Nieuws

Amerikaanse Syriëstrateeg Robert Ford met pensioen


1779080_701785143199147_1442047461_n

Een christelijke Syrische soldaat bid bij schilderij van Maagd Maria.

WILLY VAN DAMME’S BLOG – 7 februari 2014 – In een onverwachte wending rond de oorlog tegen Syrië kondigde het Witte Huis deze week plots aan dat Robert Ford, officieel de ambassadeur van de VS voor Syrië, eind deze maand met pensioen gaat. Robert Ford is in wezen de grote strateeg achter deze oorlog, de meester-manipulator.

 

Mee op de straat

Hij trad hier op het voorplan toen hij in januari 2011 door president Barack Obama benoemd werd tot ambassadeur in Damascus, twee maanden voor het begin van de opstand tegen de regering van president Bashar al Assad.

Een opstand waarvan bewezen is dat die vooraf minutieus door de VS gepland was. En reeds van bij de eerste betogingen trok Ford mee de straat op om die door zijn fysieke aanwezigheid te steunen. Een ongehoord diplomatiek gedrag.

De planning hiervoor begon al eind 2006 na de mislukte invasie van Libanon door Israël. Hier botste het Israëlische leger tot haar eigen verbazing op een ijzersterk Hezbollah. En om die uit te schakelen nam men dan maar contact met allerlei islamistische groepen waaronder al Qaeda en de Syrische Moslimbroederschap.

In de alliantie Syrië, Hezbollah en Iran werd Assad gezien als de zwakste schakel en dus besloot men rond die periode met een operatie op te starten om eerst de regering in Syrië uit te schakelen waarna men de overige twee verzetsaarden tegen Israël zou vernietigen. (1)

Robert Ford

Robert Ford, de oorlogsstrateeg echter de jihad in Syrië. De man die Assad al drie jaar de huid zit vol te schelden wegens het schenden van de mensenrechten.

Het verdwijnen van Robert Ford betekent het vertrek van de derde centrale strateeg achter de jihadistische revolte tegen de Syrische regering. Voorheen verdween ook al de Saoedische prins Bandar bin Sultan al Saoed, officieel nog steeds het hoofd van de Saoedische buitenlandse veiligheidsdienst.

Woordvoerder in Saoedi Arabië voor Syrië lijkt nu prins Turki al Faisal al Saoed, de voorganger van Bandar bij de Saoedische veiligheidsdienst. De eerste hoofdrolspeler die van het toneel verdween was de Qatarese minister van Buitenlandse Zaken Hamad bin Jasim Jaber al Thani die na het debacle in Egypte al op 26 juni 2013 in Qatar werd afgezet.

 

Egypte weigerde hem

Vorig jaar al poogde de VS Robert Ford als ambassadeur te benoemen in Egypte. Maar dat was tegen de zin van de Egyptische regering die uiteraard wist wat Ford vertegenwoordigde. En de regering in Cairo voert tegenwoordig een oorlog tegen allerlei islamistische groepen waaronder aan al Qaeda gelieerde bendes en de Egyptische Moslimbroederschap.

Voldoende reden voor Egypte dus om de benoeming van deze jihadistenvriend te weigeren. Het toont wat de reële positie van Egypte is betreffende de westerse strategie om in de regio overal islamisten aan de macht te brengen. Het maakt ook het Egyptische optreden tegen de westerse media en westerse ngo’s begrijpelijk. Voor dat land zijn het niet ten onrechte gewoon spreekbuizen van westerse belangen.

Prins Bandar bin Sultan - hoofd Saoedische Veiligheidsdienst

Ook Prins Bandar bin Sultan al Saoed speelde via zijn salafistisch netwerk dat hij overal de voorbije dertig jaar kon uitbouwen eveneens een centrale rol bij het organiseren van die enorme Syrische slachtpartij.

Ford speelde achter de schermen ook een hoofdrol in de strategie van de Quislings die in Montreux met de regering van Syrië aan tafel zaten. Hij stelde ook deels eigenhandig de rebellendelegatie samen. Zo diende bijvoorbeeld Michel Kilo, een der weinige rebellenleiders met een christelijk profiel, volgens Le Figaro op zijn bevel van de onderhandelingstafel te worden verwijderd.

Die bemoeienissen gingen zo ver dat, aldus The New York Times, die rebellen zelfs Engelstalige documenten op de onderhandelingstafel gooiden. Het waren, volgens die krant, ook vooral Britse PR-bureaus die bepaalden wat die rebellen waar en tegen wie moesten zeggen. Zij bepaalden de rebellenagenda.

Onduidelijke gevolgen

Wat de gevolgen van het verdwijnen van prins Bandar en nu Robert Ford zullen zijn is onduidelijk. De logische conclusie moet zijn dat men hen verantwoordelijk stelt voor het debacle van de westerse politiek ten aanzien van Syrië. De term ‘chaotische flop’ is misschien nog de beste omschrijving voor dit beleid.

Vraag is wat er dan in de plaats gaat komen. Een recent Tv-interview met prins Turki al Faisal al Saoed (2) leverde op dat vlak weinig nieuws op. Zo bleef hij op vele gebieden op de vlakte en bovendien waren de vragen ook zo dat hij het poepsimpel bij een serie platitudes kon houden.

Wel blijft dit dossier zo te zien verder in gunstige zin evolueren. Zo komt de vorming van een nieuwe Libanese regering met daarin Hezbollah steeds dichterbij – het is herrie met de christelijke fracties (3) – en is het verzet in de Amerikaanse Senaat tegen de vredesonderhandelingen met Iran gebroken.

 

Drummen in Iran

De pogingen van de als oppermachtig geziene Israëlische lobbygroep AIPAC (American Israel Public Afffairs Committee) om via een stemming in de Senaat in Washington die gesprekken met Iran te torpederen werden vorige week zelfs stopgezet. Zo poogden zij daar 67 van de 100 senatoren zover te krijgen om nieuwe sancties tegen Iran te stemmen.

En 67 is een voldoende aantal om het veto van president Obama te omzeilen. Nu had men er reeds 59 stemmen weten te verzamelen maar recent, onder zelden geziene zware druk van Obama, trokken een aantal senatoren hun staart in. Waarna AIPAC en Israël de pogingen stopten om die gesprekken met Iran alsnog te torpederen. Wat met nieuwe sancties inderdaad dreigde te gebeuren.

Hassan Rouhani en Mark Rutte

De Iraanse president Hassan Rouhani in gesprek met de Nederlandse premier Mark Rutte (VVD). Plots is het ook voor de Nederlandse premier leuk om met een Ayatollah op de foto gezien te worden. Hier een foto van de Twitteraccount van Rutte. Er zijn in Iran immers zaken te doen en dan kan men niet snel genoeg zijn, ook als Nederlands politicus.

Het wekt ook geen verbazing dat de Nederlandse premier Mark Rutte nu plots op de foto wil met de Iraanse Ayatollahs, een grote Franse zakendelegatie in Teheran op bezoek is en Didier Reynders, onze minister van  buitenlandse Zaken, nog deze maand zijn valiezen pakt om er ginds die Iraanse religieuze leiders op te vrijen. Ook een Duitse en Belgische zakendelegatie maken zich al klaar om snel naar Teheran te vertrekken.

En die Europese politici en zakenlui doen al die moeite niet als ze niet zeker zijn van de goede afloop van die vredesgesprekken met de nieuwe Iraanse president Rouhani. De vraag is dan ook wanneer het al eerder aangekondigde bezoek van Rouhani aan Saoedi Arabië dan toch zal plaatsgrijpen. Lang zal dat niet meer uitblijven.

De Ayatollahs mogen van hun geloof officieel wel geen alcohol drinken maar men kan er een kelder vol champagne op wedden dat die in Teheran reeds koud staat, klaar om ontkurkt te worden. En hetzelfde is ook waar voor Assad, de seculiere vriend der Ayatollahs.

Bron: Willy Van Damme’s Blog.

Willy Van Damme

1) Zie het artikel ‘The redirection’ van de Amerikaanse journalist Seymour Hersh dat in tempora non suspecto op 5 maart 2007 verscheen in het Amerikaanse weekblad The New Yorker. Zie: http://www.newyorker.com/reporting/2007/03/05/070305fa_fact_hersh?currentPage=all.

Het is een der belangrijkste artikels dat het voorbije decennium over het Midden-Oosten verscheen. Bij de publicatie ervan poogden pro-Israëlische kringen in de VS en elders dit artikel af te doen als veel onzin en een pak leugens. In regel wordt het in de klassieke media echter nog steeds vooral doodgezwegen. De schrik voor de feiten moet groot zijn.

2)http://www.liveleak.com/view?i=99c_1391530896.

3) De Libanese Maronieten zijn in vier clans uiteengevallen. Langs de kant van Hezbollah heb je de clan rond Suleiman Tony Frangieh  (Marada Beweging) en die van Michel Aoun  (Free Patriotic Movement). Langs de pro-Saoedische zijde heb je de clan van Samir Geagea (National Forces) en de familie van Amin Gemayel (de Falangisten). Beide laatste politici speelden een hoofdrol in de slachtpartij van Sabra en Shatila.

Gewezen generaal Aoun eist nu dat Gebran Bassil, zijn schoonzoon, de nu door hem bezette post van minister voor Energie in de nieuwe regering voor de ganse legislatuur mag houden. Gezien de recent voor de Libanese kust ontdekte grote olievoorraden een lucratieve post. Wat natuurlijk veel verklaart.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: