Nieuws

Arameeërs vervolgd, gedeporteerd en onderdrukt


BVj-_tDCEAISF-P.jpg large

Een christen wordt door terroristen in Syrië gemarteld zodat hij zich bekeert.

MEDIAWERKGROEP SYRIË – 10 januari 2014 – “Is onthoofden geen misdaad?”, zei Yakup Nuhomo. Voor Arameeërs is het leven in het Midden-Oosten erg zwaar, alsof bij voorbaat al iets voor hen voorzien is. De van oorsprong uit Mesopotamië en omstreken stammende Arameeërs zijn gedurende jaren vervolgd, gedeporteerd, niet erkend en onderdrukt en alsof dat nog niet genoeg is, wordt dit alles niet eens gezien.

Voorzeker vragen jullie wat er toch moet gebeurd zijn omdat ik hierover schrijf. Ik zal het vertellen: Op 22 april 2013 zijn twee Syrische Metropolieten in Syrië ontvoerd. Hoewel we intussen negen maanden verder zijn, is er niemand die zich er druk over maakt. In feite hebben vele overheidsfunctionarissen en religieuze leiders verklaringen afgelegd, maar niemand deed iets. In Europa heeft de Europese Aramese Vereniging (ESU) – in de nasleep van de ontvoering – evenementen georganiseerd en op vele deuren geklopt. Ondanks dit bleef de wereld nog steeds rustig.

foto_1374847108

De twee Syrisch-orthodoxe Metropolieten die in Syrië werden ontvoerd.

Erger nog, het probleem wordt door mensen, die zich over de zaak moeten ontfermen, steeds op anderen afgeschoven. Oosterlingen zien Arameeërs als verwesterde christenen, terwijl ze door westerlingen als conservatieve oosterlingen worden beschouwd en op afstand worden gehouden. En er is niemand die zich afvraagt wat de zorgen van dit volk zijn en daarvoor de juiste fundamentele aanpak toont. Kortom, niemand geeft om Arameeërs. Als het anders was geweest zou het lot van de ontvoerde Metropolieten wel anders zijn.

Van de ongeveer 9 maanden geleden ontvoerde Metropolieten is er – buiten de door de overheid niet vrijgegeven inlichtingen – nog geen nieuws. Erger nog, inlichtingendiensten gebruiken in hun eigen belang informatie tegen de Arameeërs.

In het bijzonder Turkije, dat van meet af aan wist dat de metropolieten ontvoerd waren door een aan Al-Qaida verbonden Tsjetsjeense groep in een gebied dicht bij de grens. Turkije was op de hoogte van deze gebeurtenis in een gebied zeer dicht bij de grens door nauwe banden met de groepen die het gebied domineren, waar de ontvoering plaatsvond en door de relatie met de Aramese bevolking in Turkije. In sommige kringen wordt beweerd dat Turkije in de ontvoering een vinger heeft. De staat heeft in verschillende periodes verklaringen afgelegd. Dat Turkije hieromtrent een grondige kennis bezit is dan ook niet vreemd.

Bijvoorbeeld, in vele Turkse kringen wordt de inkomende en uitgaande stroom via de grens met Syrië bekritiseert, omdat dit probleem onvoldoende aandacht krijgt. Het lijkt erop dat kritiek hieromtrent op zijn plaats is; want niemand weet echt wat er allemaal in- en uitkomt langs de grenzen met Syrië. Zelfs voor degenen die het willen weten wordt – zoals in het geval van de ‘Truck’ – dit door iemand tegengehouden. Van de persoon die dit tegenhoudt wordt beweerd één van de betrokkenen te zijn in de zaak van de ontvoerde metropolieten.

Maar ondanks het feit dat de staat deze informatie in de handen heeft, stelt Turkije aan deze man – met codenaam Ebu Banat – geen vragen. Aldus het vreemde aan deze zaak: aan de ene kant word je beschuldigd van betrokkenheid in de ontvoeringszaak van de metropolieten en aan de andere kant bezit je de informatie over wie en wat, maar worden er geen vragen gesteld aan de door jou gekende dader. Tussen haakjes: men hoeft zich niet af te vragen waarom er geen rekening gehouden is met het feit dat de ontvoering buiten Turkije plaatsgevonden heeft. Dat is niet relevant; want misdaad tegen de mensheid kent geen grenzen. ‘Onthoofding’ is een misdaad tegen de menselijkheid. Deze misdadigers hebben zelf toegegeven dat ze dat gedaan hebben.

Hoe moeten we deze benadering nu beoordelen? Onthoudt Turkije zich – zoals altijd – van goed doen voor de Arameeërs? Of moeten we naar een onderliggend aspect gaan zoeken? Ik zou het kunnen in verband brengen met de ongevoeligheid van Turkije in betrekking tot de Arameeërs, maar dit vraagstuk is dermate internationaal dat het er sterk op lijkt dat er andere dingen meespelen.

Het is nochtans heel gemakkelijk om dit ingewikkeld probleem te beëindigen: Turkije houdt de schurk aan en stelt de nodige vragen over het onderwerp en als deze een afdoende verklaring heeft is er geen probleem. We wachten.

Bron: Özgür Gündem.

Eben Derik

Reacties

Een gedachte over “Arameeërs vervolgd, gedeporteerd en onderdrukt

  1. Geachte redacteur,de vertaling arameers is verkeerd.ik heb het vaker gezien op deze site,het is een verzinsel van de joodse lobby.suryani= syrichs of assyrisch.denk aan efrem de syrier.

    Geplaatst door As/syrier | 24 januari 2014, 00:36

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: