Nieuws

Waarom vergeten wij de vervolgde christenen?


Mark Van de Voorde.

Mark Van de Voorde.

KERKNET – 31 juli 2014 – Het door ISIS bezette gebied van Irak is christenvrij. Christenen waren tot voor kort een niet onbelangrijke minderheid in het land. Ze waren ook de enige religieuze gemeenschap die zich niet gewapenderhand verdedigde. In Irak of Syrië zijn er geen christelijke milities – “christelijke militie” is een contradictio in terminis overigens.

Toch schildert ISIS op de deuren van hun huizen het Arabische nun-teken voor Nazareeër (synoniem van christen). Die letter op een christelijke façade in ISIS-gebied vandaag heeft dezelfde betekenis als de Davidster op een joodse winkelruit in Duitsland eertijds: uit te roeien! Wilde het Derde Rijk raszuiver worden, dan wil het nieuwe kalifaat geloofszuiver worden.

Niet alleen Irakese christenen zijn op de vlucht (of vermoord), ook de christenen uit het Syrische rebellengebied zijn weggetrokken (of vermoord). Ook in andere landen uit het Midden-Oosten en de bredere regio pakken christenen hun koffers. Maar die exodus maakt weinig indruk op de geloofsgenoten in Europa.

Individuele gelovigen hebben uit solidariteit hun profielfoto op facebook vervangen door het beruchte nun-teken. De oecumenische gebedswake in de basiliek van Koekelberg voor de vervolgde christenen kende een onverwachte opkomst van meer duizend mensen, helaas vooral oosterse christenen en weinig autochtonen.

De christelijke solidariteit in deze is dus verwaarloosbaar, maar zou volgens sommigen (een beetje) toenemen. Misschien is dat niet veel meer dan wishful thinking, want de aandacht voor vervolgde geloofsgenoten sijpelt maar druppelsgewijze door in de parochiale voorbeden (tenzij men het zo vage “bidden wij voor vrede in deze wereld” met heel vele goede wil zo meent te mogen interpreteren).

Christelijk Europa ligt niet wakker van het lot van de Arabische christenen, zoals het zich ook niets aantrok van de aanslagen op de koptische christenen in het Egypte van Morsi, de steniging of de terechtstelling van medechristenen in Soedan, Pakistan of elders. “Randfenomenen, daar moet je geen aandacht aan besteden”, reageerde zelfs een fb-vriend op een bericht dat ik in dat verband op facebook had geplaatst.

Randfenomenen? Volgens Rupert Shortt van The Times Literary Supplement vormen christenen in de wereld de grootste groep van vervolgden. Van de 2 miljard christenen worden er wereldwijd 200 miljoen verdrukt. Maar christelijk Europa kijkt de andere kant op. Waarom? Misschien wel omdat het zelf vecht om te overleven, niet wegens verdrukking maar wegens verslapping.

Met christelijk Europa bedoel ik de gemeenschap van christenen in Europa, niet het politieke Europa. Het zou kunnen dat de diplomatieke (en daarom vaak onzichtbare) aandacht van de Europese Unie voor de vervolging van christenen groter is dan dat de solidaire (en per se zichtbare) aandacht van de Europese christelijke gemeenschap.

EU’s hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken Catherine Ashton heeft van de aandacht voor de vervolging van religieuze groepen ten ander een hoofdpunt gemaakt (ik heb een brief van haar daarover). Maar Europa weet niet goed hoe het in het algemeen vandaag een rol kan spelen in de ‘Arabische’ wereld. De korte Arabische Lente is een lange hete zomer geworden, de interventie in Libië is Europa slecht bekomen. In het Israëlisch-Palestijnse conflict weet het ook al hoe gereageerd. De achtertuin van Europa, Oekraïne, vraagt nu al zijn aandacht.

Het christelijke Europa kan moeilijk het seculiere Europa de schuld geven van de geringe aandacht, als het zelf nauwelijks omkijkt naar zijn geloofsgenoten. De vraag is: waarom lopen wij niet te hoop voor “de ellende van Zijn Volk”? Misschien wel omdat we nauwelijks nog geloven dat we samen Zijn Volk vormen, maar elk parochietje of federatietje al genoeg zorgen heeft aan zichzelf en liever een geïsoleerd kerkje vormt.

Misschien uit misplaatste bescheidenheid, waardoor de hedendaagse Kerk al vaker kansen heeft laten liggen om een vuist te maken of een hand te reiken. Uit angst dat anderen zouden zeggen dat we opkomen voor “eigen volk”. Het eigene en misschien wel unieke van het christendom is dat het opkomt voor het recht op leven en vrijheid van alle mensen. De christelijke solidariteit bewijst dat voortdurend. Wakker zijn voor het onrecht in de wijde wereld kan echter niet betekenen dat je in slaap valt voor het onrecht je geloofsgenoten aangedaan.

Misschien heeft ons eigen gebrek aan aandacht voor de verdrukking van christenen in Irak en elders nog het meest van al te maken met de achteloosheid waarmee wijzelf kijken naar de plaats en de rol van geloof en religie in de samenleving: onbelangrijk. Dus is verdrukking wegens geloof ook onbelangrijk.

Mark Van de Voorde.

Wenst u te reageren?

Bron: Kerknet.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: