Nieuws

Het geopolitieke belang van water: een overzicht


water-syrie-irakOpiniestuk door TVB

MEDIAWERKGROEP SYRIË – 6 juli 2014 – In toenemende mate wordt het geopolitieke debat overheerst door wat veel te vaak als vanzelfsprekend wordt genomen: water.

Hoe belangrijk water is valt het meest eenvoudig uit te leggen met Egypte, dat geheel afhankelijk is van de Nijl. De rest van het land is woestijn. Door verzilting, vervuiling, verdamming en bevolkingsaangroei zal Egypte in 2020 20% meer water verbruiken dan het heeft. Op dit moment wordt water hevig gesubsidieerd, maar door de politieke instabiliteit wordt dit nu als wapen ingezet. Er is geen betere manier om de staatsgreep van 2013 duurzaam te maken dan met het dreigement de bevolking om te laten komen van de dorst als ze niet snel rustig wordt. Populaire steun aan Moslimbroeders ten spijt, hun islamomondialisme kan je niet drinken.

Nu we dit begrijpen, stelt zich de vraag hoe dit met Syrië zit. Het land wordt doorkruist door enkele belangrijke rivieren, maar concentreren we ons op de geopolitiek relevante. Wat volgt is een overzicht van de waterwegen, meren en dammen om in de gaten te houden. Voor de volledigheid nemen we ook een paar strategische punten in Irak erbij.

 

De Jordaan Deze was de inzet van de Zesdaagse Oorlog in 1967, nadat Syrië, Jordanië en Libanon gezamenlijk een omleiding van de waterwegen uit probeerden te bouwen sinds 1964. Dit was een antwoord op Israël haar eigen National Water Carrier omleiding, dewelke eerder dat jaar afgewerkt was. Israël heeft haar omleiding mogen houden, en uitbreiden met een pijpleiding naar Jordanië in de jaren ‘90, maar Syrië en Libanon blijven bekaaid achter.

De Tigris en de Eufraat Al sinds 1992 probeert Turkije hier controle over te krijgen met een netwerk aan dammen, het zogeheten GAP Project. De toenmalige Eerste Minister van Turkije, Suleyman Demirel, stelde spottend dat als Syrië en Irak hun olie niet delen, dat Turkije dan ook haar water niet deelt. Uiteindelijk werd een gegarandeerde doorvoer naar de twee landen overeengekomen, maar het Turkse Zwaard van Damocles hangt sindsdien boven de watertoevoer.

Tichrin Dam, Tabqa Dam (Syrië) & Thartar Meer, Fallujah Dam (Irak) Terroristen van Daech hebben nu de controle over de Tichrin- en Tabqa Dam in Syrië en het Thartar Meer en de Fallujah Dam in Irak. Veel durven zij echter voorlopig niet. Als zij het water zouden afsluiten naar de rest van Syrië en Irak, dan zouden zij binnen de kortste keren met een algeheel offensief te maken krijgen.

Haditha Dam (Irak) Deze dam ligt aan de Eufraat, dat water aan sji’itische gebieden in Irak levert en elektriciteit aan Baghdad. Het front tussen Daech en het Iraakse leger is daar angstvallig dichtbij en zou de sji’itische gebieden in het zuiden van Irak kunnen uitdrogen, dan wel overstromen.

Chambarakat Dam (Irak) Dit wereldberoemde prutswerk aan de Tigris (voormalig de Saddam Dam geheten) moet voortdurend hersteld worden om niet te breken. Mocht hier ook maar iets mee mislopen, zij het door onder de controle van de Koerden dan wel Daech te vallen dan wel tijdens gevechten beschadigd te raken, dreigt een vloedgolf Mosul te grijpen. In het ergste geval zou Mosul op 4 uur tijd volledig van de kaart worden geveegd en laten een half miljoen Irakezen er het leven bij.

 

De verschillende fronten verschuiven zich op dit moment voortdurend tussen Irak, Syrië, de zogeheten Islamitische Staat en de Koerden. De grote vraag is wat er zal gebeuren wanneer de bovenbeschreven dammen de inzet van een offensief worden. Het Syrische leger zal de controle terug willen nemen over deze dammen, maar zal Daech dan niet in staat zijn tot de dammen zelf in te zetten?

Wie denkt dat het voorlopig nog geen probleem stelt, die onderschat de geopolitieke belangen van Turkije en Israël. Onder het voorwendsel van dit risico heeft Turkije nu de doorlating van de Eufraat verminderd, waardoor de hydro-elektrische turbines van de Tichrin Dam stil zijn gevallen en het Assad Meer met 6 meter heeft verlaagd. Hierdoor dreigen nu 7 miljoen Syriërs zonder drinkwater te komen. Het leger zorgt voor een aanvoer van water naar de gebieden onder controle van de regering, maar de gebieden van de zogeheten Islamitische Staat, van Al-Noesra en van het VSL staan er veel slechter voor. Dat noopt het leger tot nieuwe offensieven, want de tijd tikt.

Een ding is zeker. Hoe langer de zogeheten Islamitische Staat blijft bestaan, hoe reëler dit risico wordt. Het valt te hopen dat de herrovering door Syrië en Irak snel genoeg zal plaatsvinden en het wordt tijd dat de zogeheten internationale gemeenschap herinnerd wordt aan de flesjes water op de tafels van hun conferenties. Deze staan immers symbool voor meer dan droge kelen van bureaucraten.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: