Nieuws

Robert Fisk – De journalist als dissident


RobertFisk460

Robert Fisk.

.

WILLY VAN DAMME’S WEBLOG – 8 december 2013 – Deze week verscheen er in Knack een interview van de Nederlandse journaliste Joanie de Rijke met de Brit Robert Fisk ‘Robert Fisk, tussen Ieper en Aleppo’. Joanie De Rijke is correspondente voor o.m. Afghanistan en werd er ooit ontvoerd en verkracht door een van die bendes die het land onveilig maken. Ze overleefde de gruwel en doet – gelukkig – verder. Robert Fisk is sinds jaar en dag de correspondent in het Midden-Oosten voor de Britse krant The Independent.

.

Ook van collega’s

Het interview gaat grotendeels over het wedervaren van zijn vader aan het front in de Groote Oorlog maar gaat ook over de hedendaagse gruwel in Syrië. En daarbij toont Robert Fisk dat hij een koppige Brit is die blijft vasthouden aan zijn traditie van wat diepgravende en kritische journalistiek. Zwak in analyse misschien maar oprecht en goed met feiten en een man die durft tegen de stroom in te gaan.
.

Arnold Karskens

Oorlogscorrespondent Arnold Karskens heeft zoals Robert Fisk altijd erg kritisch gestaan tegenover die Syrische rebellen. Het is hem niet in dank afgenomen.

.
En dus – zoals trouwens ook de Nederlandse collega Arnold Karskens – heeft hij een verhaal dat haaks staat op dat van de inhoudsloze persmuskieten die alleen maar goed en slecht zien en meelopen met de hoofdstroom, ontdaan van elke kritische zin of analytisch vermogen. En die daarom dan ook indien nodig om hun relaas te staven schaamteloos de feiten vervalsen.

.
Zo zegt hij:

Niets is erger dan geliefd te zijn als journalist. En ik vind het niet bevooroordeeld als ik geloof dat het leger er als enige in slaagt om Syrië bijeen te houden. De kritiek is trouwens aan het verstommen nu blijkt dat de rebellen in monsters zijn veranderd en Assad aan de winnende hand is.

Ik heb vanaf het begin gezegd dat hij zou winnen. Als enige – de andere journalisten zaten allemaal aan de kant van de rebellen omdat dat de helden waren die Damascus zouden bevrijden. Maar de rebellen werden steeds harder, en de journalisten kwamen niet verder dan Aleppo.

Ik ging zowel naar Aleppo als naar Damascus en bracht een ander verhaal. …….En ik héb gelijk: het Syrische leger zal níét buigen. Ik vermoed dat de oorlog nog zo’n twee jaar zal duren. Daarna zal Syrië waarschijnlijk een militair bewind hebben.

Het leger is taai, ik heb veel tijd met de militairen doorgebracht. Ze geven niet op, no way . Tijdens lezingen wordt er naar me geschreeuwd en getierd, zo kwaad zijn de toehoorders als ik zulke dingen zeg. Wat ik soms naar mijn hoofd geslingerd krijg, is ongelooflijk. Ook van collega’s.

En wie dus tegen de stroom in roeit heeft het erg moeilijk om verder te raken, zoals ook die wiens hoofd boven het maaiveld uitsteekt het – symbolische – risico loopt onthoofd te worden. Neen, wie als intellectueel niet meeloopt met wat regeringen als de waarheid zien blijft eenzaam achter.

Ook de gewezen Nederlandse diplomaat en Syriëkenner Nikolaos (Koos) van Dam komt amper aan het woord want ook die zit aan de ‘verkeerde’ kant en acht Bashar al Assad een ‘vriendelijk man’. Kan niet voor onze media.
.

Bashar al Assad

De journalist die een goed woord over Bashar al Assad zou schrijven dreigt zo tegen een C4 aan te lopen. De man is des duivels en wee diegene in de media die het anders durft te stellen.

.
Hetzelfde fenomeen doet zich nu ook trouwens voor met de berichtgeving rond Oekraïne waar iemand als Jan Balliauw op de VRT grossiert in het verkopen van als journalistiek verpakte propaganda.

Buiten de opposanten van de Oekraïense regering komt er niemand bij hem aan het woord. Hij vertikt het gewoon om zoals de journalistieke deontologie nochtans duidelijk stelt evenwichtig te berichten en beide klokken te laten horen.
.

Samizdat

Tot de oorlog tegen Syrië uitbrak bracht De Morgen – de krant die de gemeenschap ooit een geweten ging schoppen – bijna elke week een veelal boeiende column van Robert Fisk. Nu vertikken ze het en brengt men dan maar liever de zoveelste liberale of patronale ideoloog die hoogstnodig de sociale welvaartstaat ten grave wil dragen.

Het is het verhaal van de media die met betrekking tot Syrië alleen maar eenheidsworst brengen over de psychopathische moordenaar Bashar al Assad en de voor hun vrijheid en democratie vechtende Syriërs die als een man en vrouw achter dat Vrij Syrisch Leger staat. En wie anders denkt wordt deskundig door onze media tot zwijgen gebracht.

Het is geen haar beter dan ten tijde van de vroegere Sovjetunie toen men iedereen die een andere opinie dan die van vadertje staat had monddood maakte. Voor figuren als de atoomgeleerde Andreï Sacharov bleef dan alleen de ondergrondse pers over, de samizdat.

Het is hier echter geen haar beter. De schandelijke wijze waarop onze media omgaan met de erg sympathieke pater Daniel Maes, een Norbertijn uit de abdij van Postel, is kenschetsend. Hij leeft al enkele jaren in het land, stond altijd kritisch tegenover de regering en helpt nu bij de opvang van oorlogsvluchtelingen.

Het is een verhaal waar media normaal om staan te springen om het te kunnen brengen. Het is actueel, gaat over een Belgische pater die o.m. gevluchte kinderen aan voedsel en medicijnen helpt. Veel meer moet een hoofdredacteur niet hebben om er een journalist met fotograaf of cameraman direct heen te sturen.

Normaal had Daniel Maes, een nog erg kwieke zeventiger die ook rad van tong is, dus nu de ene journalistenploeg na de andere op bezoek moeten krijgen en had zijn Belgisch GSM-nummer roodgloeiend moeten staat. Maar neen. Het is rond de man opvallend ijzig stil want hij is erg hard voor die rebellen, de vrijheidsstrijders van de persmuskieten.

Zo nam de VRT al vier interviews af met de man. En op een na verdwenen ze allen in de vuilbak. Jihadistenvriend Rudi Vranckx zat er met een equipe in Postel zelfs een ganse namiddag bij maar wierp het weg. Daniel Maes is immers geen jihadistenvriend en iedereen die voor hen kritisch is wordt door Vranckx doodgezwegen.
.

Humo en Syrische homo’s

En als Filip Dewinter van Vlaams Belang Syrië en Damascus bezoekt is de kritiek van onze media op zijn actie enorm. Of Dewinter door met Assad te praten hem geen forum geeft? Een vraag die men nooit stelt als men al die jihadisten aan het woord laat. Met andere woorden: Met Assad & Co praat je niet.

Alleen Knack blijkt sinds het aantreden van hoofdredacteur Jurgen Oosterwaal tegenwoordig af en toe een ander geluid te laten horen. Gedaan is het met Rik Van Cauwelaert voor wie Johan Vande Lanotte de dagelijkse schietschijf was. Een obsessie voor de man van N-VA-signatuur.

Zo bracht Knack recent een wat diepgaande gesprek van Erik Raspoet met Daniel Maes en nu dit van Joanie de Rijke met Robert Fisk. Naast dan wel de propaganda verpakt in een gesprek met Peter Bouckaert van Human Rights Watch die kritiekloos onzin mocht verkopen.
.

Daniel Maes

Normaal had het de voorbije 30 maanden bij pater Daniel Maes in Syrië een stormloop van Belgische journalisten moeten zijn. Hij is echter een tegenstander van die jihadisten en wordt in onze media dus zoveel als mogelijk doodgezwegen.

.
Typerend voor de belabberde toestand van de media is het weekblad Humo, ooit een kritische noot in het mediaorkest. Nu blinkt het vooral uit met compleet idiote verhalen over Syrië. Zo was er vorig jaar het stuk over die Syrische homo’s die de kant van de rebellie hadden gekozen.

“Het moorddadige regime van Bashar al-Assad jaagt zijn burgers gewetenloos de dood in”, opperde het weekblad op 24 juli 2012 daarbij het verhaal brengend van een zekere Azzam Daboul en Fadi, twee vermeende homo’s die klaagden over de problemen van homo’s onder Assad en die daarom maar de kant van de rebellie kozen, de islamisten en jihadisten dus.

Alsof niet elke Syrische homo weet dat hun leven onder die islamisten en jihadisten nog een stuk slechter zal zijn dan onder het bewind van dictator Bashar al Assad, de verdediger van de seculiere staat. Hen wacht onder die islamisten immers de onthoofding of de steniging. Homofiele moslims zijn niet dom en kennen die jihadisten goed. Deze verbieden nu zelfs al het roken.

Vermoedelijk is het aanleveren van die homo’s aan de redactie het werk geweest van een of ander PR-bureau die mee de oorlog in voor de VS en Israël goede banen moet leiden. Daar weet men dat bladen als Humo gezien hun lezerspubliek veel aandacht besteden aan de problematiek van homo’s. En dus leveren zij aan Humo het verhaal van twee Syrische homo’s die de kant van de jihadisten kozen. Waar of niet? Wie maalt daarom?
.

Geneeskundestudies verboden

Een schandelijk verhaal ontdaan van elke serieuze analyse en kritische visie. Al even bruin bakte het weekblad het op 14 mei 2013 met een verhaal van Sue Somers ‘De Schaarbeek-Syrië expres’ waarin zij schrijft: : “…. geneeskunde studeren. Dat mocht niet in Syrië, waar de vader van de huidige president Bashar al-Assad de plak zwaaide.”

Wie weet dat Syrië onder vader Hafez en zoon Bashar een goed uitgebouwde gezondheidssector had en dat zoon Bashar al Assad een opthamologist, een oogarts, is weet dat dit zowat de domste bewering is die men over Syrië en de regering van vader en zoon Assad kan doen. Maar dat is het niveau waarop de betere (sic) en zogenaamd kritische media berichten.

Neen, wie het metier van journalist serieus neemt en de bevolking op een degelijke wijze wil informeren raakt zijn verhalen in het westen zelfs niet aan de straatstenen kwijt. En wie vast aan een redactie verbonden is kan maar best oppassen met het doen van redactievoorstellen en het maken van teksten want daar om de hoek lonkt de C4.
.

Filip Dewinter in Damascus

Filip Dewinter kreeg bij zijn terugkeer uit Damascus een storm van kritiek vanwege zijn collega’s politici die tot dan bijna allen meededen bij het steunen van die jihadisten. En bij de pers klonk het dat hij zo die regering van Assad aan het woord liet. Wat voor hen dus niet kon.

.
.
Gelukkig is er nu het internet waar op allerlei websites wel alternatieve verhalen zoals over Syrië te lezen zijn. Zij bieden een alternatief voor de vol leugens zittende eenheidsworst die de VRT, De Standaard, Humo en andere media brengen. Het zijn sites als Investigaction, Uitpers, Voltaire en de Mediawerkgroep Syrië die ons informeren.

Het wekt dan ook een zeer grote verbazing dat de bevolking ondanks die liegende en bedriegende pers er wat betreft Syrië niet intrapt. Getuige de massa’s voor de media negatieve reacties op het web over hun berichtgeving rond Syrië. Ook de vele opiniepeilingen wijzen in die richting.

Maar dat wil wel zeggen dat de media geloofwaardiger zouden zijn moest ze hier op een professionele wijze berichten. En dat weet men op de redacties natuurlijk. Maar het feit dat ze vertikken dat werk naar behoren te doen en voortdoen met het verspreiden van oorlogspropaganda zoals met de berichtgeving rond die gifgasaanval toont de druk op de redacties om verder de waarheid te verdraaien.

Hier beweren sommigen dat er in Europa persvrijheid heerst. Hoe groot kan de leugen wel zijn.

.

Bron: Willy Van Damme’s Weblog.

.

Willy Van Damme

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: