Nieuws

Priester Daniël Maes: Als in de stal van Bethlehem


Daniël Maes, norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Daniël Maes, norbertijn van Postel en afkomstig uit Arendonk, is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Goede Vrienden, Ziehier nog wat nieuws over ons en over de toestand in Syrië. Omdat het opgemaakt  is tegen de achtergrond van wat de gewone media allemaal verspreiden is het met wat passie geschreven  – zo zegt mijn confrater mij toch – maar hij vindt het niet erg en ik ook niet. Het is een pleidooi voor een meer  eerlijke journalistiek die aan vrede wil meewerken in plaats van nog meer  oorlog uit te lokken. Van harte. P. Daniel.

maesdaniel3@gmail.com

.

. Vrijdag 9 januari 2015 Als in de stal van Bethlehem

Het schilderen van de refter met een eerste laag was op oudejaarsavond voltooid. De afwerking is inmiddels nog niet helemaal klaar. Er werden voldoende tafels en banken binnen gesleurd om te eten. Ook de tv kreeg zijn plekje in de hoek, door een deken beschermd tegen het stof. Nu moest alles nog een tweede laag krijgen, de plinten vernieuwd en geschilderd en de gang van de hal naar de refter moest nog gedaan worden, wat ook een serieus werk is vermits die muren aan alle kanten beschadigd zijn. Tenslotte moet het aanpalend bureau, dat ook een echte ontmoetingsplaats is, op dezelfde wijze geschilderd worden. Zo hebben we de eerste week van het jaar geleefd als in de stal van Bethlehem, maar dan zonder andere (redeloze) dieren. In deze toestand hebben we ook de Openbaring gevierd, een van de grootste feesten in het Oosten, met een lange vesperdienst op de vooravond en de feestelijke eucharistieviering met de wijding van het water en de lange mooie gebeden nadien. Bovendien was er heel de dag van 6 januari geen elektriciteit en geen internet. Met wat gepruts konden we een alternatieve weg voor een gebrekkig internet gevonden krijgen om enkele noodzakelijke e-mails te verzenden.

Wij bidden, hopen en verwachten dat 2015 uiteindelijk voor Syrië vrede zal brengen en liefst ook voor heel het Midden-Oosten. Inmiddels trachten we langzaam de schade aan de gebouwen te herstellen en de ruimtes van het monasterium te verfraaien. We beseffen echter goed dat zulks niet veel zin heeft wanneer we niet tegelijk heel ernstig aan ons innerlijk, geestelijk herstel werken. Het wezen van het monnikenleven bestaat juist in de permanente geestelijke strijd tegen onze “oude mens” om de “nieuwe mens” tot leven te laten komen. Deze strijd is vooral belangrijk voor de eerste honderd jaar. Wie langer mocht leven mag het, wat mij betreft, daarna wat rustiger aan doen. Je kunt wel eens een grote veldslag winnen en dan in de tuin een grafheuveltje maken met een kruis en de tekst “hier ligt mijn oude mens”, maar de kans is groot dat iemand uit je naaste omgeving er vlug een plaatje bij zal zetten met “en de derde dag was hij weer verrezen”. Kortom, ‘sterven’ aan zichzelf is een levensopdracht. Iedere dag krijgen we daartoe in het Woord Gods en de eucharistie het nodige licht en de vereiste kracht. Ook het sacrament van de verzoening is hier een heel regelmatig, ja dagelijks gebruik. En het gebeurt erg eenvoudig. De priester zit voor de mis naast het altaar en wie wil biechten knielt gewoon naast zijn stoel. Omdat ook de kinderen dit gemakkelijk doen,willen wel eens moslimkinderen dat navolgen en ze krijgen dan een kruisje.

Voor een materieel en vooral geestelijk herstel

Voor de avonden op zon- en feestdagen blijven we zoeken naar een aangepaste video, hetzij om eens goed te lachen (afwisselend in het Arabisch, Frans en Engels) of om eens stevige inspiratie op te doen. Nu zagen we o.m. een video over het Russisch orthodox klooster van Valaam op het gelijknamige eiland, aan het meer van Ladoga, helemaal in het N-W van Rusland. De naam zou afkomstig zijn van het Finse “valam” dat zoveel als ‘hoog bergland’ betekent. De monniken vonden dit een geschikte profetische, Bijbelse benaming voor hun klooster, dat gesticht werd in de 11e door de heilige Germain en Serge. In de loop der eeuwen werd het geteisterd door branden, aanvallen van de Vikings, plunderingen, epidemieën en het werd uitgemoord. In de 19e eeuw beleefde het zijn gouden tijdperk. In 1846 schrijft de hl. Ignace Briantchaninov dat hier een levende repliek te zien is van de primitieve kerk omdat alle vormen van het oosters monnikenleven hier terug te vinden zijn: cenobieten (= samen leven), anachoreten (= afzonderlijk), kluizenaars …Rond het grote klooster zijn vele kleine kloosters, kapellen en kluizenarijen gebouwd. In 1940 wordt het ontruimd en door de sovjets bezet. De monniken stichten een nieuw klooster in Heinävesi (Finland). Achtereenvolgens wordt het oude klooster een fabriek, een hospice voor invaliden totdat het hele eiland als militaire basis wordt ingepalmd. Op 14 december 1989 komen 6 monniken de ruïnen herstellen. Ze volgen het leven van de monniken van de Athosberg in Griekenland. Werken en bidden zijn de twee roeispanen waarmee de 150 monniken naar de eeuwigheid varen. Velen van hen waren in hun jeugd ongelovig, atheïst, moslim… en op hun geestelijke zoektocht hier terecht gekomen om er volheid van leven te vinden. Handenarbeid is een wezenlijk deel van hun geestelijke strijd. Er is een atelier voor schilderwerken, ook voor iconen, een kleermakerij, ook voor liturgische gewaden, een broodbakkerij, een schrijnwerkerij, een smederij, een slotenmakerij. Er is verder een boerderij, groentekwekerij, een apotheek. Ener wordt nog volop gerestaureerd. Met niet minder ijver wordt echter ook aan de geestelijke restauratie gewerkt. Rond de ene grote kathedrale kerk zijn 6 andere kerken gebouwd. In de kerk van het hoofdklooster worden dag en nacht onafgebroken psalmen gebeden. Ook de oude liturgie en de oude manier van psalmen bidden wordt herontdekt. Hier zie je een materiële en geestelijke heropstanding. Al ligt de hele archipel met zijn 50 eilandjes een half jaar onder sneeuw en ijs, met massa’s komen de bezoekers naar dit klooster om in deze geestelijke uitstraling zelf de zin van hun leven te vinden. Het is ook geen geheim dat Vladimir Poetin meer dan een regelmatige gast is en hier in de archimandriet (= abt) Tikhov Chevkounov zijn biechtvader en geestelijke leidsman heeft gevonden.

Terwijl op de avond van het hoogfeest van de Openbaring des Heren de eerste sneeuw neerdwarrelt wordt in onze voorlopige stal, in het half duister, duchtig van gedachten gewisseld over de wijze waarop wij nog beter kunnen meewerken aan de materiële en vooral geestelijke restauratie van Syrië en van Mar Yakub, dat nog een half millennium ouder is dan het Russische orthodox klooster van Valaam. Het is ons wel duidelijk dat we van Valaam nog heel veel kunnen leren. Gelieve te bidden voor ons klooster en voor heel Syrië, eens bezaaid met kloosters, waarvan nu nog hoogstens ruïnen overblijven. Nu begint nog een tiental namen van steden en dorpen met “deir” (= klooster). Moge dit moederland van het monnikenleven in alle opzichten herrijzen.

.

De vernietiging van Libië is voor een flink deel mede bewerkt door de Israëlisch-Amerikaanse nieuwszender Al Jazeera in Qatar. Met getrukeerde beelden en nagebootste pleinen werden massale opstanden gesuggereerd, die daarna werden uitgelokt. Zelf hebben we vroeger al uitvoerig toegelicht hoe een ons bekend christelijk gezin hier in Syrië behandeld werd. De jongen die op straat speelde werd dodelijk getroffen, meegevoerd naar een schuur, uitvoerig gefilmd tot hij stierf en de begeleidende commentaren wilden duidelijk maken dat het gruwelen waren vanwege het Syrische leger en de president. In feite waren het twee groepen van Al Jazeera, de ene zorgde voor de gruwelen, de andere voor de deskundige verfilming en de commentaar. Als onze journalisten een greintje eergevoel hadden, zouden ze die zender al lang hebben aangeklaagd. Neen, ze willen nu in hun onnozelheid al voor de tweede keer protesteren tegen de veroordeling van Al Jazeera-journalisten in Egypte, “voor vrije meningsuiting”, in feite om gewetenloos het terrorisme en de oorlogspropaganda te blijven steunen. Proficiat voor Egypte en president Al Sissi die al heeft laten weten dat hij zich niet met de rechtspraak zal bemoeien. Samen met de grote meerderheid van het Egyptische volk hopen wij dat ook Egypte eindelijk de terreur (door het westen gesteund) van zich zal kunnen afschudden.

Ik ben geen journalist en zeker geen onderzoeker op dat gebied. Ik ken wel het verschil tussen de oorlogspropaganda van het westen en de werkelijkheid hier. Ik zoek gewoon de waarheid. De wijze waarop in het westen de oorlog tegen Syrië werd voorgesteld was voor mij zulk een schok, dat het mij diepgaand heeft getekend en ik besloot voor de waarheid op te komen zonder mij door het gevaar daarvan te laten afschrikken. De CIA controleert niet alleen wat wereldwijd als nieuws moet verspreid worden maar tracht ook onafhankelijke bronnen te boycotten. Daarom werd om 27 juni 2012 de Syrische privé tv-zender door een commando verwoest, met 7 doden en enkele gewonden. Toch herbegon de zender enkele uren later in geïmproviseerde studio’s. Gelukkig zijn er nog meerdere anderen, maar ze krijgen in de gewone media geen enkele kans. Er zijn voldoende nieuwsbronnen die grondige studies maken, en niet beïnvloed worden door hetgeen de mensen graag horen, wat goed ligt in de openbare opinie of massaal door de grote nieuwsagentschappen wordt verspreid. Van al die onafhankelijke nieuwsbronnen die de waarheid zoeken, zal een gewone dagbladlezer of tv-kijker nog nooit gehoord hebben,maar in de loop van de jaren heb ik er al verschillende vermeld. Vanuit de werkelijkheid die wij hier beleven krijg je dan meer dan eens het tegenovergestelde beeld van wat de westerse propaganda brengt.

Het Syrische leger, de regering en de president moeten door het westen zo zwart mogelijk gemaakt worden. Wanneer er toch eens een berichtje over het bezoek van de president aan zijn troepen vermeld wordt (hij heeft kerstmis uitgebreid gevierd met de soldaten in Jobar), moet onmiddellijk met nadruk onderlijnd worden dat hij sinds de oorlog zich niet of nauwelijks nog heeft laten zien in het openbaar. Wat een onzin. Vanaf het begin is hij overal in het openbaar de getroffen bevolking gaan bezoeken en is dat blijven doen. Als je daar eens beelden van gezien hebt zoals in Maaloula en elders, dan zie je hoe hij in gewoon burgerpak loopt en door het volk letterlijk wordt versmacht. Geen enkel westers staatshoofd is daartoe in staat. Maar wie zo iets durft schrijven wordt al meteen in het westen aangeklaagd als een betaalde geheime agent van het “regime”. En dan die waanwijsheid over het Syrische leger dat helemaal zou uiteengevallen zijn en over de regering die nog maar een klein deeltje van het land zou beheersen en een president die het niet lang meer kan volhouden. Nog altijd precies hetzelfde als de propaganda van vier jaar geleden. Tussen de regels voel je het plezier al dat het land binnen kort helemaal van de terroristen zal zijn. Hebben onze journalisten geen enkele belangstelling meer voor een waarheidsgetrouwe weergave? Gaat het enkel om het schrijven van wat een vergiftigde openbare opinie best slikt? Van wie moet je eigenlijk deze oorlogspropaganda blijven voeden? Van wie moeten jullie het draaiboek van de Amerikaans-Zionistische lobby als papegaaien blijven uitzingen?

De werkelijkheid is dat het Syrische volk,het leger en de regering een zijn in de strijd tegen het internationaal terrorisme. Syrië heeft hierbij twee oorlogen gewonnen. De eerste was die van april 2011 tot juni 2012 (Genève 1). Het westen had eensgezind besloten Al Assad ten val te brengen en na Irak en Libië ook over Syrië te heersen. Verder moest in Syrië in plaats van een lekenstaat een fanatieke islam komen, een wahabitische staat. Ook dat mislukte. Vanaf juni 2012 ontketenden de zogenaamde “vrienden” dan een tweede oorlog. Ze konden geen invasie klaar krijgen en zorgden daarom voor een onuitputtelijke stroom van terroristische groepen. De bedoeling was dat Syrië 30% van zijn grondgebied mocht houden en de rest, met de bodemrijkdommen zou dan in beslag genomen worden en zogenaamd overgedragen aan de “gematigden” (= zij die “op gematigde wijze” mensen kruisigen en onthoofden!). Ook daartegen hield Syrië stand. Einde 2014 werd de derde oorlog ontketend. Enkele honderden strijders van de islamitische staat werden bliksemsnel omgevormd en uitgebreid tot een leger van 200.000 fanatieke strijders, met het nieuwste Amerikaans en westers oorlogsmateriaal uitgerust. De echte bazen van deze duisternis hebben geen boodschap aan vrede. De wapenindustrie viert hoogtij. Niet alleen is de islamitische staat hiervoor een goudmijn maar nu werd ook nog de halve wereld ingeschakeld om zogezegd het terrorisme te bestrijden. Dubbel feest. En de kampioenen van het wereldterrorisme, de Golfstaten, vechten zogenaamd mee tegen het terrorisme! Pyromanen worden pompiers. Ondertussen blijkt het arme Syrische leger het enige te zijn dat werkelijk de islamitische staat in bedwang kan houden. Het Syrische leger controleert nu alle steden, met uitzondering van Raqqa en een klein gedeelte van Aleppo. Het is inderdaad maar een arm leger in vergelijking met de vet betaaldeen super bewapende strijders van de islamitische staat, die met de hulp van het westen rijke inkomsten krijgen o.a. uit de gestolen olie. Maar Syrië houdt vol en gaat geleidelijk verder. Stilaan worden de internationale relaties hersteld. De Arabische wereld begint zich tegen de waanzinnige oorlogsvoering van het westen te keren. Koeweit heeft al zijn Syrische ambassade opnieuw geopend en de Verenigde Arabische Emiraten zijn hetzelfde van plan. Ondertussen zijn volk, leger, regering en president meer een dan ooit. En deze eenheid kan het westen niet breken.

We wachten in de gewone media op een verlichte journalist die het ei van Columbus uitgevonden heeft en gewoon schrijft wat hier gebeurt en wat hier nodig is. Laat dit land en het hele Midden Oosten gerust en kom u hier niet moeien om het te ontwrichten. Zet de steun (financieel, militair, logistiek, informatief … ) stop aan alle terroristische groepen hier. Hou op met de pesterijen van sancties en beschouw Syrië volgens internationaal recht als een soeverein land en volk. Aanvaard Syrië als een gelijkwaardige partner en knoop daarmee normale diplomatieke betrekkingen aan. En als je binnen kort zelf getroffen wordt door terroristen die je eerst gesteund hebt om Syrië te ontwrichten – voor Hollande en al de anderen – en nu naar uw land terugkeren, vraag raad en hulp aan Syrië.

.

Reacties

Een gedachte over “Priester Daniël Maes: Als in de stal van Bethlehem

  1. Hopenlijk is er snel vrede en zal ik indien in de buurt u klooster bezoeken

    Geplaatst door Assyrier/syrier | 11 januari 2015, 19:32

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: