Nieuws

Robert Fisk in de schaduw van het SNL in Yabroud (VIDEO)


Terroristen vernielen in heel Syrië kerken en Yabroud vormde daarbij geen uitzondering.

.

Marcheren met het leger van Assad: “Ongebruikelijk, het Syrische nationale leger (SNL) nam rebellen gevangen. Onheilspellend, ik zag er geen.”

THE INDEPENDENT – 17 maart 2014 – Tijdens de eerste zending vanuit Syrië, rapporteert de Britse topjournalist Robert Fisk uit de stad Yabroud – opnieuw bezet door regeringstroepen tijdens het weekend – en is hij getuige van de vernietigingen en trauma’s veroorzaakt door een wrede oorlog.

.

De strijd om Yabroud is voorbij, maar de Grieks-katholieke kerk is woest vernield door haar voormalige rebellen-bewoners, de straten bezaaid met patroonhulzen, haar huizen vernield met kogelgaten. Syrische soldaten – samen met een tal van Hezbollah-strijders uit Libanon – keken toe hoe generaal Badi Ali de nationale Syrische vlag hees op maandag, te laat om de prachtige fresco’s te redden in repen gesneden door de mannen van de Jabhat al-Nusra en het Islamitisch Front in de oudste kerk van Syrië.

29-Yabroud2

Vernielingen door terroristen aangebracht in de Grieks-katholieke kerk van Yabroud. (Foto: Emma Abbas)

De Grieks-katholieke kerk van Onze Lieve Vrouw is een plek van schaamte, met verbrandde exemplaren van het Nieuwe Testament, schilderijen stukgesneden met messen – velen lagen in stroken van goud en rode stof naast het gebroken kruis van het altaar – en mozaïeken van de muren afgebeiteld. Sceptici vragen zich af of het regime deze daden van heiligschennis verricht – ten behoeve van de media – maar het moet weken nodig hebben gehad om deze plaats van aanbidding, met zijn oude zuilen te vernietigen en de ogen van de heiligen uit de mozaïeken te hebben gekerfd.

De moslim-extremisten hadden een mozaïek van St.-Joris en de draak aangevallen – en hadden zelfs de ogen van de draak uitgekerfd evenals die van de ongelukkige ridder. U kunt een dergelijke heiligschennis geen schande noemen. Maar je moet vragen hoe Syrië ooit de relaties tussen de moslims en christenen kan herstellen na dergelijk vandalisme. Misschien is het antwoord ‘nooit’, maar in een daad van enorme moed, beschermden de moslim-burgers van deze oude stad hun christelijke buren tot het einde.

En voor de soldaten van Syrië, zij dropen de stad in met duizenden. Er zijn geen lijken achtergelaten – al waren er rottende dieren in overvloed – maar de mannen die ik gisteren sprak waren taaie strijders, hun gezicht verbrand door de berglucht na dertien dagen van vechten. Zo waren ook de Hezbollah-leden die met verbazing staarden naar de Engelse verslaggever eisend dat geen foto’s van hen werden genomen, maar vrolijk spraken dat ze uit de Bekaavallei in Libanon kwamen, aan de andere kant van de bergketen van boven Yabroud.

Hun apparatuur was nieuw, zo ook hun geweren en radio’s. Geen armzalig leger dit. Het Syrische leger en Hezbollah bleken semi-onafhankelijk van elkaar te opereren en werden gescheiden gehouden in de straten, maar ze deelden hun voedsel en stonden te kijken naar twee nieuwe tanks van Russische makelij, die naar het beroemde plein reden.

Hoe kun je gebeurtenissen van de afgelopen dertien dagen opnemen, of het verhaal van de kleine jongen die al zijn vijftien maanden had geleefd onder de heerschappij van moslim-extremisten, wanneer niemand degenen die hier leven kon redden en de rebellen daartussen getuigen waren van de meer dan twee jaar die Yabroud heeft doorstaan?

De weg naar de stad is stuk, de gebouwen en winkels geplunderd, de burger ondergedoken in angst. Ik vond een vrouw alleen in een straat met Ottomaanse huizen zo oud dat de met muren nog waren gemaakt van klei en water. Ze hield nog steeds koeien in haar kelder. Um Qusai – van haar was de kleine jongen – sprak over hoe zij en nog 70 andere vrouwen een demonstratie organiseerden in de straat tegen de Jabhat al-Nusra strijders, van wie sommigen niet eens Arabisch spraken.

“Ze bedreigden en omcirkelden ons en zeiden dat we niet mochten demonstreren. Ze zeiden dat we de naam van de Syrische president, Bashar al-Assad, niet mochten gebruiken, maar we zeiden dat we geen buitenlandse huurlingen wilden in Syrië. Daarna hadden we nog een demonstratie en er waren er slechts tien van ons en ze sloten ons in met 200 van hun strijders. Daarna zetten de strijders hun eigen demonstratie in scène en zij maakten er opnames van en speelden het af op hun radio, terwijl ze claimden dat de leider van onze demonstratie een overheidsfunctionaris was. Ze zetten een pistool tegen haar hoofd, maar de videoband was nep.”

Er waren andere opmerkingen die zeer verontrustend waren. Um Qusai beweerde dat de Jabhat al-Nusra strijders – die net als haar, zoals de meerderheid van de Syriërs, soennitische moslims waren – de mensen dwongen om hoge prijzen te betalen voor het voedsel dat zij meebrachten. De christenen moesten nog hogere prijzen betalen als een belasting vanwege hun godsdienst. En veel van het eten, zei ze, was humanitaire hulp van de Verenigde Naties (VN) van over de grens in Libanon – vermoedelijk uit de vluchtelingenkampen waar aanhangers van de rebellen veiligheid hebben gezocht.

Op de hoek van een straat, stuitte ik op een veldcommandant van het SNL die zijn weg had geslagen in Yabroud, kolonel Median Abbadeh. Hij beschreef een tweetraps gevecht – terwijl we spraken klonk het granaatvuur nog in de heuvels boven ons – dat zich onvermijdelijk zou verplaatsen naar de stad Rankous, waar Jabhat al-Nusra nog steeds huishoudt. Maar over een ding drong hij aan: de Libanese stad Arsal achter de Libanese grens – waar de rebellen zo veel munitie vandaan hadden gebracht – was nu afgesneden. Een klap voor de tegenstanders van de Syrische president Assad.

Abbadeh’s soldaten hadden twee dagen gevochten zonder te slapen, maar ze zagen eruit als mannen die geloofden dat ze aan het winnen zijn – en dat kan inderdaad de waarheid zijn. Tenzij ze Yabroud verliezen – zoals ze Maaloula verloren vorig jaar nadat het hadden heroverd voor de overheid – het Syrische leger lijkt hier te blijven. Vandaar het hijsen van de vlag en alle verwijzingen naar ‘de overwinning’, ‘moed’ en ‘heldendom’. Generaal Ali’s toespraak ging alsmaar door en door – waarom houden alle generaals dezelfde toespraken? – maar de oude affiches bleef op de muren.

Een was met de tekst ‘The People’s Liberation Party of Yabroud’ (‘Het bevrijdingsfeest van de stad Yabroud’). Er stond: “Als je geduldig bent en je aan God toegewijd bent, zal de sluwheid van je vijanden je geen kwaad doen.” Maar toch kwam er veel schade door de rebellen in Yabroud. Ongebruikelijk namen de Syriërs rebellen gevangen. Onheilspellend, zag ik niemand.

De Syrische officieren zeiden dat ze Egyptische paspoorten en paspoorten van de Emiraten hadden gevonden in de gemeente. Ze waren echt, zeiden ze, en werden van de lijken van hun dode eigenaren gehaald – ze konden ze helaas niet aan mij laten zien – hoewel ze wel namen hadden.

Abdul-Rahman Mehrez was de commandant van de Ahrar al-Sham brigade. En er was een Tunesiër genaamd Mahmoud Osman al-Barsha. Mohamed al-Qudaini, leider van de Maghawiral-Qalamoun brigade. Omar Sulieman Khaznah, leider van de Fajr al-Islam brigade. De lijst ging door en door.

Yabroud is – of was – een rijke stad. Haar vele gezinnen die Syrië hebben verlaten, zo ook die van Carlos Menem, president van Argentinië, die zijn geboortestad op 23 november 1994 opnieuw bezocht. Er is zelfs een monument voor het evenement, bedekt met de groene, witte en zwarte vlag van de rebellen. Misschien zullen die gezinnen deze stad herbouwen. Maar wie gaat het herbouwen van Syrië betalen?

Yabroud ziet er nu uit zoals het meeste dorpen en steden van Syrië. Verscheurd, ontdaan van ingewanden, bevochten, bestolen. En het zal ongetwijfeld tot een beroemde overwinning worden gerekend.

Bron: The Independent.

Met bijzondere dank voor deze lange vertaalopdracht door onze vrijwilligster Y., die door technische problemen onze redactie later bereikte. Inmiddels is de volledige regio van de Qalamoun in handen gekomen van de Syrische autoriteiten en zijn de terroristen daar, net zoals uit het grootste deel van Damascus en het platteland van Damascus, verdwenen.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: