Nieuws

Legt de Syrische ‘Vredes’conferentie de fundamenten voor een oorlog?


174332874

De Genève-I conferentie werd in 2012 gehouden zonder vertegenwoordigers van de Syrische regering, waarbij vooral de vijanden van Syrië en het Syrische volk meenden hun dictaten te kunnen opleggen aan Damascus. De Genève-II conferentie werd in 2014 opnieuw een maat voor niets omdat Syrische vertegenwoordigers van de oppositie niet bereid waren tot ernstige gesprekken met de Syrische overheid over een einde aan de terreur en een vreedzame oplossing voor het conflict in Syrië. (Foto: RIA Novosti, 30 juni 2012, Genève-I conferentie)

Door Kevin Zeese en Margaret Bloemen, Truthout | Nieuwsanalyse

TRUTH-OUT – 30 januari 2014 – De Geneva II ‘vredes’conferentie heeft alle aanwijzingen van een schijnvertoning. De tegenstanders van de oorlog in Syrië maken zich beter klaar om opnieuw een oorlog te voorkomen.

De Geneva-II conferentie, die beweert de oorlog in Syrië te willen beëindigen, lijkt ontworpen om te mislukken en in plaats daarvan een excuus te bieden voor een militaire interventie door de Verenigde Staten (VS) en hun bondgenoten. Mensenrechtenactivist Ajamu Baraka beschrijft de onderhandelingen als een ‘Orwelliaanse uitvlucht’, ontworpen om rechtvaardiging voor een oorlog en een heleboel feiten ondersteunen zijn visie .

De onderhandelingen zijn gedoemd te mislukken als gevolg van de manier waarop ze zijn opgezet en de randvoorwaarden die de Verenigde Staten en hun bondgenoten in de Syrische oppositie hebben gemaakt – het eisen dat president Bashar al-Assad akkoord gaat om de regering te verlaten voordat de onderhandelingen verder gaan .

De set-up voor falen begint met de beperkte deelname. De opgetuigde aard van de onderhandelingen werd aangetoond toen – op verzoek van de Verenigde Staten en de Syrische oppositie – de VN een uitnodiging voor Iran moest intrekken. Iran is een nauwe bondgenoot van Syrië en het weerhouden van Iran uit de onderhandelingen is een poging om Syrië te verzwakken en te isoleren. Het is een indicatie van een wens van de Verenigde Staten voor een voorgekauwde conclusie in plaats van een eerlijke onderhandeling tussen de partijen .

De uitsluiting van de Syrische burgermaatschappij uit deze onderhandelingen, naast de rebellen, is bijzonder ongehoord. Veel van deze groepen werkten aan de transformatie van Syrië voordat het terrorisme en de oorlog begon. Een voorbeeld is de uitsluiting van vrouwen, hoewel vrouwen uit heel Syrië elkaar ontmoeten en samen een Syrisch Vrouwencharter voor Vrede oprichtten, werd hun verzoek om te worden opgenomen in de gesprekken geweigerd. Vrouwen en kinderen vormen de meerderheid van de miljoenen die intern zijn ontheemd of gedwongen werden het land te ontvluchten. En zij hebben geleden op verschrikkelijke manieren.

Slechts één oppositiegroep werd opgenomen: de Syrische Nationale Coalitie (SNC), gesteund door de Verenigde Staten, maar verworpen door de dertien belangrijkste rebellengroepen in Syrië. Er zijn tal van anderen die betrokken zijn bij het bloedvergieten in Syrië, maar met deze strijders op het terrein wordt geen rekening gehouden. Hoe kan vrede – zelfs een gedeeltelijke vrede – als een staakt-het-vuren moet worden onderhandeld met partijen die niet betrokken zijn bij de gevechten?

In feite zou een akkoord van de deelnemers om te stoppen met vechten, president Assad in de val lokken. Groepen die niet bij de onderhandelingen betrokken zijn, zullen blijven vechten en president Assad zal reageren. Als Assad reageert op de aanvallen, zal hij worden beschuldigd van het schenden van het vredesakkoord. Dit zal een excuus zijn voor een militaire interventie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten zullen beweren: “Assad schendt het vredesakkoord. Er is geen andere keuze dan de overeenkomst met militair geweld af te dwingen.”

Het tweede en belangrijkste probleem bij de onderhandelingen is de voorwaarde van de Verenigde Staten en de Syrische Nationale Coalitie dat Assad moet instemmen om af te treden voordat de onderhandelingen kunnen beginnen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten beweren ten onrechte dat de verwijdering van Assad reeds werd ingestemd met het ‘Genève communiqué’ en door de Syrische bondgenoot, Rusland, ondertekend. Zoals Shamus Cooke opmerkt, kent het communiqué inderdaad een oproep voor een onderhandelde politieke overgang, maar nergens is het vermeld dat een dergelijke overgang president Assad moet uitsluiten .

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry gaf de aftrap gaf voor de conferentie door de verwijdering van Assad van de macht te eisen en liet dit uitgroeien tot het centrale thema in de discussies tot nu toe, wat leidde tot een patstelling. De Syrische minister van Buitenlandse Zaken Walid al-Moallem beschuldigde de Verenigde Staten en hun bondgenoten in het Midden-Oosten – met name Turkije en Saudi-Arabië – van steun aan terroristische groeperingen die Syrië willen destabiliseren en werken aan hun eigen plannen voor een nieuwe regering. De Syriërs hebben hun eigen plan, dat zou beginnen met het bevrijden van de natie van buitenlandse terroristen. Zij stellen dat het aan het Syrische volk is om te beslissen wie hun leiders zijn en wat voor soort regering ze willen .

De aftrap van de conferentie viel samen met een propagandacampagne. Een verslag gefinancierd door Qatar beweerde dat de regering-Assad 11.000 gevangenen had gemarteld en gedood. Er is een geschiedenis van marteling in Syrië, in feite, de Verenigde Staten stuurden mensen voor marteling naar Syrië als onderdeel van haar ‘rendition programma‘, zo blijkt de bewering op het eerste gezicht niet vergezocht. Maar hebben ze bewijzen dat dit het geval is?

Verslaggever Dan Murphy van de Christian Science Monitor wijst op enkele van de problemen bij het rapport. Hij schrijft dat het gaat om ‘een enkele bron in het rapport, dit van een onbekend man, die door huwelijk een relatie heeft met een eveneens onbekende lid van de ‘Syrische Nationale Beweging’. “De Syrische Nationale Beweging is een oppositiegroep gefinancierd door Qatar die heeft geprobeerd om Assad te verwijderen van de macht sinds 2011. Verder ging het verslag met spoed tot publicatie. De bron werd geïnterviewd op 12, 13 en 18 januari 2014. Het rapport werd aangeleverd aan verslaggevers op 20 januari 2014. Dit resulteerde niet in een grondige bestudering van de foto’s. Verder meldde Murphy dat het document in werkelijkheid 835 individuele gevallen onderzocht, dat niet allen vermeende slachtoffers gedood of gemarteld bleken te zijn en dat het cijfer van 11.000, dat de krantenkoppen haalde, een extrapolatie was.

Toch is bazuinde de media dit rond als een feit. Een hoofdartikel van de Washington Post, gepubliceerd op 22 januari 2014, behandelde de 11.000 als ‘gedood en gemarteld door president Assad zonder enige twijfel’. Zij herhaalt Kerry die zegt dat uit het rapport blijkt dat Syrië de ‘systematische marteling en executie van duizenden gevangenen‘ uitvoert. Volgens de redactie is gebleken hoe het vredesproces zou kunnen leiden tot oorlog: “Obama kan waarschijnlijk de maatregelen waarnaar de heer Brahimi op zoek is [het aftreden van president Assad] afdwingen door de heer Assad voor de keuze te stellen ze te aanvaarden of rekenschap te geven met Amerikaanse luchtaanvallen.” Opvallend is dat The Post nu militaire aanvallen op de agenda zet – nog voordat de onderhandelingen mislukken of een vredesakkoord wordt geschonden.

De Amerikaanse media hadden aangedrongen op een oorlog met Syrië als de laatste aanloop naar de oorlog, toen Obama besloten om de beslissing over te laten aan het Congres. Dankzij de oppositie over het politieke spectrum in het Congres en bij het Amerikaanse volk, werd de oorlog voorkomen. De tussenkomst van Rusland, die naar voren trad met een compromis dat de Syrische regering ontdeed van chemische wapens te zetten, op voorwaarde dat dit het gezicht redde als ontsnapping voor de regering-Obama .

Sindsdien rijst er toenemende twijfel over de beweringen dat Saringas werd gebruikt door de Syrische regering vanaf gebied onder controle van de Syrische autoriteiten. De New York Times, Human Rights Watch en anderen die een Amerikaanse aanval gunstig gezind waren, hadden beweerd de raketten kwamen vanaf Syrisch grondgebied op basis van een vector analyse van de hoek van de raketten. Maar dit viel uit elkaar toen deskundigen tot de conclusie kwamen dat de raketten het bereik van deze streefcijfers nooit haalden. The Times werd gedwongen om zich rustig te distantiëren van een verhaal op de voorpagina betreffende deze claims.

We zien nu al een media oorlogstrom. De media is consistent in het herhalen van een aantal leugens over de Syrische onderhandelingen en om voortdurend de schuld te geven aan president Assad voor het weigeren zich te houden aan niet-bestaande eisen van het communiqué van Genève. We kunnen verwachten dat de havakken van de Amerikaanse media de oorlogstrommels zullen laten escaleren en de oorlogspropaganda naar voren zullen blijven brengen als de vredesonderhandelingen falen.

En het persagentschap Reuters meldt dat wapensteun aan de rebellen in Syrië ‘in het geheim’ werd goedgekeurd door het Congres. Goedgekeurde wapens omvatten anti-tankwapens en kleine wapens. Reuters schrijft: “De wapenleveringen werden door het Amerikaans Congres gefinancierd tijdens een stemming achter gesloten deuren en dit tot het einde van het fiscale boekjaar 2014, dat eindigt op 30 september.” Hoe het Congres geheime stemmen kreeg om acties voor deze oorlog goed te keuren? Volgens Reuters keurde het Congres financiering voor wapenleveringen aan rebellen in Syrië goed in geclassificeerde delen van de wetgeving inzake defensiekredieten, zeiden twee bronnen bekend met de situatie . “

Dus aan de ene kant beweren de Verenigde Staten op zoek te zijn naar rust en aan de andere kant stimuleren ze de oorlog met wapens. In het openbaar is het Congres tegen oorlog met Syrië. Maar tijdens geheime stemmen, biedt het financiering voor wapens voor de Syrische oorlog .

Amerikanen die zich verzetten tegen de oorlog, bereiden zich nu maar beter voor. Er is een lange termijn agenda om de familie Assad van de macht te verwijderen in Syrië en de Amerikaanse buitenlandse politiek heeft dat doel niet opgegeven, noch de Amerikaanse bondgenoten Israël en Saudi-Arabië. Het lijkt er nog een keer op dat vredesonderhandelingen een waarschijnlijke opmaat naar oorlog zijn, tenzij het volk van de Verenigde Staten door deze acties kan heenkijken en deze voorkomen.

We bespraken deze zaken in detail met Ajamu Baraka en Alli McCracken van Codepink op onze radioshow ‘Clearing The FOG’, deze week. U kunt deze hier beluisteren. Dit artikel werd voor het eerst gepubliceerd op Truthout en eventuele herdruk of de reproductie op een andere website moet Truthout erkennen als de oorspronkelijke webstek van publicatie .

Bron: Truth-out.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: