Nieuws

Priester Daniël Maes: terugblik ~ 28 september – 4 oktober 2011


danic3abl-maes1211221211111221211

Daniël Maes (75 jaar), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Beste vrienden

Momenteel moeten de bewoners van het klooster van Mar Yacub het stellen zonder communicatie met de buitenwereld door de militaire operaties die nog gaande zijn in de regio van al-Qalamoun en opgelopen schade aan de kloosterinfrastructuur. (Lees: Priester Daniël Maes: Geen internet, maar allen ongedeerd) Het positieve is wel dat iedereen van de kloostergemeenschap van Moeder Agnès-Mariam en Vader Daniël Maes veilig en in goede gezondheid is.

Malik Imran.

.

Het volgend relaas is een terugblik op het leven in Deir Mar Yacub in september-oktober 2011:

Dinsdag 4 oktober 2011

Beste allemaal,

Hier eindelijk weer een berichtje. Mijn pc is gemaakt en nog wel vernieuwd, alleen moet ik er nog mee leren werken. Je leest het wel. Vele mensen hebben me ongerust gemaild in het gedacht dat er iets ergs was maar het is gewoon dat ik geen pc had. Dus niet te vlug panikeren. En vergeef me dat ik nu echt niet persoonlijk kan antwoorden. Ik heb alle mails nog niet eens kunnen lezen. Natuurlijk gaat het in Syrië niet zo goed, tenminste de samenzwering van buiten af tegen Syrië is verontrustend. In het land zelf is er geen reden tot ongerustheid, maar wanneer de grote buitenlandse machten een land willen ontwrichten zullen ze het op alle manieren trachten te doen. Eerst bombarderen (om de mensen te beschermen natuurlijk) en dan weer opbouwen om zijn invloed en macht te doen gelden. Als ik hier ooit eens iets serieus kan beginnen doen en dan niet meer zoveel tijd heb om berichtjes te sturen moet ge u dus niet direct ongerust maken. Hartelijk dank voor jullie meeleven, meebidden en meestrijden. Het is de moeite voor dit land dat de bakermat is van het christelijk geloof zich in te zetten opdat het behouden blijft.

P. Daniël.

.

Woensdag 28 september – dinsdag 4 oktober 2011

De werkzaamheden worden hier meestal groots aangepakt, dat wil zeggen: alles ineens. Zo ging het met de aardappelen en met de druiven. Het aardappelenveld helemaal achteraan in de tuin, werd op één dag gerooid. De boer met zijn vrouw en de twee kleine kinderen zijn er al van ’s morgens vroeg. De baby ligt op de grond in een deken te slapen en de kleine Nasser dabbert achter moeder aan of laat zich af en toe door een van de  zusters eens goed knuffelen. Faisal, de concierge is er ook bij. De boer trekt met de traktor een diepe voor om  de grond om te woelen. Er is dan hier en daar een bos aardappelen die hij naar boven brengt. Het is een kunst  om de aardappelen van tussen de stenen te kunnen onderscheiden. Heel het veld wordt dan nog eens dwars doorploegd. ’s Middags wordt onder een boom gepicknickt. Tegen kwart over vier wordt een aanhangwagen vol geladen met zakken aardappelen. Voor zulk een veld zijn er eigenlijk niet veel aardappelen maar het zijn wel heel  goede. Het is een soort kleigrond met heel veel stenen. De aardappelen zijn dan ook meteen geselecteerd: de  grote en de goede, de gekwetste en de kleintjes…

Zo ging het ook met de druiven. Alle druiven werden in een keer geplukt. De mooie trossen worden meteen naar  de keuken gebracht. De anderen worden uitgespreid onder de colonnade om nog enkele dagen te drogen. Dan worden de goede druiven verzameld voor het maken van wijn, wat meteen door zr. Miri gedaan wordt. Met botten stampt ze het sap er uit. De gekwetste druiven dienen voor wijnazijn en de gedroogde druiven worden medicinaal verwerkt.

Ondertussen zijn Najib en Marc bezig met de beddenbakken. Er zijn er nu dertig maar er moeten er nog veertig komen. De gaten moeten opgevuld worden, afgeschuurd en dan geschilderd. Het is een groot werk. Ondertussen doet Marc nog opmetingen in de nieuwbouw samen met de architect, Jean-Marie. Deze laatste  heeft ondertussen uitgerekend dat het klooster precies op de rechte lijn ligt van Jeruzalem, over Damascus, Mar Yakub naar Edessa (nu Ufa in Turkije). Met de plannen van de gebouwen gaat het precies zoals met de  gemeenschap zelf. Eerst werd de ruïne hersteld en de nieuwbouw gezet. Daarna werden er plannen van gemaakt. De plannen volgen op de bouw. Zo gaat het ook met de gemeenschap: eerst komt het leven en dan de regels.

De stroom van buitenlandse bezoekers is erg verminderd of zelfs stilgevallen. Toch zijn er iedere dag nieuwe  gezinnen die even of voor enkele dagen komen. Het zijn allemaal mensen van die charismatische groep van Nader, die zo goed als toegewijden zijn. Toch kwamen vrijdag nog 6 mannen, waarvan vier Italianen, één  Braziliaan en een Syriër. Ze werken voor een buitenlandse firma, zaten vroeger in Homs maar wegens de onlusten aldaar zijn ze voorlopig verhuisd naar veiliger oorden. Ze vertelden hoe heel die herrie in Homs één complot is van benden die vanuit het buitenland gesteund worden, echt om het land te ontwrichten. Ze vertelden  ook dat ze nu al maanden wachten op een container, die vroeger op drie weken ter plaatse was. Dat belooft voor onze container waar wij ook al weken op wachten!

Het leven in de “mannentoren” begint stilaan vorm te krijgen. We zijn hier nu met vijf. Jean-Marie en Najib zorgen voor de was. Er is een mand voor de gekleurde was en een bananendoos voor de witte was. Ondertussen weet ik ook al hoe de wasmachine werkt en help graag mee om de was op te hangen en achteraf netjes opgelooid in  het kamertje te leggen waar we ’s morgens samen eten en dat tegelijk de werkkamer van Jean-Marie is. Het is ongelooflijk primitief: tassen zonder oor of plastieke bekers, een warmwaterkoker die ge met veel geduld moet kunnen aanzetten, één grote pot confituur, die langs alle kanten plakt, een pak fallafels en allemaal rond een klein plastieke tafeltje tegen een bed geschoven. Maar… de gezelligheid kan niet op. Bovendien zorgen de zusters regelmatig voor een aangename verrassing. Ik krijg regelmatig een banaan toegeschoven, waarmee ik dat Arabisch ‘brood’ naar binnen kan werken. Marc en Jean-Marie krijgen regelmatig de speciale thee die ze zo  graag hebben. Alex heeft al lang niets speciaals meer nodig, hij zingt en fluit overal doorheen. Ondertussen gaf  zr. Claire-Marie mij een pak koffie, ook al bedoeld voor het ontbijt “in den toren”. Waarschijnlijk bedoelt ze  daarmee dat we koffie kunnen zetten op Arabische wijze, met veel draf in de tas zelf. Maar hoe kun je koffie  zetten op onze manier zonder filterzakjes en zonder koffiepot? Als ik een oude sok zou gebruiken zou niemand daarvan op kijken… maar, ik zal toch maar wachten tot de container toekomt. Daar zit onze koffiemachine in met filterzakjes.

Maandagavond komen moeder Agnes-Mariam, zr. Carmel en Alex terug uit Libanon. Ze hebben nog een Franse  journalist bij zich, Thierry. Vreugde langs alle kanten. Ze hebben mijn laptop bij zich met een nieuwe harde schijf. Alex heeft nog heel wat werk en geduld nodig om me vertrouwd te maken met het nieuwe ding maar uiteindelijk werkt het prima. Een zeer goed nieuws is dat David terug mag komen naar Syrië. Dit wist ik eigenlijk al toen ik  uit Libanon terugkeerde maar we zouden het geheim houden als grote verrassing. Helaas was David er nu toch  nog niet bij omdat er nog enkele weken allerlei formulieren moeten ingevuld worden. De verrassing is er dus af maar de vreugde is niet minder groot. Een derde goed nieuws is dat moeder Agnes-Mariam in Libanon  gecontacteerd werd door de vrouw van de vorige president. Het is een lang verhaal, waarvan ik nu alleen het begin wil vertellen. De moeder van deze vrouw, inmiddels overleden, was in een vereniging die ijverde voor het herstel van het echte Kana, nl. nabij Tyrus (nu dus in Libanon). Op haar sterfbed heeft zij aan haar dochter gevraagd haar levensdroom te verwezenlijken en in Kana een heiligdom te maken voor Onze Lieve Vrouw. De vrome dochter heeft dit beloofd en inmiddels een mooi Lieve Vrouw-beeld laten maken. Het is al heel plechtig ingehuldigd. De shiieten, de milde moslims die best met christenen kunnen opschieten vereren deze plaats omdat hier Joachim en Anna geleefd zouden hebben en omdat Maria hier geboren is. De inhuldiging van het beeld was voorzien voor het feest van Maria Geboorte op 8 september maar om praktische redenen heeft men dit uitgesteld tot zondag zonder te weten dat het juist de tiende verjaardag was van de aanslag op de 2 torens in  New York: 11/9/2011! Iedereen wilde er de politiek buiten laten en dit als zuiver religieus gebeuren vieren met een beeld toegewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria. Ook de zoon van de vrouw, de voormalige president van Libanon, beloofde niet te zullen komen maar wel thuis te bidden. Dit werpt nieuw licht op de oude  traditie van “O.L.Vrouw van de Libanon” en sommige bijbelteksten zoals Hooglied 4, 8: “Kom van de Libanon, mijn bruid…” en psalm 45, 13 over de “dochter van Tyrus: “Van Tyrus komt men u geschenken brengen, de adel van het volk dingt naar uw gunst”. Op de bruiloft van Kana was, volgens Johannes, “de moeder van Jezus  aanwezig”. Pas daarna wordt gezegd dat Jezus en zijn apostelen ook uitgenodigd waren. Dat Maria eerst genoemd wordt is begijpelijk wanneer zij in Kana nabij Tyrus geboren is en gewoond heeft. Er wordt hier ook een folder rondgegeven met allerlei archeologische ontdekkingen die bevestigen dat dit Kana het Kana uit het evangelie is. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Inmiddels vernemen we dat de zoon van de soennitische grootmoefti van Damascus vermoord werd. De nieuwe tactiek tegen Syrië gaat dus onverminderd voort, zoals we voorheen al vermoedden en ook geschreven hebben. Terwijl de media de mensen willen wijsmaken dat de president zijn eigen burgers vermoordt, worden van buitenaf aanslagen nauwkeurig gepland en uitgevoerd. Natuurlijk worden er nog geen christenen vermoord want die zijn nu nog niet bruikbaar. Dit zou uitgelegd kunnen worden als een aanslag van soennieten tegen christenen. Nu moet alles gedaan worden om te doen geloven dat de president soennieten uitschakelt. Wat een duivelse huichelarij van het westen! Inmiddels heb ik een gesprek gehad met Thierry, de Franse journalist die enkele artikels van moeder Agnes-Mariam over de situatie in Syrië heeft helpen verspreiden. Hij is zopas in Libië geweest en vertelt over de vervalste berichtgeving. Hij heeft de twee “huizen” van de familie van Khadafi bezocht en zegt dat het nauwelijks meer dan gewone burgerhuizen waren en dat er vele Libiërs in veel mooiere huizen woonden. De zogezegde gouden meubels van de dochter van Khadafi waren niets meer dan wat versierd houten meubilair. Thierry zegt ook dat ruim 80 procent achter Khadafi stond en dat hij leefde als een bedoeïen. Natuurlijk was hij geen brave misdienaar maar zijn vriendschap (in het geheim) met Amerika én Israël heeft hem nu wel de das omgedaan.

Priester Daniël Maes.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: