Nieuws

Derde generatie vluchteling en activist blijft strijden voor Palestijnse rechten


 

Artikel door C. Bastin op 16 juni 2014 op Intal.be

In gesprek met Rafeef Ziadah

INTAL – 16 juni 2014 – “Terwijl ik de douane passeerde op weg naar Brussel, vroeg een douanier, ‘je paspoort zegt dat je geboren bent in Nazareth, ben je Israeli?’”. Nee dat is ze niet. Rafeef Ziadah is derde generatie Palestijnse vluchteling en woont en werkt in Londen. We kennen haar van gedichten ‘We Teach Life’ en ‘Shades of Anger’, maar is daarnaast activiste bij War on Want. We ontmoeten haar tijdens ‘Yalla Palestine’ op 24 mei in het Jubelpark in Brussel.

In 1948 werden Rafeef’s grootouders met boten van Haifa naar Libanon gevoerd. Zelf spendeerde ze haar eerste jaren in Beirut, maar na de Israëlische invasie van 1982 en de Libanese burgeroorlog, besloot haar familie om andere oorden op te zoeken.

Eén van haar bekendste gedichten, ‘We Teach Life’, is er gekomen als antwoord op de vraag van een journalist: ‘waarom leren jullie je kinderen zoveel haat?’. ‘Shades of Anger’ kwam tot stand nadat ze tijdens een demonstratie, waar een Israëlische checkpoint werd gesimuleerd, een schop in haar maag kreeg met de boodschap ‘je verdient verkracht te worden eer je nog eens een terrorist op de wereld zet’.

Met de organisatie War On Want werkt ze actief mee aan de internationale Boycott, Divest en Sanctions campagne waar sinds 2005 wordt voor opgeroepen door het Palestijnse middenveld. “Onlangs herdachten we 66 jaar Nakba (‘de catastrofe’), 66 jaar waarin Israël kon verder gaan zonder dat eender welk internationaal instituut er iets aan heeft gedaan.” Hierin schuilt het belang van de BDS-campagne volgens Rafeef, “het is een oproep naar de hele wereld toe om te zeggen dat onze regeringen hebben gefaald, gefaald om Israël op het matje te roepen”. Ze spreekt over drie eisen in deze campagne: een einde aan de bezetting en de ontmanteling van de apartheidsmuur; gelijkheid voor Palestijnse burgers in Israël en het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen.

Dat laatste is niet onderhandelbaar benadrukt ze. “Als iemand je uit je huis gooit, heb je alle recht om terug te keren, ongeacht de reden waarom je vertrok. Ik kon evengoed beslist hebben om een kop koffie te gaan drinken in Libanon, maar ik heb nog steeds alle recht om terug te keren naar Haifa en er op het strand te gaan zitten.”

Made in Illegality

Rafeef verwijst ook naar de campagne die intal samen met verschillende andere organisaties opstartte in februari. “De Europese Unie heeft een vrijhandelsakkoord met Israël, je ziet overal Israëlische producten in de supermarkten”. De campagne ‘Made in Illegality’ vraagt onze overheden om Israëlische producten uit illegale nederzettingen te labellen. “Deze campagne wil jullie aanzetten om geen Israëlische producten te kopen. Dit is het minste dat mensen kunnen doen”, voegt Rafeef hieraan toe.

Solidariteit met Palestina

Hoewel evenementen als ‘Yalla Palestina’ vaak dezelfde mensen en niet makkelijk een nieuw publiek aantrekken, zijn ze enorm belangrijk volgens Rafeef, “soms vergeten we dat solidariteitsbewegingen ook moeten samenkomen en mekaar versterken. Daarnaast vergeten we dat cultuur ook een belangrijke rol kan spelen, maar verglijdt het bij acties naar de achtergrond door een te grote focus op het politieke.”

Cultuur is drempelverlagend en spreekt een ruimer publiek aan. “Ik tracht zelf om de drie maanden een cultureel evenement te organiseren. In maart bijvoorbeeld hadden we Toot Ard en Dabka in Londen waar ongeveer 600 mensen op zijn afgekomen. Ik zag er zoveel nieuwe gezichten. De uitdaging blijft nadien wel hoe deze mensen te betrekken in een campagne. Ik denk dat dit kan met kleine dingen.”

Een platform voor Palestijnen?

We vragen ons af waarom het lijkt dat Palestijnen minder op de voorgrond treden in internationale campagnes, zeker in vergelijking met de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika. Rafeef ziet de laatste jaren verandering opduiken. Er is een groeiende groep actieve Palestijnen, waarbij vrouwen een prominente rol in opnemen. “Maar ik word er nog elke dag mee geconfronteerd. Als ik word gevraagd om te spreken, wordt er meestal een Israëlische of joodse spreker voorzien die hetzelfde verhaal als mij vertelt om het ‘uit te balanceren’. Onze stemmen worden pas legitiem als ze gepaard gaan met een stem van de ‘andere kant’”.

Volgens Rafeef zijn daarentegen de sterkste campagnes degene waar Palestijnen een grote rol in opnemen. In de G4S campagne is het uitnodigen van voormalige politieke gevangenen, vooral vrouwelijke gevangenen, heel effectief gebleken. “We vergeten bovendien ook dat we onze strijd eerder vanuit korte termijn bekijken. Zuid-Afrika deed er ook 70 jaar over om op het eindpunt van apartheid te komen. Onze BDS-beweging is nog geen tien jaar oud en nu al horen we van Zuid-Afrikaanse collega’s hoe snel ze groeit in vergelijking met de campagne in Zuid-Afrika”.

G4S bewaakt apartheid

War On Want, waar Rafeef lid van is, steunt de BDS-campagne in Groot-Brittannië. Ze voeren reeds enige tijd campagne rond een militair embargo tegen Israël, zoals intal en partnerorganisaties in België en zijn al een tijdje bezig met acties tegen bewakingsfirma G4S.

In België is een campagne tegen G4S nog niet lang geleden opgestart. We vragen haar dan ook wat haar ervaringen zijn in Groot-Brittannië en waar de successen en pijnpunten liggen. “Ons helpt het dat G4S een gedeeltelijk Brits bedrijf is en zo sterk aanwezig is in onze maatschappij. Hierdoor hebben we een sterke coalitie kunnen vormen met vakbonden en anti-privatiseringsorganisaties.” G4S baat in Groot-Brittannië onder meer asielcentra en gevangenissen uit en heeft een groot aandeel in de gezondheidszorg. In België is van deze grote invloed nog maar weinig sprake, wat een even sterk coalitievorming in België moeilijker zal maken. “Jammer genoeg heeft Groot-Brittannië deze privatiseringsgolf nog maar net van de Verenigde Staten overgenomen en verspreidt het nadien vaak naar Europa”.

War On Want lanceerde reeds acties met een sticker met een URL op waar acties op worden verspreid die mensen makkelijk kunnen uitvoeren zoals ‘TweetnaarG4S’ of het tekenen van petities. Ze kochten aandelen van G4S om op 5 juni aanwezig te kunnen zijn op de aandeelhoudersvergadering terwijl buiten een protestactie werd gevoerd. Ze verspreidden reeds rapporten over activiteiten van G4S wereldwijd. Er werd ook reeds een open brief gepubliceerd die getekend werd door bekende BDS-figuren, zoals Desmond Tutu, Roger Waters, Angela Davies en Alice Walker. Hier is een Nederlandse vertaling te vinden.

Derde generatie vluchteling

Als enige in de wereld, is het Palestijns vluchtelingenstatuut overerfbaar. Rafeef is ondertussen derde generatie vluchteling. Ze benadrukt dat “bij de creatie van de staat Israël in 1948 ze ervan overtuigd waren dat Palestijnen zouden vergeten. Ik kan je zeggen, ik ben derde generatie vluchteling en ik heb nietsvergeten en ik zal nooit vergeten. We blijven ons verzetten, we blijven bestaan. Als Palestina ooit vrij is, hoop ik jullie allemaal te kunnen uitnodigen in mijn huis in Haifa”.

C. Bastin en C. De Bock.  

Bijlage Size
Open_Letter_G4S_Nederlands.pdf 76.63 KB

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: