Nieuws

Uitkomst conflict Syrië bepalend voor machtspositie Midden-Oosten


 

BclsfJwCEAEwrbg

Opiniestuk door Hans Peter op Goud Portal van 9 augustus 2012

GOUD PORTAL – 9 augustus 2012 – De situatie in Syrië begint inmiddels flink uit de hand aan het lopen.

Op dit moment worden er zware gevechten tussen het regeringsleger en de opstandelingen uitgevochten in verschillende steden, vooral te Aleppo.

Als men de westerse media hierover volgt krijgt men een eenzijdig beeld – alsof de gewapende opstandelingen de demonstranten van het begin van de opstand vertegenwoordigen.

De werkelijkheid is een stuk ingewikkelder. Daarbij komt dat iedere zijde in het conflict zich vooral bezighoudt met propaganda.

In een oorlog is de waarheid de eerste die sneuveld. Meestal daarvoor al.

In de westerse media wordt vooral de propaganda vanuit de zijde van de rebellen herhaald. Vanuit het oogpunt van deze rebellen is het regiem van Assad vanzelfsprekend illegitiem. Men kan zich afvragen of de regimes van de ons westen bevriende regimes van Bahrein, Qatar en Saoedi-Arabië niet net zomin illegitiem zijn. De oorspronkelijke prodemocratie beweging in Syrië is inmiddels doodsbang geworden voor de door het westen (via Turkije) gesteunde militante islamitische rebellen, groeperingen als de moslim broederschap en de Salafisten.

Voor alle duidelijkheid, de massa´s  demonstranten voor democratie op straat en de bewapende rebellen nu vechtend te Aleppo zijn niet dezelfden.

Het simplistische en partijdige beeld in onze media is heel treurig, vooral voor het volk van Syrië voor wie de situatie dagelijks verslechterd.

Door de rebellen militair en financieel te ondersteunen wordt de situatie voor de burgers steeds slechter.

Verder wordt met de opbouw van NATO / Russische marine in de regio een oorlogsdreiging steeds groter. Deze situatie is levensgevaarlijk gezien de grote belangen die hier voor alle spelers in het Midden-Oosten op het spel staan.

Syrië is nu een speelbal geworden in de geo-politische en geostrategische belangen tussen de grootmachten USA (gesteund door Engeland en Frankrijk en Turkije) en Rusland maar ook Israel, het soennitische Saoedi-Arabië + Qatar tegen het shiitische Iran. Verder heeft China een groot belang bij de olie leveranties uit deze regio.

De situatie is inmiddels een internationaal etnisch religieus conflict met de petro-dollar en olie als inzet.

Voor Rusland is de marinebasis in de Syrische havenstad Tartus van groot belang. Dit is de allerlaatste marinebasis van de russen in de Middellandse zee. Als ze deze haven verliezen is het voorbij met de Russische invloed in het gehele Middellandse zeegebied.

Vrijheid en democratie zijn in ieder geval niet het doel van de door Saoedi-Arabië, Qatar en de USA  gesteunde rebellen, laat dat alvast duidelijk zijn.

Het is een vrij gecompliceerde en gevaarlijke situatie geworden die makkelijk volledig uit de hand kan lopen. De russische regering heeft gisteren bevestigd dat er marineschepen volgepakt met soldaten richting Tartus onderweg zijn om hun marinebasis daar te beschermen.

De USA, UK en Frankrijk bouwen hun vloot voor de Syrische kust verder op.

Hoe kon dit alles zich toch in godsnaam zo ver escaleren?

Hieronder volgt een poging om de situatie zo objectief en duidelijk als mogelijk te vermelden.

Dit o.a. met dank aan Sami Ramadani, senior lecturer sociologie van de London  Metropolitan University. Vluchteling uit Irak van het Saddam regime.

Het regime van Assad is een dictatuur welke gebruik maakt van vervolging en marteling om in het zadel te blijven. Overigens is dit niets ongewoons in het Midden Oosten, ons bevriende staten als Bahrein, Qatar en Saoedi-Arabië doen dit ook maar meer daarover later.

Er is een grote oppositie in het land die demonstreerden voor o.a. meer vrijheid en democratie.

De eerste vraag die men zich kan stellen is: wie is nu eigenlijk die oppositie?

De oppositie als een groep, als een geheel bestaat niet, maar een veelvoud van verschillende stromingen met verschillende belangen. Sommige  vechten al decennia´s tegen het regime, o.a. de moslim broederschap, goed georganiseerd, sterk maar niet met een breed populair draagvlak. Ook sterk en oud is de meer links socialistisch georiënteerde beweging. in het midden tussen deze twee groepen vindt men en wat nieuwere prodemocratie beweging met een relatief groot draagvlak onder de bevolking.

Alle drie de stromingen zijn slachtoffer van onderdrukking van het Assad regime.

Sinds de opstanden in Tunesië en Egypte heeft ook de Syrische oppositie zich naar de straat begeven met grote demonstraties om veranderingen, reforms, te eisen vooral met betrekking tot de corruptie en gebrek aan democratie.

Een belangrijke factor is ook de grote werkloosheid en het privatiseren van grote delen van de economie de laatste jaren. Hierbij zijn enkelen schatrijk  geworden terwijl de levensstandaard van velen daalde.
De demonstaties op straat werden groter en hard neergeslagen door het regime zoals dat bij alle landen in het Midden-Oosten helaas gebruikelijk is. (Denk daarbij o.a. aan de brute reacties tegen de prodemocratie protesten in Bahrein,waarbij de artsen die demonstranten behandeld hebben nu lange gevangenisstraffen moeten uitzitten.  Overigens zijn de machthebbers daar de beste vrienden van ons eigen koningshuis, ter info)

Het harde neerslaan van de demonstraties zorgde voor meer woede en grotere demonstraties.

In de twee grootste steden, Alleppo en Damaskus (de oudst bewoonde stad ter wereld) was de oppositie tegen het regime overigens het minst.

De televisie zenders Al Jazeera en Al Arabiya begonnen onmiddellijk met het massaal ondersteunen van deze demonstraties.

Nu denkt men dan in het westen, wat fijn dat deze twee zenders deze prodemocratie protesten ondersteunen, de Arabische lente bloeit op!

Helaas is het ondersteunen van een pro-democratie beweging wel het allerlaatste wat deze zenders als doel hebben.

Al Jazeera is het eigendom en de spreekbuis van Qatar vanuit de VAE en Al Arabiya die van Saoedi-Arabië. Deze twee landen zijn nog veel ondemocratischer dan Syrië zelf.

Om even een paar feiten te noemen over Saoedi-Arabië:

  • Het is een absolute monarchie, alle politieke partijen zijn verboden en er is geen grondwet.
  • Er is geen godsdienstvrijheid, De staatsgodsdienst is de soennitische richting van de islam, op het verlaten hiervan staat de doodstraf.
  • Met de rond 10 miljoen vaten olie export per dag is het de grootste olie exporteur ter wereld, alle olie inkomsten gaan rechtstreeks naar de Koninklijke familie die uit ongeveer 5000 personen bestaat.
  • De wetgeving berust op een strenge interpretatie van de sharia.  Lijfstraffen (zoals stokslagen en zweepslagen) en onthoofding worden er geregeld opgelegd. De onthoofdingen vinden plaats in het openbaar.

Een van de misdaden waarvoor onthoofding plaatsvindt, is tovenarij. Het dagelijks leven wordt gedomineerd door de islamitische voorschriften.

  • Het Saoedi regime staat vijandig tegenover elke vorm van eerbied die wordt gegeven aan historische of religieuze plaatsen. Zoals de Taliban destijds de Boedda beelden opblies in Afghanistan zijn in Saoedi-Arabië 95% van alle o.a. Mekka’s historische gebouwen, vele meer dan duizend jaar oud, gesloopt. Dit  uit angst voor afgoderij.
  • De mensenrechten worden regelmatig geschonden. Saoedi’s kunnen zonder vorm reden of proces worden gearresteerd en vastgehouden. In gevangenissen worden de mensen slecht behandeld en gemarteld.
  • Vrouwen kunnen niet zonder begeleiding van een mannelijk familielid de straat op. Ze zijn ook verplicht een hoofddoek te dragen en het gehele lichaam te bedekken.
  • Saoedi-Arabië is het enige land ter wereld waar vrouwen niet mogen autorijden. In grote steden als Riyadh en Jeddah mogen vrouwen ook geen gebruik maken van het openbaar vervoer.
  • Vrouwen hebben geen eigen identiteitskaart, maar zijn geregistreerd onder hun vader of echtgenoot.
  • Er is geen minimumleeftijd om te huwen. De religieuze autoriteiten geven echter als advies de minimum leeftijd aan van 9 jaar voor een meisje om te huwen. Mannen kunnen meerdere vrouwen huwen.
  • Vrouwen mogen niet stemmen. De scherpe scheiding tussen mannen en vrouwen wordt Purdah genoemd. Deze scheiding wordt door mensenrechtenorganisaties ook wel als apartheid aangeduid.

En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Het moge duidelijk zijn  dat het doel van het ondersteunen van de opstand in Syrië  van beide televisie stations in ieder geval niet is voor  de democratie of vrijheid zoals we in onze naïviteit in het westen hopen.

Deze zenders begonnen actief leden van de buitenlandse oppositie te tonen vanuit London, Parijs, Cairo, Ankara en Istanbul die het aftreden van het Assad regime eisten terwijl de protesterende in de straat alleen nog grote democratische hervormingen verlangden.

Vooral Halim Khaddam en Rafat el-Assad, zeer rijke gevluchte Syriërs wonende in het buitenland, voorheen deel van het regime maar in ongenade gevallen en gevlucht uit Syrië riepen via deze zenders op tot opstand en het aftreden van Assad. Uit eigenbelang vanzelfsprekend.

Hier ontstond het verschil tussen de man van de straat die hervormingen verlangden en machtige lieden in het buitenland die de macht in Syrië willen grijpen. Dit gesteund door bovengenoemde landen.
Op een gegeven moment verschenen er snipers (scherpschutters) op het toneel die op demonstranten maar ook op de politie schoten waardoor de situatie snel grimmiger werd. Nog steeds is onbekend wie die snipers waren.

Dan volgde er in Maart 2011 het Jisr al Shughour incident waarbij 110 Syrische soldaten ingesloten en vermoord werden door onbekenden. Het gevolg was dat de situatie totaal escaleerde, nu werd het leger ook tegen demonstranten ingezet.

Turkije had al vluchtelingkampen opgebouwd nog voordat er vluchtelingen uit Syrië kwamen. Turkije was eerst bevriend maar dan opeens volledig vijandig tegenover het Syrische regime.

De laatste jaren heeft Turkije twee maal een 180 graden draai in zijn beleid gemaakt, van prowesters naar antiwesters en opeens weer prowesters nadat Duitsland en Frankrijk hun veto hebben opgeheven tegen een bijtreden van Turkije in de EU. Verder heeft de Obama administratie tijdens een bezoek te Turkije een toetreding van Turkije tot de EU toegezegd. Turkije staat nu toe dat er een deel van het raketschild op zijn grondgebied gebouwd wordt. Dit tot grote woede van Rusland en Iran.

De problemen tussen Turkije en Israel zijn opgelost en Turkije is meteen begonnen met het organiseren en ondersteunen van de gewapende oppositie tegen het Assad regime. Dit vanuit bovengenoemde vluchtelingkampen. Dit in samenwerking met Saoudi-Arabie en Qatar.

Ook werden er wapens en militanten naar Syrië gebracht vanuit Libanon en het Koerdische deel van Irak. (Barzani, de leider van de Koerden daar heeft goede banden met de USA) Verder kwamen er veel bewapende en getrainde strijders vanuit Libië naar Syrië.

Syrië begon mijnen te leggen langs de grenzen wat in de westerse media werd uitgelegt als middel om vluchtelingen te doden.
De oppositie in het buitenland, de Syrian National Council genaamd was vanaf het begin af aan voor een gewapend verzet tegen Assad terwijl de meeste demonstranten op de straat liever een verandering zoals in Egypte wilden, dus zonder wapens en zonder buitenlandse inmenging.

Nu was het helaas al te laat, steeds zwaarder werden de gevechten tussen het Syrische leger enerzijds en de door het buitenland gesteunde opstandelingen anderzijds.

Deze opstandelingen bestaan vooral uit het moslim broederschap en de Salafisten. In Europa zijn de Salafisten vooral bekend vanwege hun radicale Islamitische leer. Het uitdelen van korans en het willen invoeren van de Sharia. In Syrië worden de Salafisten vooral gesteund door Saoedi-Arabië. Mogen de Salafisten de strijd winnen van het Syrische leger dan staat de bevolking daar niets goeds met betrekking tot democratie, vrijheid van godsdienst en vrouwenrechten te wachten.

Turkije de USA en Qatar steunen vooral het moslim broederschap. Ook met het aan de macht komen van deze beweging brengt weinig democratie en vrouwenrechten in het land. Wel geweld en onderdrukking voor alle andersdenkenden en andere religies.

Dit is de reden dat een groot deel van de oorspronkelijke demonstranten nu Assad steunt in de strijd tegen de rebellen. Anders was het Assad regime allang omver geworpen.

Syrië bestaat uit vele verschillende bevolkingsgroepen zoals Arabieren, Bedoeïenen, Koerden, Turken, Suryoye, Armeniërs, en Turkmenen, vele talen als Arabisch, Syrisch-Arabisch, Koerdisch, Armeens, Turkmeens, Aramees (volgens de bijbel de taal die Jezus sprak) en Syrisch en ook uit vele religies als soennitische moslims, alawieten, sjiieten, noessairi’s, ismaëlieten, Druzen en ook veel  christenen.

Deze bevolkingsgroepen leefden tot nog toe betrekkelijk vredig naast elkaar.

De familie van Assad komt uit de religieuze stroming der Alawieten, een milde stroming binnen de Islam. Vaak wordt het beeld geschetst dat de minderheid der Alawieten de rest van het land overheerst maar de regering bestaat ook uit andere meerdere religieuze minderheden zoals de Christenen. De soennieten zijn ondervertegenwoordigt.

De gewapende opstand bestaat vooral uit soennitische moslims zoals het moslim broederschap en de Salafisten, gesteund door het soennitische Saoedi-Arabië, Qatar en Turkije.

De grote vijand Saoedi-Arabië is het Shiitische Iran, bondgenoot van het Assad regime. Hiermee wordt de rol van de soennitische Arabische landen in deze opstand duidelijk.

Ook de USA steunt de soennitische moslim broederschap en de Salafisten. Het bizarre van deze situatie dat de USA in Afghanistan en Irak juist tegen dezelfde strijders heeft gevochten of nog steeds vecht. Deze gebruiken tegen het Syrische leger methodes als bernbommen waarvan door de USA altijd beweerd is dat dit een act of terror is. In Afghanistan en Irak dan, niet in Syrië.

Deze soennitische strijders zijn echter een vijand van Iran en hierom gaat het bij de USA met bondgenoten.

Iran is namelijk het land die een einde probeert te maken aan de petrodollar. Zie voor meer informatie over de petrodollar het artikel in Goud-portal van Dick Seegers van 8 februari 2012.

Op het eiland Kish in de Perzische Golf is een vrijhandelszone aangelegd. Op dit eiland bevindt zich de Iraanse oliebeurs, die geopend is in 2008.

Dit is de enige aardoliebeurs in de wereld waar de olie niet in dollars maar in euro’s en roebels wordt verhandeld.

De laatste twee landen die geprobeerd hebben de petrodollar te breken zijn het Irak van Saddam Hoessein (Olie voor euro´s) en het Libië onder Ghadaffi (Olie voor goud, dirhams of zilver, dinars).

We weten hoe het met deze regimes afgelopen is.

Het is voor de USA van het grootste belang om de vijand Iran uit te schakelen. Klaarblijkelijk is er in Washington besloten dat er met de Soennitische moslimbroederschap goed samen te werken is. Te Tunesië, Libië en Egypte zijn er inmiddels ook dergelijke bewegingen aan de macht.

Voor Israel is Iran een vijand o.a. vanwege de verdenkingen dat Iran aan een atoombom werkt. Bij een aanval op Iran heeft Israel echter een groot probleem met de bewegingen van Hezbollah te Libanon en Hamas te Gaza.

Deze bewegingen worden ondersteund en bewapend door Iran via Syrië. Door het regime van Assad te Syrië uit te schakelen is Iran zijn belangrijkste bondgenoot in het Midden oosten kwijt. Iran zal deze twee bewegingen dan niet meer kunnen ondersteunen. Hamas en Hezbollah zullen dan ernstig verzwakken. Dan is voor Israel de rug vrij voor een aanval op Iran.

Op dit moment is vooral Hezbollah nog veel te sterk zoals is gebleken bij de laatste inval van Israel in Libanon.

De grote vraag is nu of het lukt om met de Salafistische rebellen het regime van Assad omver te werpen. Het verzet van het Syrische leger blijkt sterker als verwacht. De slag om Aleppo die op dit moment plaats vindt zal doorslaggevend zijn. In de wijk Sallahadin zijn al veel Turkse officieren en Libische strijders gevangen genomen. Vooral de Christenen en de Alawieten in Syrië vechten tot de laatste kogel tegen deze moslim broeders en Salafisten. In buurland Irak hebben ze reeds gezien hoe het anders met ze vergaat.

Verder wordt het steeds belangrijker hoe Rusland zich zal opstellen. Sinds 9/11 heeft de USA een uiterst agressieve politiek gevolgd, her en der regimes omver geworpen en vervangen door schijndemocratieën. Dit ten koste van de invloed van Rusland. Inmiddels heeft Rusland zich van de grootste schok van de val van de USSR hersteld, Poetin zit stevig in het zadel.

Mijns inziens is Poetin bepaald niet van het type dat gedwee accepteert dat  het militair sterke Amerika zijn knikkers op het schoolplein een voor een af zal pakken. Nucleair gezien is Rusland het machtigste land op aarde. Spoedig zullen we zien of de Russen de USA te Syrië een grens gaan stellen.

In hoeverre zijn de Amerikanen bereid te gaan met het steeds verder uit te breiden van hun invloed en macht?

Hoever zijn de Russen bereid te gaan om de Amerikanen hierin een halt toe te roepen? In hoeverre zijn ze bereid hun laatste marinebasis in het Middellandse zeegebied te verdedigen?

Dit is een conflict wat zich ontzettend makkelijk uitbreidt over het gehele Midden Oosten en verder. De gevechten met de Koerden in het oosten van Turkije zijn al opgelaaid, te Libanon worden de onderlinge spanningen steeds groter, te Bahrein en Saoedi-Arabië wordt er de laatste weken door de Shiitische minderheid heftig geprotesteerd (overigens kompleet genegeerd in de westerse media) en Israel en Egypte staan ook op scherp.

In ieder geval is de prodemocratie beweging in Syrië door deze verschrikkelijke burgeroorlog volledig om zeep geholpen en valt er niets dan ellende te verwachten.

Het blijkt toch weer zo te zijn, wie wind zaait zal storm oogsten!

Hans Peter.

Bron: Goud Portal.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: