Nieuws

Syrië – Turks-Amerikaanse ruzies


Jens Stoltenberg

Jens Stoltenberg is nog maar pas secretaris-generaal van de NAVO en krijgt al te maken met een der meest serieuze crisissen van de voorbije jaren in deze door de VS gecontroleerde militaire alliantie. Ook zijn interventie bij de Turkse regering leverde geen enkel resultaat op. Hij kwam met lege handen terug.

WILLY VAN DAMME’S WEBLOG – 14 oktober 2014 – De interne oorlog binnen de westerse alliantie rond het conflict in Syrië en ook Irak lijkt steeds verder te escaleren. Na enkele voor Turkije negatieve verhalen in de westerse media, deels gesteund door anonieme Amerikaanse topfunctionarissen, gaat men nu een stap verder en komen de tegenstellingen in alle openheid bloot te liggen. Duidelijk is ook dat er hierover grote ruzie is in Turkije.

Te vergeefse Amerikaanse druk

De voorbije week gingen een ganse serie Amerikaanse diplomaten en militairen in Turkije op bezoek om de regering in Ankara onder druk te zetten. Ook Staffan de Mistura, de speciale gezant voor Syrië van de VN, en Jens Stoltenberg, de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO, trokken om die reden richting de Turkse regering van premier Ahmet Davotuglu en president Recep Tayyip Erdogan.

Het hielp echter geen zier. Tot Susan Rice, de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur, en Chuck Hagel, de minister voor Defensie, zondag glunderend aankondigden dat de VS voor hun bombardementen op ISIS, de Islamitische Staat in Irak en al Sham, gebruik gaan mogen maken van Turkse militaire installaties, lees luchthavens.

In ruil, aldus Rice, Hagel en een serie persberichten, kreeg Turkije dan de toestemming om een paar duizend zogenaamd gematigde Syrische rebellen op te leiden die dan wel vooraf een screening door de MIT, de Turkse veiligheidsdienst, zouden moeten ondergaan.

Incirlik

Een wat bizarre ‘toegeving’. Alsof bijvoorbeeld Turkije de toestemming aan de VS moet vragen om Syrische rebellen te gaan opleiden. Dat doet het al meer dan drie jaar. En gezien de officieel volgens deze verklaringen voorziene screening door de MIT kan men er gif op nemen dat dit keiharde geïndoctrineerde salafisten zullen zijn, kandidaten voor zelfmoordoperaties en onthoofdingen.

Maar de volgende dag echter ontkende een woordvoerder van de Turkse regering het bestaan van zo’n akkoord. Rice en Hagel naakt voor de wereldpers. Er werd, stelde die woordvoerder, wel gepraat maar een akkoord was er zeker niet.

Dat het een dag duurde voor Turkije die Amerikaanse verklaringen naar de prullenmand verwees toont dat er ook binnen de Turkse regering grote onenigheid is. Anders had het immers geen dag geduurd om de Amerikaanse beweringen te ontkrachten.

Voor de VS is vooral het gebruik van de luchtmachbasis van Incirlik in het oosten van Anatolië erg belangrijk. De VS moeten immers nu luchtaanvallen op het noorden van Irak en Syrië doen vanuit basissen die op ongeveer 2000 kilometer liggen, terwijl Incirlik op een 500 kilometer van het oorlogsgebied ligt.

En dat schilt veel voor de flexibiliteit, snelheid en gevechtskracht voor de vliegtuigen die vanuit Incirlik vlugger kunnen reageren en ook meer bommen kunnen meenemen. Wat strategisch natuurlijk een groot voordeel is. En in Incirlik zijn Amerikaanse gevechtsvliegtuigen gestationeerd. Maar die kijken nu werkloos toe. Tot woede van Washington.

Het is dus echter terug naar af. Het toont wat een groot probleem de VS heeft om haar vazallen onder controle te houden. Dat was vroeger zeker niet het geval geweest. Voor Erdogan is de kwestie van Syrië, de Koerden, ISIS en Irak duidelijk een hevige botsing met de VS, en feitelijk met de ganse buitenwereld, waard. Als er een vriend van ISIS is dan is het Erdogan. En dat is wederzijds.

De voorbije maanden heeft Erdogan nu immers ook zijn laatste partner in de regio, de Iraakse koerden, tot vijand gemaakt. Dat het door Turkije gesteunde ISIS Irbil, de hoofdstad van Iraaks Koerdistan, aanviel zorgde daar voor een schok zonder voorgaande. Turkije was immers hun vriend. Dachten ze.

Susan Rice met Amerikaanse soldaten

Met grote tevredenheid kondigde Susan Rice, nationaal veiligheidsadviseur van de VS, zondag aan dat Turkije toeliet om haar grondgebied te gebruiken voor luchtaanvallen op ISIS. Al de dag nadien werd zij in het openbaar tegengesproken door de Turkse regering. Zelden werd een dergelijke hooggeplaatst Amerikaans regeringslid door een bondgenoot zo te kijk gesteld.

En het was juist de PKK/YPG die de Iraakse Koerden toen met succes ter hulp kwamen bij de verdediging van Erbil en de Jezidi’s. Het is bij de Iraaks Koerdische clans Talabani en Barzani niet vergeten. Het resultaat van de aanval van ISIS en de steun hiervoor van Turkije is dat de Koerden meer dan ooit verenigd zijn. ISIS als Koerdische éénmaker

En als de grensstad Ayn al Arab/Kobani valt dan zal die eenheid alleen nog sterker worden. Zoals ook de woede van de Koerden tegen Ankara. Wat er in die stad ook gebeurt, steeds zal Erdogan de verliezer zijn. Zijn bombardementen vandaag op de Turks-Koerdische verzetsgroep PKK in het oosten van Turkije gaan dit alleen nog erger maken.

Symbolische strijd

Erdogan mag dan wel denken dat hij de Koerden een zware nederlaag gaat toebrengen, maar dat is geheel illusoir. Vooreerst is ISIS voor zijn land een veel groter gevaar dan de Koerden, maar bovendien blijven de Koerden in dat gebied wonen en zal hij er hoe dan ook mee moeten leven, en er akkoorden mee sluiten. En dat maakt hij op die wijze juist veel moeilijker.

Het is duidelijk dat de VS zowat al zijn geduld met Turkije aan het verliezen is. De vele voor de Turkse regering negatieve verhalen in de westerse massamedia zijn er het bewijs van. Men kan er dus zeker van zijn dat de rol van Turkije bij de groei van Jabhat al Nusra, het Syrische terreurfiliaal van al Qaeda, en ISIS in de pers almaar duidelijker zal worden.

Dat de VS en de EU samen met de Arabische Golfstaten bij de creatie van dit jihadistisch tuig een nog grotere rol speelden zal uiteraard netjes verzwegen worden. Erdogan zal steeds meer de rol van zwarte piet toegespeeld krijgen, de grote smeerlap en terreurvriend. Dat lijkt bijna zeker.

Rakka - Armeense kerk bezet door ISIS

ISIS betaalde voor de verovering van de grensstad Ayn  al Arab/Kobani een hoge prijs wat haar op termijn wel eens heel duur zou te staan komen. Zeker nu Turkije het steeds lastiger krijgt om haar steun voor ISIS te blijven aanhouden.

Ondertussen is de strijd om de controle over Ayn al Arab/Kobani een symbolische strijd geworden, de ultieme krachtmeting waarbij ISIS wat het ook mogen kosten de overwinning wil halen. Al meer dan drie weken vecht de groep tegen de zwaar onderbewapende en onderbemande Koerden van YPG. Volgens bepaalde bronnen zouden ze zelfs hun zedenpolitie in de stad inzetten.

Dat de YPG hier ondanks dat groot nadeel in wapens en manschappen al drie weken stand weet te houden toont hun hardheid. Voor ISIS moet dit dan ook een zeer dure zaak zijn, zowel in materiaal als in manschappen. Zeker door de recent toegenomen bombardementen van de VS moet er veel materiaal verloren zijn gegaan. En dat is voor hen niet zo gemakkelijk te vervangen.

Willy Van Damme.

Bron: Willy Van Damme’s Weblog.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: