Nieuws

Hoe ziet een vluchtelingenkamp voor Syriërs eruit?


N003

KERK IN ACTIE – 4-5 juni 2014 – Vandaag bezoeken we Za’atri, het grootste kamp voor Syrische vluchtelingen in buurland Jordanie.

Eerst moeten we zo’n 45 km de (half)woestijn in rijden, richting de Syrische grens.

De VN (Verenigde Naties) heeft dit kamp opgericht. ‘Kamp’ doet zijn naam eer aan want ik zie miterailleurs op pantservoertuigen, hekken, prikkeldraad en een door geuniformeerde mannen bewaakte ingang en slagbomen.

Hier leven zo’n 80.000 mensen die niet zonder goede reden naar binnen en, eenmaal binnen, niet naar buiten mogen.

Dat lijkt wat barbaars maar men heeft hier te maken met honderd duizenden mensen die de grens zijn overgestoken. Probeer dat maar eens in goede banen te leiden.

Eerder is voor ons een vergunning geregeld om het kamp binnen te mogen, maar dan nog duurt het geruime tijd voor men ons laat passeren.

Het is hier kaal en heet en de zomer moet nog beginnen. Zelfs geen struik te bekennen. Overal VN tenten, met mensen die verder weinig te doen hebben. Het kamp is verdeeld in secties. Er zijn openbare toiletten, keukens, schooltjes, kinderspeelplaatsen, sportmogelijkheden. Het leven gaat altijd verder, onder welke omstandigheden dan ook. Mensen maken zelf winkeltjes en er is hier van alles te koop: van groenten en tweedehands koelkasten tot en met damesschoenen met stilettohakken. Langzaam verandert het kamp van binnenuit in een nieuwe stad, want het ziet er naar uit dat het conflict in Syrie een langdurige kwestie is.

Mede door u financieel gesteunde organisaties proberen hier niet zonder succes, om het leven draaglijker te maken. Hier is men in ieder geval veilig en er is eten en drinken. Er is aandacht voor het geestelijk welzijn (mensen hebben soms verschrikkelijke dingen meegemaakt), kinderen krijgen liefdevolle aandacht en les; er worden voetbalwedstrijden georganiseerd voor de jeugd en in wat grotere tenten worden zelfs jonge mensen opgeleid tot circusartiesten: clowns, jongleurs, acrobaten. Stelt u zich er onder deze omstandigheden niet te veel van voor, maar wij zijn natuurlijk ook wel erg verwend.

We spreken onder andere met Sara die hier leiding geeft aan allerlei aktviteiten. Stel je voor: een knappe jonge vrouw, zonder sluier, want ze is christen. Ze spreekt arabisch, maar waarom werkt ze hier eigenlijk? Ze is Palestijnse en haar ouders moesten in een eerdere oorlog ook vluchten. Zo is haar familie in Jordanie terechtgekomen, ook in een vluchtelingenkamp. Door hier te werken wil ze iets terugdoen voor de hulp die haar ouders destijds ook hebben gekregen. En dat op haar leeftijd: zij is mijn heldin.

Dezelfde avond bezoek ik de plek waar Jezus zich in de Jordaan liet dopen door Johannes, maar dat is weer een heel ander verhaal.

De verschrikkelijke oorlog in Syrië

Ik ben van na de oorlog en dat wil ik graag zo houden. Het duizelt me in het Midden Oosten: zoveel groepen, zoveel religies, zoveel verdraagzaamheid, maar ook zoveel haat. En ik ben gewoon boekhouder.

Je kunt hier de hele dag over politiek praten. Het is nooit zwart of wit maar grijs. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen geschiedenis, zijn eigen cultuur.

Het schrijnende is dat gewone mensen, die gewoon willen leven, het ergst onder oorlogen te lijden hebben: vrouwen, kinderen, oude mensen. ‘Waar twee olifanten vechten, wordt het gras geknakt’ zeggen ze in Afrika.

Ik heb huilende Syrische vrouwen gesproken, aan het eind van hun latijn: hun man beschoten, of erger nog, dood. Alles kwijt: hun huis, hun familie, hun leven.

Laten we ze niet vergeten. Veel is al, mede dank zij uw financiële steun, gedaan en veel moet nog gebeuren. De mensen uit Syrie kunnen en mogen niet afhankelijk blijven van onze hulp. Het leven gaat verder, moet weer opgebouwd, het kan niet anders. En zij, de gevluchte Syrische mensen, moeten dat vooral zelf doen. Wij kunnen hen daarbij steunen. Veel bevlogen mensen doen hier veel goed werk.

Als financieel medewerker kan ik stellen dat er zorgvuldig met uw geld wordt omgesprongen. Want naast veldbezoeken, kijken we ook naar boekhoudingen, worden accountantscontroles uitgevoerd.

Morgen ben ik weer thuis. Terug naar de orde van de dag. Die orde is even zoek, want mijn geest kan de snelheid van het vliegtuig niet bijhouden. Terwijl mijn gedachten nog hier zijn stap ik in Nederland alweer uit het vliegtuig.

Vergeet Syrië niet; vergeet de ander niet. Leven, doe je samen.

.

N004

.

Gerard Strien.

Medewerker Noodhulp.

Bron: Kerk in Actie 1, 2.

Link: Noodhulp Syrië.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: