadi. Hij wil geen stuk taart en loopt weg. Omdat we in de tuin zitten te eten heeft  hij nogal wat ruimte om te lopen. Met verwerping heeft hij leren omgaan en hij heeft ook een aantal overlevingsmechanismen aangeleerd, maar met genegenheid en vriendelijkheid weet hij nog geen weg. Uiteindelijk ontfermt Najib zich over hem.

De hemel heeft vandaag een kostbaar geschenk klaar. Voor het eerst sinds ik hier begin september ben, wordt de hemel donker, het begint te donderen en er valt een flinke regenbui. We hebben juist gedaan met eten. De regen is hier een zegen voor de woestijngrond, voor de bomen, de groenten en de kruiden. Helaas duurt de regenbui nauwelijks een half uur. ’s Avonds is het opnieuw beginnen donderen en bliksemen en is er veel regen gevallen. De woestijn zal weer bloeien.

Helaas hebben we vandaag geen imam van Qara gezien. Werden ze door het onweer opgehouden?

Alex, die journalistiek gedaan heeft en  een website kan maken wil de nieuwe website van de gemeenschap aanvullen met korte interviews. Morgen zal hij die er op trachten te zetten: www.maryakub.org

Priester Daniël Maes.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: