Nieuws

Oorlog in Syrië: de vijf misvattingen


10720914_10154667203205648_1714258169_n-e1412950617157

Opiniestuk door Sheher Khan op Wij Blijven Hier van 10 oktober 2014

WIJ BLIJVEN HIER.NL – 10 oktober 2014 –  ‘In oorlog is waarheid het eerste slachtoffer’, zei de Noord-Amerikaanse senator, Hiram Johnson, in 1918. Deze uitspraak lijkt een universele geldigheid te hebben, zeker in het geval van Syrië.

In dit kader: de Syrische realiteit vertelt een ander verhaal, dan waar wij mee bekend zijn. Zo spreken politici nog over een ‘gematigde’ oppositie. Of de overtuiging dat president Bashar al-Assad verantwoordelijk is voor de chemische aanval van afgelopen jaar in de buurt van Damascus. De Syrische leider is niet zondevrij, maar voldoet ook niet aan het eenzijdige beeld dat wij in het Westen voorgeschoteld krijgen. In dit artikel bied ik een alternatieve zienswijze op de volgende vijf veelgehoorde misvattingen:

  1. de protesten die vreedzaam begonnen en een seculier karakter hadden;
  2. het Vrije Syrische Leger (FSA) dat uit ‘gematigde’ rebellen bestaat;
  3. de pro-Westerse en anti-Assad buurlanden van Syrië (Israël, Turkije en Jordanië) die alleen ‘gematigde’ rebellen steunen;
  4. dat Assad verantwoordelijk is voor de chemische aanval in Ghouta op 21 augustus 2013;
  5. dat Assad impopulair is en een dictatoriaal bewind voert.

1) Protesten begonnen vreedzaam en waren seculier van aard
Professor Chussodovsky, verbonden aan de Universiteit van Ottawa, wijst het zuidelijke grensdorp Daraa aan als het startpunt van de oorlog. Op 17 en 18 maart 2011 vielen er bij anti-overheid protesten elf doden. De Israëlische Israel National News meldde dat de slachtoffers bestonden uit vier demonstranten en zeven politie agenten. Dit verschil in slachtoffers (vier demonstranten ten aanzien van zeven politieagenten) bewijst volgens Chussodovsky de gewelddadige intenties van demonstranten. Ze kwamen gewapend op de protesten af, en de politie eenheden waren niet opgewassen tegen de superieure vuurkracht van de demonstranten.

Een andere aanwijzing voor de gewelddadige oorsprong van het conflict is te vinden in de Al-Omari moskee in het stadshart van Daraa. The New York Times berichtte dat de gevechten gecentreerd waren rondom de moskee. Syrische staatstelevisie legde op beeld vast dat er wapens opgeslagen lagen in het gebedshuis. Dat werd bevestigd door Saoedische analist Anwar el-Eshki. De in Jeddah gevestigde el-Eshki bekende dat er wapens geleverd werden aan opstandelingen in Daraa, die werden opgeslagen in de Al-Omari moskee. Volgens el-Eshki zijn er strijdmiddelen geleverd, waarmee Assads’ leger bevochten kan worden.

Tenslotte wees ook de onlangs vermoorde Nederlandse pater, Frans van der Lugt, op het sektarisch en moordlustig karakter van militanten uit de oppositie. Eind 2011 en begin 2012 schreef de pater twee brieven, waarin hij vertelt dat het Syrische volk niet achter de opstand staat. Ook was de pater getuige van geweld tegen de politie, dat opstandelingen hebben uitgelokt.

2) Het Vrije Syrische Leger bestaat uit ‘gematigde’ rebellen
De gehele Syrische oppositie wordt meestal onder de alomvattende label het Vrije Syrische Leger (FSA) gegroepeerd. Volgens Aren Lund, Midden-Oosten expert, is dit een misvatting, omdat: “[T]he FSA doesn’t really exist.” Het FSA bestaat uit een loshangend netwerk van brigades en bevelhebbers zonder een centraal bestuur. De enige reden waarom milities trouw zweerden aan het FSA, was om in aanmerking te komen voor Westerse hulp.

Onder deze FSA milities behoorden ook takfiri moordbrigades (moslims die andersgelovigen als heidenen verklaren), zoals de al-Qaida’s tak in Syrië: Jabhat al-Nusra. Verschillende FSA gezagvoerders, zoals kolonel al-Okaidi, betuigden zelfs steun aan takfiri moordbrigades als al-Nusra en de Islamitische Staat in Irak en de Levant.

Tegenwoordig verschuilen de takfiri moordbrigades hun ware aard niet meer. Dit bleek in 2013, nadat het Witte Huis Jabhat al-Nusra als een terreurorganisatie bestempelde. 29 oppositiegroepen verklaarden vervolgens hun steun aan al-Qaida’s tak in Syrië. Volgens The New York Times was er in 2013 geen sprake meer van een ‘gematigde’ oppositie. “Nowhere in rebel-controlled Syria is there a secular fighting force to speak of”, aldus de Noord-Amerikaanse krant.

3) Israël, Turkije en Jordanië steunen alleen ‘gematigde’ rebellen
De pro-Westerse en anti-Assad buren van Syrië – Turkije, Jordanië en Israël – hebben afzonderlijk een bijdrage geleverd aan de oorlog. In sommige gevallen betekende dit ook aan takfiri militanten.

De Turkse grens met Syrië, ook wel jihadi highway genoemd, dient als een vrije doorgang voor militanten uit de oppositie. Deze operatie wordt geleid door de Noord-Amerikaanse inlichtingendienst CIA. De CIA selecteerde welke militanten de strijd tegen het Syrische Leger mochten aangaan. Ook werden er wapens geleverd aan FSA-strijders. Echter, zo ontdekte The New York Times, kon de CIA niet voorkomen dat wapens in handen kwamen van takfiri militanten: “[B]y way of a shadowy network of intermediaries including Syria’s Muslim Brotherhood.”

In Jordanië zijn er meerdere trainingskampen opgericht om takfiri militanten op te leiden. De Duitse krant, Der Spiegel, meldde dat de Noord-Amerikanen kampen hadden opgericht om FSA strijders op te leiden. Dit werd bevestigd door The Guardian en Al-Jazeera. Al-Jazeera berichtte echter dat de CIA geen onderscheid kon maken tussen ‘gematigde’ en takfiri militanten. De CIA had namelijk geen methodiek ontwikkeld om de takfiri’s te filteren.

Israël biedt medische zorg aan takfiri militanten in de door Israël bezette Syrische Golanhoogten. The Jerusalem Post meldde dat FSA strijders medische zorg krijgen. De verwonde strijders komen uit het zuiden van Syrië waar het volgens de Israëlische krant wemelt van de takfiri moordbrigades. Hierbij kan er afgevraagd worden of er überhaupt ‘gematigde’ rebellen zijn om te verzorgen? Dat werd bevestigd door een gevangen genomen FSA takfiri commandant. Hij bekende dat FSA strijders medische (en militaire) steun ontvangen van Israël. Zoals eerder vermeld hierboven, werkt het FSA intensief samen met moordbrigades zoals een Jabhat al-Nusra. Een Oostenrijkse militair van de United Nations Disengagement Observer Force (UNDOF) was daar getuige van. Deze militair gaf het bestaan toe van een intensieve samenwerking tussen Syrische terroristen uit de oppositie en Israël.

4) Assad is verantwoordelijk voor de chemische aanval in Ghouta
Op 21 augustus 2013 schrok de wereld wakker van een chemische aanval in Ghouta. Westerse leiders wezen direct naar Assad. Bij nader onderzoek bleek hier geen basis voor te zijn (in de uitgebreide versie wordt ook het Houla bloedbad van 25 mei 2012 besproken).

Een aantal punten uit de officiële lezing kloppen niet. Ten eerste werd de raket gelanceerd vanuit Zamalka, een door de oppositie gecontroleerd deelgebied van Damascus. Ten tweede: de slechte kwaliteit van het zenuwgas (Sarin) wees op een productie uit een ondergrondse laboratorium; deze was niet afkomstig uit een militaire fabriek. Tenslotte tonen videobeelden aan, dat de Saoedisch gesteunde takfiri terreurgroep, Liwa al-Islam, verantwoordelijk was voor het lanceren van de raketten (hier een gedetailleerde analyse van de chemische aanval). Ook kwam VN-onderzoeker, Carla del Ponte, bij een eerder incident tot dezelfde conclusie. Volgens haar hebben rebellen het zenuwgas gebruikt: “Rebels have used the nerve agent, Sarin.”

Onderzoeksjournalist, Seymour Hersh, onderzocht de chemische aanval en concludeerde dat de Turkse premier Erdoğan verantwoordelijk was. De Turkse premier wilde een casus belli creëren om een militaire inval in Syrië te legitimeren. Iets wat de Turkse premier eerder dit jaar ook probeerde.

5) Assad is impopulair en voert een dictatoriaal bewind
Meerdere experts betwijfelen het sektarische en dictatoriale beeld van Assad. Britse academicus Crooke zegt dat er sprake is van een paradox. Enerzijds willen de Syriërs hervormingen, maar geloven ze dat Assad de enige is die dat kan bewerkstelligen. Professor Salt, gevestigd in Ankara, deelt die visie. Het is volgens hem misleidend om Assad een dictator te noemen. Het systeem is dictatoriaal. De werkelijke macht ligt bij defensie en het inlichtingenapparaat, die zich verzetten tegen de hervormingen.

Verder bewijzen diverse studies Assads’ populariteit. In 2011 constateerde een in Qatar gevestigde polling institute 55% steun voor de Syrische president. In 2012 bekende zelfs FSA takfiri militanten, dat alle Syriërs achter Assad staan. In 2013 concludeerde een NAVO onderzoek dat 70% van de Syriërs achter de Syrische leider staan.

Het komt daarom als geen verrassing dat Assad de verkiezingen met overweldigende steun won. De verkiezingen konden rekenen op een opkomst van 73% waarvan 88% op Assad stemde. Dit vertaalt zich naar 10,4 van de 15,8 miljoen stemmen voor de Syrische leider. Geluiden over een oneerlijk verloop van de verkiezingen werden door internationale observanten weggewuifd. Paul Luradee, lid van de US Independent Observer Mission, verklaarde de Syrische verkiezingen als: “[A]n extraordinary affirmation of the will of the Syrian people.”

Wie op zoek is naar meer achtergrondinformatie, moet op deze link klikken.

avatar

Sheher Khan heeft politicologie gestudeerd aan de VU. Een geboren en getogen Amsterdammer. Sheher is geïnteresseerd in geopolitiek/internationale betrekkingen, in het bijzonder in de bevrijding van alle thuislanden van de klauwen van kapitalisme, kolonialisme en imperialisme. Sheher Khan is voor contact te bereiken op zijn blog: sheherkhan.wordpress.com

Lees andere stukken van Sheher

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Facebook

Twitter

Archief

%d bloggers op de volgende wijze: