Nieuws

Priester Daniël Maes: Het paasverhaal van onze Brugse broeder Jean


Daniël Maes (75), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Daniël Maes (75), norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Goede Vrienden,

Tijdens de Goede Week hebben we geen bericht gestuurd en nu zijn we er
weer, zoals beloofd, ook met een paasverhaal voor de jeugd. Het wil
een bemoediging zijn voor allen “die het niet meer zien zitten” om
‘van asbest naar paasbest’ te kunnen gaan. Het is voor IEDEREEN
mogelijk.

P. Daniel.

.

885289_612879515442770_2088557511_o

Archieffoto van Priester Daniël Maes die Belgische frietjes maakt met broeder Jean, afkomstig uit Brugge, rechts van hem.

.

Paasweek, vrijdag 25 april 2014

Goede Week

Dinsdag komt onze nieuwe bisschop nog eens een kort maar sympathiek bezoek brengen. Hij gaat de diensten in Yabroed verzorgen.

De Goede Week hebben we heel intens-byzantijns gevierd. Vanaf Witte Donderdag valt alle drukte en werk stil, behalve een beetje voorbereiding in de keuken. Alle aandacht gaat naar het versieren van de kerk en de lange byzantijnse diensten met tussendoor vieringen volgens de Latijnse ritus. De dienst van Donderdagavond duurt tot in de vroege uurtjes. Op Goede Vrijdag beginnen we pas om 10.00 u met de kruishulde. In de namiddag is er dan de indrukwekkende dienst van de herdenking van Jezus’ lijden, kruisiging en begrafenis. Alle grote profetieën uit het O.T. en alle passieverhalen komen aan bod. De (moslims)kinderen hadden al ijverig mee geholpen om voor ieder een schaal klaar te maken met lavendeltakjes en enkele veldbloemen. Een kopij van de lijkwade van Turijn is uitgestald. De eigenlijke viering gebeurt met het zogenaamde “epithaphios” een prachtig doek waarop het lijden en de begrafenis van Jezus geborduurd zijn. Hierop wordt Jezus na de kruisiging gelegd en ieder komt met zijn schaal bloemen en takjes om deze er bij te voegen. De priester strooit er kwistig parfum op. Het doek wordt dichtgedaan en er volgt een processie met klaagzangen. Uiteindelijk is er de begrafenis in een klaar gemaakt soort rotsgraf in de kerk en een steen wordt er voor gerold . Alles kunstig in papier nagemaakt. Deze dienst duurt van half drie in de namiddag tot half tien, met een korte onderbreking buiten en later met een tas tee in de kerk zelf. Een van de moslims die geboeid alles had mee gevolgd en mee lezingen had verzorgd vroeg wanneer herdacht werd dat Petrus en Johannes naar het graf lopen. We moesten hem ontgoochelen door te zeggen dat dit al bij de verrijzenis hoort. Er wordt die dag niets anders gedaan dan gebeden, in stilte of in gemeenschap. Om tien uur ‘s avonds nemen de meesten voor het eerst enig voedsel.

In de paasweek geeft de Syrische staats tv uitgebreide reportages met prachtige liturgische vieringen vanuit gans het land. Daarbij komen telkens lange interviews met patriarchen, bisschoppen of gewone christenen. Het christelijk geloof wordt in al zijn schoonheid en rijkdom getoond. Wat een verschil met het nieuws op de officiële tv in ons “christelijk westen” met zijn verkrampte en arrogante vrijzinnigheid! Dames en heren, onze westerse democratieën zijn morsdood, jammer dat de begrafenis zo lang op zich laat wachten.

Op paasdag toont de tv een uitgebreid bezoek van de president aan het door rebellen erg verwoeste Ma’aloula. Hij heeft trouwens vanaf het begin de geteisterde bevolking bezocht om de hulpverlening te coördineren. Ook de kloosters van de hl Serge en de hl Thecla zijn zwaar beschadigd, vooral de kerken. Burgerlijke gezagsdragers samen met religieuze leiders van alle geloofsgroepen stappen mee. De president wordt omstuwd door een enthousiaste menigte. Een oudere vrouw wringt zich naar voor en vliegt de president om de hals. Anderen doen hetzelfde. Er is geen enkel westers staatshoofd dat op die wijze zijn volk nabij is en kan bezoeken. En dat ze in het westen vrezen dat hij de komende presidentsverkiezingen zal winnen is wel duidelijk uit hun smerige lastercampagne, die ze al goed op tijd begonnen zijn. Van de door het westen zo vurig verhoopte ‘burgeroorlog’ komt niets in huis. Integendeel, de eenheid van het volk wordt er alleen maar sterker door. En van deze zogenaamde “gruwelijke dictator” kunnen de westerse staatshoofden nog veel leren. Ze zijn gloeiend jaloers. Altijd hetzelfde.

Twee kleine suggesties om mee te helpen aan de verrijzenis van gezonde samenlevingen in het westen. Teken de petitie om die huichelarij van de Nederlandse Patriotraketten en soldaten terug te trekken uit Turkije: http://troepenuitturkije.petitie.nl/

En neem eens contact met waardevolle initiatieven, hoe bescheiden ook, die onze Vlaamse maatschappij haar gezonde fundamenten wil teruggeven, zoals de VCD, Vlaamse Christen Democraten.

En zoals beloofd, nu een getuigenis voor de Vlaamse jeugd.

Het was, denk ik, in het jaar 2006 dat ik voor het eerst een echte bevestigende ontmoeting had met Christus. Ik kom uit Brugge en heb heel mijn leven – met een interval van 2 jaar in Brussel – in die mooie stad gewoond. In mijn tienerjaren was ik altijd erg zwaarmoedig en verdrietig. Ik voelde mij innerlijk leeg en hunkerde naar de zin van het leven. Overal zocht ik antwoorden maar in feite trok ik mij terug van de dagelijkse werkelijkheid, die voor mij te pijnlijk was. Hoe kan een mens in Godsnaam gelukkig zijn op deze wereld? Hij moet studeren, hij moet werken, hij moet vrouw en kinderen krijgen… En waarom? Om daarna te sterven. Wat een nonsens. Deze donkere gedachten achtervolgden mij.

Ik had mij toen voorgenomen om niet te doen wat de massa oplegde. Ik wilde mezelf zijn en geen masker opzetten. Als ik verdrietig was, dan was ik maar verdrietig. In die tijd vluchtte ik steeds meer weg van de dagelijkse realiteit. Ik vluchtte weg in het televisiekijken, uren, maanden aan een stuk. ‘s Nachts werd ik soms angstig wakker door dromen die mij met de neus op de feiten drukten: “Waar ben je mee bezig, dit is geen leven, je neemt voor niets je verantwoordelijkheid”. Ik nam dan soms mijn hond en ging uren lang in de nacht wandelen. Dat duurde zo, jaren aan een stuk.

Op een gegeven ogenblik zijn mijn opgekropte gevoelens als een ketel beginnen overkoken – voor een korte periode heb ik toen de zin voor de realiteit verloren. Plots ging ik naar buiten, bewogen door een innerlijke losbarstende vulkaan, ik leefde erop los zonder dat iets of iemand mij kon stoppen. Gelukkig heeft deze periode niet te lang geduurd.

In die donkere tijd keek ik met een zekere bewondering naar mijn neef die een grote pelgrimstocht, een voettocht had gemaakt naar Jeruzalem – hij leek me zo vrij, zo gelukkig, zo … het intrigeerde mij. Ik merkte dat hij in God geloofde en in Zijn Zoon Jezus. Zelf mag ik dan wel gedoopt zijn, maar toen was ik erg ver van de Kerk. Ik vertelde hem op een dag dat ik het bewonderde dat hij wekelijks naar de mis ging en dat ik dat misschien ook wel eens zou willen doen. Hij antwoorde mij verrassend abrupt met de woorden: ‘maar ga toch gewoon’.

Deze woorden, die God hem ingegeven had, bleven in mijn geest hangen. Op een dag besloot ik ook een ‘pelgrimstocht’ te ondernemen naar zijn voorbeeld – het was de week voor Pasen. Ik ben naar de plaatselijke priester gegaan om een stempel van de parochie te krijgen, die bevestigt dat ik wel degelijk op pelgrimstocht ben en trok van Brugge naar Doornik, waar mijn grootouders wonen. Wat een mooie tocht… Voor de eerste maal in mijn leven voelde ik mij echt vrij. Gewapend met een stok die ik ter hoogte van het Lappersfort had opgepikt, een rugzak en een kompas trok ik richting zuiden. Ik herinner mij dat ik er van versteld stond hoe mooi ons land was. De eerste nacht heb ik in een kasteel in Ruddervoorde in een schuur overnacht. De tweede nacht heeft een vriendelijke vrouw in Heule mij onderdak gegeven. De derde dag kwam ik in Doornik toe.

Teruggekomen in Brugge besloot ik die Paaszondag naar de O.L.V. kerk te gaan om de mis bij te wonen. De kerk was bomvol en ik ben wat onwennig in de zijvleugel gaan zitten. Ik weet niet wat er mij toen overkwam, ik herinner mij de woorden van de priester niet, noch de gezangen, maar ik weet dat ik plots bevangen werd door een intense liefde, die ik nooit eerder ervaren heb. Van de eerste tot de laatste minuut heb ik tranen met tuiten gehuild. Mijn innerlijke leegte was plots zo vervuld door een liefde die mij volledig beving. O Moeder Maria, ik dank u zo voor deze genade die ik toen gekregen heb. Jij waart het die mij geleid hebt naar die misviering en die mij zo in contact hebt gebracht met uw Zoon.

Het was nog maar de eerste stap in mijn terugweg naar het leven, maar er was iets beslissends gebeurd. In de zomer van 2007 heeft de Heer heeft mij toen geleid, ook dankzij mijn neef, naar het klooster hier in Syrië, waar ik ontvangen werd als een kind van het huis. We zijn hier toen tien dagen gebleven. De liefde waarmee ik hier onthaald werd, hebben me deze plaats nooit doen vergeten. In 2008 ben ik er teruggekeerd voor een lang verblijf van zes maanden en deze hebben mijn leven een beslissende wending gegeven. Ik volgde journalistiek en toen ik mijn opleiding afwerkte in 2009-2010 stond mijn keuze al lang vast: met Gods genade zou ik monnik worden in Mar Yakub.

In maart 2010 ben ik definitief naar Syrië vertrokken met de zegen van mijn gehele familie, die mij op Zaventem kwam uitwuiven. Voor de oorlog is mijn familie hier ook vaak op bezoek gekomen.

Het leven hier in het klooster is geen lachertje: vroeg opstaan, met de handen werken, bidden en studeren. Maar het is echt een bevrijdende ervaring, een avontuur dat je drijft van de eerste seconde van de dag tot de laatste – een pad van ‘zichzelf worden’. Christus woont in ons binnenste. Ver van de wereld, van het lawaai van alledag leer je Hem kennen in het geheim van je hart. Het Evangelie zegt: « Wanneer je bid, bid dan in je kamer, sluit de deur, en bid tot de Vader in het geheim ; en de Vader, die in het geheim ziet, zal het je vergoeden». (Mt 6, 6).

Christus zegt ons dat het koninkrijk van God binnen in ons is. Het leven in het klooster is een innerlijk avontuur dat ik iedereen wil aanraden. Neem enkele minuten per dag om simpelweg stil te zijn. Vraag Christus om je te verlichten et probeer om niet stil te staan bij de vele gedachten die passeren maar gewoon om met Jezus te zijn. Je zal zien hoe Hij je zal verlichten.

Door de vele beperkingen, het dagelijks gebrom van de bommen, de schrijnende televisiebeelden, de nabije aanwezigheid van vluchtelingen, en de blijvende onveiligheid worden we via deze oorlog geconfronteerd met de tragiek van het leven. Heer Jezus, geef ons de vrede.

Dierbare Vlaamse jongeling: misschien voel je je alleen in deze verwarde wereld. Misschien heb je de indruk dat het dagelijkse leven weinig zin heeft, misschien lijd je inwendig door de kille maatschappij. Misschien zou je liever morgen niet meer opstaan. Ik heb een woord voor u: in de eenzaamheid van je hart, bid tot Jezus die jouw Vriend is, vertel Hem je zorgen, smeek Hem om zijn hulp en zijn liefde. Hij zal niet aarzelen om tot jouw te komen. Hij is onze Redder, buiten Hem is er geen. Aarzel niet, Hij wil van jou een heilige maken tot de glorie van God de Vader. De Bijbel belooft: “Als iemand Mij (Christus) liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden; mijn Vader zal hem liefhebben et Wij zullen tot hem komen en in hem wonen.” (Jo 14, 23). Sint Paulus vertelt ons dat we een tempel zijn van de Heilige Geest. Via Christus komt de gehele Godheid in ons wonen.

In de Apocalyps zegt Jezus: « Zie ik sta voor de deur en ik klop. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij » (Apocalyps 3, 20). Jezus staat aan de deur van je hart en klopt, doe voor Hem open en je zal zien hoe je leven van kop tot teen verandert, hoe je vanaf dat moment al van het eeuwige leven kunt genieten en kind van God kunt worden want het Evangelie zegt : “Aan allen echter die Hem wel aanvaardden, aan hen die in Zijn Naam geloven, gaf Hij het vermogen om kinderen van God te worden; zij zijn niet uit bloed noch uit de begeerte van het vlees of de wil van een man, maar uit God geboren”(Joh 1,12v).

Al Massih qam, haqqan qam! (= Arabische begroeting voor het Paasfeest: Christus is verrezen, Hij is werkelijk verrezen)

.

Zalig Pasen 2014

Fr. Jean-Beaudouin – Fr. Jan Bouwdewijn

.

.

1000746_605714606159261_645841579_n

Fadiha is een vluchteling die in het klooster van Mar Yacub werd geboren (archieffoto).

.

Blijkbaar viseerden terroristen het klooster van Deir Mar Yacub, aldus verwijzingen naar Moeder Agnès-Mariam en deze luchtfoto's die ze in november vorig jaar op sociale media verspreidden. -  https://twitter.com/PS_CA_ArabSpr/status/401824745340952576/photo/1

Blijkbaar viseerden terroristen het klooster van Mar Yacub, aldus verwijzingen naar Moeder Agnès-Mariam en deze luchtfoto’s die ze in november 2013 op sociale media verspreidden. –
https://twitter.com/PS_CA_ArabSpr/status/401824745340952576/photo/1

.
Priester Daniël Maes.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: