Nieuws

Saoedi-Arabië in diepe crisis door nederlaag in Syrië


latuff-isis

Opiniestuk door TVB

MEDIAWERKGROEP SYRIE – 26 juni 2014 – Afgelopen zaterdag kwamen de ministers van Buitenlandse Zaken van Rusland en Saoedi-Arabië samen in Jeddah, waar ook Syrië en Irak ter sprake kwamen. De uitspraken waren opmerkelijk.

Prins Saud al-Faisal en Sergei Lavrov kwamen overeen samen te werken voor het uitvoeren van het Genève I-akkoord. Ter herinnering, dit was het zespuntenplan van VN-afgevaardigde Kofi Annan, dat in maart 2012 voorstelde: een politiek proces om het conflict op te lossen, het vrijlaten van de gevangenen, toegang voor humanitaire organisaties, vrijheid van vergadering en het recht op betogen.

Maar wat vooral moet opgemerkt worden, is dat dit akkoord destijds door de regering onder president Assad werd aanvaard… maar door de oppositie werd afgewezen, met steun van Saoedi-Arabië. Niet alleen weigerden zij categoriek met Assad zijn regering (diezelfde Assad die even geleden nog proportioneel meer stemmen kreeg dan de huidige Oekraïense president) rond de tafel te zitten, hun antwoord was zelfs het militaire offensief te zullen intensifiëren.

Sterker nog, de twee ministers uitten hun wil om “de onafhankelijkheid en territoriale integriteit van Syrië te behouden”. Niet alleen is daarmee elke agenda van de oppositie van tafel geveegd, met name de door takfiri opgerichte pseudo-stadstaten in het Noordoosten van Syrië, Saoedi-Arabië eist regeringen van nationale eenheid voor zowel Syrië als Irak.

Dat is wederom een teken van de totale nederlaag dat de Saoedi’s geleden hebben in Syrië. Toen even terug duidelijk werd dat het Syrische Nationale Leger (SNL) de bovenhand zal krijgen in het conflict, werd bij koninklijk decreet geëist dat Saoedische takfiri stande pede terugkeren of een gevangenisstraf van 30 jaar riskeren. Maar niet alleen de opmars van het nationale leger gaf al-Saud klamme handjes, er is ook het feit dat de Syrische inlichtingendienst een bijzonder sappig dossier had ingediend bij de Verenigde Naties. Die documenten lieten geen enkele twijfel meer bestaan over de directe inmenging van het koninkrijk in het Syrisch conflict.

Als deze documenten het licht zouden zien, dan betekent dat een verlies van Amerikaanse geopolitieke steun (wiens officieel beleid de ‘War Against Terror’ blijft) en onherstelbare relaties met Rusland. Dat laatste is vooral onaangenaam op een moment dat Rusland net met China een pact heeft getekend om een einde aan de dollar als reservemunt te maken in de energiesector, wat zware gevolgen zou hebben voor de OPEC-petrodollars waar het Saoedische regime op drijft. Dit deed nog eens extra pijn, omdat president Poetin een voorstel van prins Bandar, ook wel de peetvader van de oorlog in Syrië genoemd, vorig jaar vlakaf afwees met de boodschap dat hij niet met zijn voeten laat spelen (dit normaliter geheime voorstel werd door de Russische regering gelekt). Prins Bandar stelde lucratieve wapencontracten voor in ruil voor het laten vallen van steun aan de Syrische regering. In plaats van de Syrische regering, werd dat het moment waarop zijn eigen hoogmoed voor de val kwam.

Het probleem sinds dat decreet is dat er nu nog steeds veel Saoedische takfiri in Syrië rondlopen die effectief staatloos zijn geworden, maar wel nog financiële steun van hun families achter de rug van de Saoedische regering om krijgen. Zij hebben geen weg meer terug behalve door het oprichten van het ISIS-kalifaat.

Koning Abdullah is de grip op zijn land zienderogen aan het verliezen. Symbolische verklaringen en wanhoopspogingen door zijn ministers ten spijt, blijven de bewijzen van Saoedische inmenging zichtbaar aanwezig. Al-Faisal zijn positie hangt door dit boeltje nu al even aan een zijden draad, met Abdel Aziz bin Abdullah al-Saud die voortdurend aan zijn deur klopt. Prins Bandar is dan weer in april reeds afgezet, zogezegd omwille van ‘gezondheidsredenen’.

Dit alles is nog maar eens een voorbeeld van hoe de interne crisis binnen de Saoedische monarchie nu echt door begint te wegen. Ze waren dan ook angstvallig stil bij de gefaalde Genève II-conferentie. Als ISIS straks verslagen wordt, is de geopolitieke kracht van de Saoedi’s gedecimeerd en moeten zij zich nog defensief gaan opstellen om tenminste de onderdrukte sjiieten in eigen land en Bahrein onder de duim te houden.

Nu nog de regionale Amerikaanse legerbasis (ook wel bekend als Qatar) en de machtsverhoudingen in het Midden Oosten worden permanent hertekend. De enige uitweg zal een herstel van de legitimiteit zijn voor intern diverse, onafhankelijke en sociale staten zoals Irak en Syrië. Als een nationale eenheid, een echte, kan bereikt worden, in samenspel met de Sino-Russische monetaire akkoorden, dan zal dat als lichtend voorbeeld kunnen dienen voor de rest van het Midden-Oosten. En dan kan ook het offensief tegen de islamo-zionisten van de Golfstaten geopend worden, wiens agenda’s steunen op gemanipuleerd sektarisme tussen soennieten en sjiieten.

Maar zo ver zijn wij nog niet. Nu is het eerst tijd voor het tegenoffensief; laat de familie al-Saud maar in haar eigen sop gaarkoken, zelf-sabotage zijn ze heel kundig in geworden.

TVB.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: